II SA/Gd 399/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Wojewody z dnia 25 stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie reformy rolnej postanawia odrzucić skargę.

M. Z. wniósł skargę (w piśmie z 17 maja 2019 r.) na wyżej opisane postanowienie z 25 stycznia 2017 r. wydane przez Wojewodę w przedmiocie zawieszenia postępowania. Jednocześnie, skarżący wskazał, że wnosi skargę na bezczynność Wojewody i rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego przez ten organ w sprawie w jego wniosku z 16 marca 2014 r. oraz wniosku z 15 kwietnia 2014 r. Przewodnicząca Wydziału II, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), zarządziła rozdzielenie skarg zawartych w piśmie skarżącego z 17 maja 2019 r. poprzez odrębne zarejestrowanie skargi na postanowienie z 25 stycznia 2017 r. (sygn. akt II SA/Gd 399/19) oraz skargi na bezczynność w sprawie reformy rolnej (sygn. akt II SAB/Gd 79/19). W odpowiedzi na skargę dotyczącą postanowienia o zawieszeniu postępowania Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, wskazując że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, ewentualnie – z ostrożności procesowej – o jej oddalenie. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 52 § 1 i 2 cytowanej ustawy skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewoda, nie zostały zachowane wyżej opisane wymogi, warunkujące dopuszczalność merytorycznego rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny ze względu na brak wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia, przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy, skarga została wniesiona na postanowienie wydane przez organ w I instancji. Zatem, wbrew brzmieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, co oznacza, że – przed wniesieniem skargi do sądu - nie wniesiono zażalenia na postanowienie organu I instancji do organu II instancji. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając na uwadze stwierdzone wyżej uchybienia, należało orzec, jak w sentencji, gdyż skarga wniesiona przez skarżącego w odniesieniu do ww. postanowienia organu I instancji jest niedopuszczalna.