II SA/Gd 385/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Wycichowski Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na uchwałę Nr XLVI/360/2014 Rady Miasta Jastarnia z dnia 24 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Jastarni – pasa przykolejowego w rejonie wczasów PKP 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części § 2 ust. 5 pkt 1, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Rady Gminy Luzino na rzecz skarżącej D. K. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

D. K. (dalej jako: "strona", "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta J. z 24 lutego 2014 r. nr XLVI/360/2014 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta J. – pasa przykolejowego w rejonie wczasów PKP (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 27 marca 2014 r. poz. 1290; dalej jako: "uchwała", "plan miejscowy") w części dotyczącej regulacji w zawartych w § 2 ust. 5 pkt 1) i 2) w brzmieniu: "5. Ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej dla całego obszaru planu: 1) dopuszcza się realizację nowych zjazdów z ulicy M. (droga wojewódzka nr [...]) wyłącznie w oparciu o istniejąca drogę serwisową, 2) ustala się wykorzystanie istniejących zjazdów i budowę nowych zjazdów dla nowych inwestycji z publicznych dróg dojazdowych 01KDD i 02KDD". Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie właściwości organów poprzez ingerencję treścią uchwały w kompetencje zarządcy drogi, co miało doprowadzić do naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 320 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i zarazem art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.: dalej jako: "u.p.z.p.") poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przekroczeniem przez organ kompetencji przyznanych ustawą. Wskazane naruszenia prawa należy, zdaniem skarżącej, rozpatrywać w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W związku z powyższym wniosła o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca w pierwszej kolejności wyjaśniła, że od 27 stycznia 2026 r. jest współwłaścicielem nieruchomości składającej się z działek o numerach [...], [...] i [...] zapisanych w księdze wieczystej [...], które położone są na terenie obowiązywania planu przyjętego zaskarżoną uchwałą. Pismem z dnia 4 lutego 2026 r. (doręczonym w dniu 9 lutego 2026 r.) wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Do dnia sporządzenia skargi organ nie udzielił jej żadnej odpowiedzi. Rada Miasta J. (dalej jako: "organ", "Rada") w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że zaskarżona uchwała została podjęta w ramach realizacji obowiązków i kompetencji określonych w u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. do obowiązkowych elementów planu miejscowego zalicza się ustalenia w zakresie zasad obsługi komunikacyjnej terenu. Ujęcie takich rozwiązań w planie jest więc nie tylko uprawnieniem, lecz obowiązkiem Rady. Kwestionowane przez skarżącą regulacje § 2 ust. 5 pkt 1) i 2) zawarte w uchwale tj. dopuszczenie realizacji nowych zjazdów z ulicy M. wyłącznie w oparciu o istniejącą drogę serwisową oraz ustalenie korzystania z istniejących zjazdów i budowy nowych zjazdów dla nowych inwestycji z publicznych dróg dojazdowych, w opinii organu mieszczą się w zakresie tego obowiązku. Ich celem jest ogólne ukształtowanie zasad dostępu komunikacyjnego dla terenów objętych planem, co stanowi element polityki przestrzennej gminy i ma zapewnić spójność rozwiązań planistycznych. Organ wyjaśnił, że brzmienie kwestionowanego przepisu wynika bezpośrednio z przepisów ustaw: o drogach publicznych i o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz kompetencji zarządcy drogi wyrażanych w uzgodnieniach z w/w zakresu. W Planie zagospodarowania przestrzennego Województwa Pomorskiego przyjętego uchwałą nr 639/XLVI/02 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 30 września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2002 r. nr 81, poz. 1773 ze zm.) droga wojewódzka nr [...] zakwalifikowana została jako droga klasy "Z" (zbiorcza). Przepisy zawarte w § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) nakazywały ograniczenie ilości zajadów na drogach publicznych wojewódzkich klasy "Z". Tworzenie nowych bezpośrednich zjazdów na drogę publiczną naruszało przytoczoną wyżej zasadę ograniczania dostępności dróg wyższych klas. Droga wojewódzka jest przede wszystkim drogą publiczną, a dopiero w dalszej kolejności "drogą lokalną" zaspakajającą lokalne potrzeby mieszkańców. Postanowieniem z dnia 1 października 2012 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku uzgodnił projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta J. - pasa przykolejowego w rejonie wczasów PKP. Tym samym, w ocenie organu, brak jest podstaw by uznać, że zarządca drogi został pozbawiony swojej kompetencji, a Rada przekroczyła uprawnienia w zakresie władztwa planistycznego i naruszyła zasady sporządzania planu. Kwestionowane ustalenia zostały wprowadzone prawidłowo i zgodnie z prawem. Za bezzasadny uznała jednocześnie Rada zarzut dotyczący przekroczenia granic delegacji ustawowej z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez "decydowanie o lokalizacji zjazdu". Organ podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, którego przedmiotem jest kształtowanie polityki przestrzennej gminy, w tym określenie zasad obsługi komunikacyjnej terenów. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W ramach tej kompetencji organ planistyczny uprawniony jest do określenia układu komunikacyjnego oraz zasad obsługi komunikacyjnej terenów objętych planem. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej, jakoby ustalenia planu miejscowego stanowiły "decyzję o lokalizacji zjazdu" w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten reguluje odrębny, indywidualny tryb administracyjnoprawny, w którym zarządca drogi w drodze decyzji administracyjnej udziela zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, określając jego miejsce oraz warunki techniczne i bezpieczeństwa ruchu drogowego. Niezależnie od powyższego organ podniósł, że procedura sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta J. - pasa przykolejowego w rejonie wczasów PKP została zakończona uchwałą Nr XLVI/360/2014 Rady Miasta J. z dnia 24 lutego 2014 r. i zgodnie z art. 20 ust. 2 u.p.z.p. została przedłożona Wojewodzie Pomorskiemu wraz z dokumentacją planistyczną w celu oceny zgodności z prawem oraz ogłoszenia uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego. Nie jest zatem możliwe wprowadzanie jakichkolwiek zmian w zakończonej procedurze. Zmiana uchwały może nastąpić jedynie w trybie sporządzenia nowego, miejscowego planu zgodnie z treścią art. 14 u.p.z.p. W ocenie organu ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej całego obszaru objętego kwestionowaną uchwałą nie sposób uznać za sprzeczne z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przedmiotowy plan nie zawiera bowiem normy wprowadzającej generalny zakaz budowy zjazdów z dróg publicznych, lecz określa zasady obsługi komunikacyjnej terenu w ramach przysługującej gminie władztwa planistycznego. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że regulacje planu miejscowego pozostawały w kolizji z ustawową zasadą dopuszczalności lokalizacji zjazdów, wynikającą z art. 29 ust. 1 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Rada wskazała, że przepis ten statuuje sankcję nieważności uchwały wyłącznie w przypadku stwierdzenia: (i) naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, (ii) istotnego naruszenia trybu jego sporządzania albo (iii) naruszenia właściwości organów. W realiach przedmiotowej sprawy żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona. Rada Miasta J. działała w granicach przyznanych jej kompetencji ustawowych, realizując obowiązek wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Zakwestionowane ustalenia planu miejscowego w zakresie obsługi komunikacyjnej mają charakter norm planistycznych o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Nie ingerują one w sferę rozstrzygnięć indywidualno-administracyjnych podejmowanych przez zarządcę drogi, w szczególności nie zastępują decyzji wydawanych na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, ani też nie ograniczają ustawowych kompetencji tego organu. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, aby zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne są uprawnione do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, przy czym nie są związane zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kontrola sądowa obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.), a odbywa się, co do zasady, z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w dacie uchwalania aktu prawa miejscowego. Sądowa kontrola legalności aktów prawa miejscowego, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ogranicza się jedynie do badania ich zgodności z prawem, nie może natomiast dotyczyć celowości, czy słuszności podejmowanych rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy uchwały Rady Miasta J. z 24 lutego 2014 r. nr XLVI/360/2014 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta J. – pasa przykolejowego w rejonie wczasów PKP (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 27 marca 2014 r. poz. 1290). Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. jest ona aktem prawa miejscowego, a zatem jest ona objęta zakresem art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarga spełnia warunki formalne, umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. Zgodnie ze stanowiącym podstawę prawną wniesionej skargi przepisem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.; dalej jako: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem wtedy, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Jak wskazuje się w orzecznictwie, skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). W orzecznictwie uznano jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z 29 stycznia 1992 r., I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). Z kolei, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną Skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że ustalenia zaskarżonego planu, naruszają interes prawny skarżącej w opisanym znaczeniu. Skarżąca jest bowiem współwłaścicielką działek nr [...], [...] i [...] położonych w J., których obsługa komunikacyjna została przewidziana przez ul. M. oraz drogę dojazdową 02KDD. W § 2 ust. 5 planu miejscowego przyjęto m. in. dla nieruchomości skarżącej następujące ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej: "1) dopuszcza się realizację nowych zjazdów z ulicy M. (droga wojewódzka nr [...]) wyłącznie w oparciu o istniejąca drogę serwisową, 2) ustala się wykorzystanie istniejących zjazdów i budowę nowych zjazdów dla nowych inwestycji z publicznych dróg dojazdowych 01KDD i 02KDD". Odnosząc się do kwestii legitymacji do zaskarżenia uchwały należy wskazać, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Skarżąca posiada interes prawny w zakresie, w jakim § 2 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływa na korzystanie z przysługującego jej prawa własności nieruchomości. Skoro bowiem wskazany przepis zaskarżonego aktu określa dla tych nieruchomości nakaz realizacji nowych zjazdów z ulicy M. na działki budowlane z drogi publicznej, który skarżąca musi respektować w zakresie wykonywania prawa własności, to niewątpliwie istnieje związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącej, a kwestionowaną uchwałą. Ze względu na to, że przedmiotem zaskarżenia był akt prawa miejscowego uchwalony w dniu 24 lutego 2014 r. należało zastosować art. 52 i 53 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. Wynika to z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), który przewidywał, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 [tj. P.p.s.a. – przyp. Sądu], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą [chodzi o ustawę zmieniającą – przyp. Sądu] stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołana ustawa nowelizująca weszła zaś w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 52 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewidywała środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowiła inaczej, należało przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosowanie do ówczesnej treści art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi został dochowany albowiem pismem z dnia 4 lutego 2026 r. skarżąca wezwała Radę Miasta J. do usunięcia naruszenia prawa. Na to wezwanie organ nie udzielił odpowiedzi, co oznacza, że wniesienia skargi 30 marca 2026 r. (k. 2 akt sądowych) nastąpiło w terminie. Wskazane przez ustawodawcę kryterium sądowej kontroli aktów i czynności organów administracji – zgodność z prawem – oznacza obowiązek dokonania kontroli legalności zarówno w zakresie przepisów procesowych jak i materialnoprawnych. Jednocześnie jednak, o ile dany akt był wcześniej przedmiotem kontroli, sąd jest związany prawomocnym orzeczeniem (zob. art. 170 P.p.s.a.). W realiach rozpatrywanej sprawy oznacza to, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie byłby zwolniony od kontroli przepisów procesowych, gdyby uchwała była wcześniej poddana sądowej kontroli. Tak się jednak nie stało albowiem, jak wynika z repertoriów sądowych, jedyna skarga wniesiona na zaskarżoną aktualnie uchwałę została odrzucona prawomocnym postanowieniem z 14 października 2025 r., II SA/Gd 801/25. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. kwalifikowane (istotne) naruszenie trybu lub zasad sporządzania planu miejscowego, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną"), którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego", których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki) zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08; z 11 września 2008 r., II OSK 215/08; zob. też: I. Zachariasz [w:] H. Izdebski, I. Zachariasz (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2023, s. 329 - 332). Zarzuty zawarte w skardze dotyczyły naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego polegających na naruszeniu kompetencji organów administracji w zakresie rozstrzygania o lokalizacji zjazdów z drogi publicznej. Poprzedzając ustosunkowanie się do nich Sąd nie będąc związany treścią skargi zobowiązany był ocenić legalność postępowania planistycznego. W tym zakresie należy wskazać, że postępowanie to ma charakter sformalizowanych i podejmowanych w określonej kolejności czynności proceduralnych uregulowanych w art. 14 – art. 20 u.p.z.p. Wójt (burmistrz albo prezydent miasta) po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego kolejno dokonuje wskazanych w art. 17 u.p.z.p. czynności składających się na procedurę planistyczną, w tym występuje o uzgodnienie projektu planu z wymienionymi w u.p.z.p. organami, m. in. z właściwym zarządcą drogi (art. 17 pkt b lit. b – w brzmieniu obowiązującym w momencie sporządzania projektu planu), a następnie wprowadza zmiany wynikające z dokonanych uzgodnień (art. 17 pkt 9 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 24 u.p.z.p. organy, o których mowa m. in. w art. 17 pkt 7 u.p.z.p., w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 1980 r., nr 9, poz. 26 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w momencie sporządzenia projektu planu; dalej jako: "k.p.a." – art. 24 ust. 1). Wójt (burmistrz albo prezydent miasta) może uznać za uzgodniony projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić (ust. 2). W trakcie procedury planistycznej dopełniono obowiązku wystąpienia o uzgodnienia. Jednak zestawienie treści postanowienia Zarządu Dróg Wojewódzkich w Gdańsku (dalej jako: "ZDW") z 1 października 2012 r. uzgadniającego projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta J. – pasa przykolejowego w rejonie wczasów PKP w zakresie drogi wojewódzkiej [...] (k. 8.17 akt planistycznych) z jego uchwaloną wersją prowadzi do wniosku, że różnią się one w sposób istotny. Otóż w postanowieniu ZDW wskazano, że projekt zmiany planu miejscowego zostaje uzgodniony pod warunkiem skreślenia w § 2 ust. 5 pkt 1) treści: "dopuszcza się realizację nowych zjazdów z ulicy M. wyłącznie w oparciu o istniejącą drogę serwisową". Z akt sprawy nadesłanych przez organ nie wynika by postanowienie ZDW zostało zmienione lub uchylone przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Z analizy treści § 2 ust. 5 uchwały wynika natomiast, że treść postanowienia uzgadniającego została przez Radę Miasta J. pominięta. Zaskarżony przepis w punkcie 1 zawiera bowiem przywołane sformułowanie, które miało zostać skreślone (poza dodaniem w nawiasie "droga wojewódzka nr [...]", co nie ma znaczenia w sprawie). W ocenie Sądu pominięcie treści postanowienia uzgadniającego projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem eliminacji określonej części przepisu zawartego w przedłożonym do uzgodnień projekcie i zaniechanie jej wprowadzenia do uchwalonej wersji planu stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Należy podkreślić, że w sytuacji gdy organ uzgadniający (w niniejszej sprawie - ZDW) dokonał uzgodnienia projektu zmiany planu miejscowego pod warunkiem wprowadzenia określonych zmian w jego treści to oczywistym jest, że wymagało to uwzględnienia tego warunku. Dodatkowo, zdaniem Sądu, pominięcie treści postanowienia organu uzgadniającego wyczerpuje również przesłankę naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego albowiem merytoryczna treść planu jest niezgodna z treścią uzgodnień. W tym stanie rzeczy w zakresie § 5 ust. 2 pkt 1) zaskarżonej uchwały Sąd był zobowiązany stwierdzić jego nieważność. W pozostałym zakresie Sad oddalił skargę albowiem zaskarżona uchwała – wbrew twierdzeniom skargi – nie narusza prawa. Należy wskazać, że z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. wynika m. in., iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9) oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 10). W zakresie realizacji wymogów, o których w tych przepisach, plan miejscowy powinien być tak skonstruowany, aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów z uwzględnieniem wymagań bezpieczeństwa ludzi i mienia, na które wskazuje art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. Z kolei według art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb m. in. sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie dostępnych. Stąd też nie ma podstaw do kwestionowania uprawnienia rady gminy do określenia w planie miejscowym zasad komunikacyjnego powiązania terenów objętych planem z zewnętrznym systemem drogowym. Ogólna formuła z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. została uszczegółowiona w § 4 pkt 9 mającym zastosowanie do zaskarżonej uchwały rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587), który stanowi, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności liczbę miejsc parkingowych w stosunku do liczby mieszkań lub liczby zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Sąd w składzie orzekającym podziela przyjmowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że kwestia dopuszczalności budowy zjazdu na drogę publiczną została uregulowana ustawowo. W przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można zawierać zakazu budowy zjazdów, gdyż prowadziłoby to w konsekwencji do modyfikacji regulacji zawartej w ustawie (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2022 r., II OSK 981/21). Innymi słowy, przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawierający zakaz budowy nowych zjazdów jest sprzeczny z art. 29 ust. 1 u.d.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2017 r. II OSK 2097/15). Narusza to kompetencję zarządcy drogi do wydawania zezwoleń na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, o których mowa w art. 29 ust. 1 u.d.p. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jw.). W tym zakresie niewątpliwe rację ma skarżąca. Należy jednak zwrócić uwagę, że treść zaskarżonej uchwały nie odnosi się do kwestii zakazu budowy zjazdów rozumianego jako obowiązek zaniechania czy znoszenia określonego działania (zob. W. Dawidowicz, Prawo administracyjne, Warszawa 1987, s. 26). W § 2 ust. 5 pkt 2) wyraźnie wskazano, że ustala się wykorzystanie istniejących zjazdów i budowę nowych zjazdów dla nowych inwestycji z publicznych dróg dojazdowych 01KDD i 02KDD. Nie budzi wątpliwości Sądu, że ustalenie wykorzystania istniejących zjazdów w żaden sposób nie ogranicza prawa własności przysługującego skarżącej albowiem odnosi się do już istniejącego stanu. Z wyrysu z zaskarżonej uchwały wynika, że działki skarżącej położone są (graniczą) z działką dla której przewidziano określenie 02KDD stanowiącej publiczną drogę dojazdową. Przewidziana w planie miejscowym możliwość budowy nowych zjazdów dla nowych inwestycji z tej właśnie drogi dojazdowej stanowi realizację wynikającego z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. obowiązku określenia zasad obsługi komunikacji. Organ planistyczny miał zatem obowiązek ustalenia warunków obsługi komunikacji i to w § 2 ust. 5 pkt 2) zaskarżonej uchwały zrobił. Nie przesądził przy tym ani liczby zjazdów ani konkretnej ich lokalizacji bo to nastąpi w ramach postępowania regulowanego przywołaną wcześniej ustawą o drogach publicznych i aktach wykonawczych do niej Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z wnioskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę i brakiem sprzeciwu strony skarżącej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia reprezentującego skarżącego pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz uiszczony wpis od skargi (300 zł). Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.