II SA/Gd 367/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg E. M. i W. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie upomnienia dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Upomnieniem z dnia 30 stycznia 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w Powiecie P. wezwał E. M. i W. M. - obecnych właścicieli działki nr [...]- do dobrowolnego dokonania obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie na terenie działki nr [...] w miejscowości K., gmina W., wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie P. z dnia 25 września 2001 r. [...] nakazującej U. i S. K. (uprzednim właścicielom w/w nieruchomości) rozbiórkę obiektu budowlanego tj. domku o konstrukcji drewnianej o powierzchni zabudowy 24 m² wraz z elementami betonowymi na których obiekt postawiono oraz chodnikiem z płyt betonowych z wjazdem z płyt chodnikowych i płyt '"jomb", obiektu budowlanego pełniącego funkcję sanitariatu o konstrukcji drewnianej związanego z gruntem wraz ze zbiornikiem, oraz obiektu budowlanego natrysku o konstrukcji drewnianej obłożonego blachą - z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w przypadku niewykonania rozbiórki. E. M. i W. M. pismem z dnia 18 lutego 2014 r. wnieśli zażalenie na przedmiotowe upomnienie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia na upomnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisane postanowienie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazali, iż w razie uchylenia zaskarżonego postanowienia postępowanie egzekucyjne okazałoby się bezprzedmiotowe, a w tej sytuacji mogłoby dojść do nieodwracalnych skutków w postaci rozbiórki budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, winien wykazać istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania decyzji możliwe jest wyłącznie w razie wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez zaskarżony akt. Nadto wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. np. postanowienie NSA w sprawie II FSK 198/10, cbois.nsa.gov.p). Z tych też względów, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia nie posiada atrybutu wykonalności. Nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, czy to dobrowolnemu czy w trybie egzekucji, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Co więcej, postanowienie to, a także ewentualne jego uchylenie przez Sąd w wyniku uwzględnienia wniesionej skargi, nie ma wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego w sprawie, a tego w istocie domagają się skarżący we wniosku o wstrzymanie. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.