II SA/Gd 363/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 10 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

J. C. pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 10 kwietnia 2017 r. o odmowie udzielenia dostępu do systemu teleinformatycznego Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2062) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy decyzji wydanej przez Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie umożliwienia dostępu do strony internetowej. Zgodnie z art. 6 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557), skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Skazany może, jeżeli Kodeks karny wykonawczy nie stanowi inaczej, na podstawie art. 7 § 1 tego kodeksu zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 ustawy, w tym decyzje dyrektora zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektora okręgowego i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.w., skargi rozpoznaje właściwy sąd powszechny, zgodnie z art. 3 k.k.w. Analiza przepisów kodeksu karnego prowadzi do wniosku, że brak jest przepisów, które nakazywałby wydanie aktu o charakterze administracyjnym, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 lub w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., w przypadku odmowy pozytywnej reakcji na złożony wniosek. Żaden bowiem z przepisów Kodeksu karnego wykonawczego nie stanowi o stosowaniu do postępowania w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim jednak trzeba mieć na uwadze treść art. 1 § 2 k.k.w. w myśl którego, w postępowaniu wykonawczym w kwestiach nie uregulowanych w niniejszym kodeksie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Powyższe oznacza, że w sprawie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi, gdyż sprawa będąca jej przedmiotem nie należy do właściwości sądu administracyjnego w odniesieniu do postępowania w przedmiocie skarg i wniosków osadzonych, bowiem w tym zakresie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestionowana przez skarżącego decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego została wydana w oparciu o przepis art. 7 § 1 k.k.w. i brak jest kognicji sądów administracyjnych do jej kontroli. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.