II SA/Gd 339/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. i E. D. na decyzję Wojewody z dnia 3 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.

G. W. i E. D. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia 3 kwietnia 2018 r. umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżących wskazała, że w postepowaniu odwoławczym wniesionych zostało co najmniej 6 innych odwołań zatem umorzenie postepowania spowodowało jedynie uznanie, ze tylko jeno z odwołań nie zostało skutecznie wniesione. Uwzględnienie niniejszej skargi wywołać może trudne do odwrócenia skutki poprzez rozpatrzenie wszystkich innych odwołań, zwłaszcza gdyby nie zostały uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd oceniając wniosek skarżących stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd przyjął bowiem, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tymczasem strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mogły przemawiać za uwzględnieniem wniosku twierdzenia o ewentualnym uwzględnieniu odwołań wniesionych równolegle, czy też nawet ich uwzględnienie. W niniejszym postępowaniu kontroli Sądu będzie podlegała decyzja umarzająca postepowanie odwoławcze. Jej jedynym skutkiem jest to, że te konkretne odwołanie nie zostało rozpoznane merytorycznie przez organ odwoławczy. Na marginesie można wskazać, że w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, w razie gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, a wszystkie wynikłe stąd koszty będą obciążać inwestora. Sąd nie dostrzega z urzędu trudnych do odwrócenia skutków jakie może wywołać zaskarżona decyzja, a strona skarżąca ich nie podała. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że strona wnioskująca nie podała okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.