II SA/Gd 338/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. V. E. na uchwałę Rady Miejskiej nr [...] z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łeby na zakończeniu ulicy Nadmorskiej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania uchwały Rady Miejskiej nr [...] z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. dla terenu zlokalizowanego na zakończeniu ulicy [...].

M. V. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej nr XL/361/2010 z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. na zakończeniu ulicy N. (Dz. Urz. Woj. z dnia 22 września 2010 r. Nr 117, poz. 2283). W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania uchwały Rady Miejskiej nr XII/144/2015 z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie przystąpienia do opracowania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. dla terenu zlokalizowanego na zakończeniu ulicy N. wskazując, że uchwała ta nie obejmuje załącznikiem graficznym działek skarżącej, a jej wykonanie może powodować nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia skargi na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania uchwały Rady Miejskiej z dnia 10 grudnia 2015 r. nie może zostać uwzględniony, albowiem nie dotyczy on ani wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, ani aktu wydanego w granicach sprawy zainicjowanej niniejszą skargą. Granice sprawy wyznacza bowiem przedmiot zaskarżenia. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddana została uchwała Rady Miejskiej nr XL/361/2010 z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. na zakończeniu ulicy N. To właśnie wskazana uchwała wyznacza zarówno granice rozpoznania skargi zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., jak i granice zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Uchwała, której wstrzymania wykonania domaga się skarżąca nie dotyczy sprawy będącej przedmiotem kontroli Sądu, lecz dotyczy odrębnego postępowania planistycznego, którego efektem końcowym będzie uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podlegająca odrębnemu zaskarżeniu. Fakt, że zarówno zaskarżona uchwała, jak i uchwała objęta wnioskiem odnoszą się do zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. dla terenu zlokalizowanego na zakończeniu ulicy N., nie oznacza, że dotyczą one tej samej sprawy, będącej przedmiotem rozpoznania Sądu. W związku z tym nie można na podstawie art. 61 § 3 zd. trzecie p.p.s.a. skutecznie domagać się wstrzymania wykonania uchwały Rady Miejskiej nr XII/144/2015 z dnia 10 grudnia 2015 r., jako że pozostaje ona poza granicami niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej. Na marginesie jednak wskazać należy, że uchwała o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako pierwszy etap prowadzący do uchwalenia planu, inicjujący każdorazowo proces tworzenia danego aktu prawa miejscowego, nie wywołuje skutków materialnoprawnych, ma jedynie charakter formalny i nie stanowi aktu prawa miejscowego. Przymiot taki przysługuje jedynie w odniesieniu do planu miejscowego, o czym mowa w art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017, poz. 1073 ze zm.), zwanej u.p.z.p. Uchwała o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wywołuje skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Charakter zaskarżonej uchwały, podjętej w myśl przepisu art. 14 u.p.z.p. wskazuje, że nie może ona przejmować treści projektu planu, a więc nie wskazuje w sposób wiążący przewidywanych rozwiązań przyszłego planu. Nadto rada gminy, przy pewnych ograniczeniach ustawowych, może w toku prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian, co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet wycofać się z inicjatywy planistycznej, przerywając procedurę sporządzania planu (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 października 2014 r., II SA/Gd 156/14, dostępne na stronie https:orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, w ocenie Sądu, podjęcie uchwały objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania, nie mogłoby spowodować realnej szkody w majątku skarżącej bądź wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze prawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.