II SA/Gd 265/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 2 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 21 maja 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący K. B. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych (odpisów: decyzji z dnia 20 marca 2018 r. ustalającej nową wysokość emerytury rolniczej, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 19 czerwca 2015 r., zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia, wyciągu z rachunku bankowego za okres od 1 marca 2018 r. do 4 czerwca 2018 r., PIT-37 za 2017 r., dowodów potwierdzających wysokość wydatków na zakup węgla, oleju napędowego, leków i sprzętu rehabilitacyjnego oraz opłat za wodę i usługę naprawy pojazdu) wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury rolniczej w wysokości 923,30 zł netto. Roczny dochód wnioskodawcy z ww. tytułu za ubiegły rok wyniósł 12.703 zł i stanowił jedyne źródło przychodów wykazane w zeznaniu podatkowym. Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek oszczędności (saldo jego rachunku bankowego na dzień 4 czerwca 2018 r. wynosiło 49,21 zł), papierów wartościowych i innych praw majątkowych ani wierzytelności, jego majątek stanowi udział w ½ części w nieruchomości rolnej o powierzchni 1.900 m2 oraz samochód osobowy (rok produkcji 2000) o wartości około 5.000 zł. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym i schorowaną – z tego powodu ponosi koszty zakupu leków i sprzętu medycznego w średniej miesięcznej wysokości 115,08 zł. Wnioskodawca oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawca, jak również brak zasobów finansowych, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.