II SA/Gd 249/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2026 r. nr WOP.7722.190.2025.MJ w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

W.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 17 stycznia 2025 r. nr PINB.514.121.2023.AR Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim nakazał W.L. rozbiórkę samowolnie wykonanego utwardzenia drogi o długości 21,23 m wzdłuż działki nr [...], zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości L., gm. K. Decyzję, po dwukrotnym awizowaniu, odebrała z placówki pocztowej A.L. w dniu 10 lutego 2025 r., a zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 24 lutego 2025 r. Pismem z 4 marca 2025 r. W.L. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i wniósł odwołanie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przesyłkę poleconą zawierającą decyzję odebrała jego żona A.L. Wnioskodawca nie mógł odebrać przesyłki, ponieważ przebywał za granicą. Żona nie przekazała mu informacji o tej przesyłce, ponieważ jej stan zdrowia spowodował, że nie mogła tego uczynić - chorowała wówczas na grypę z ciężkim przebiegiem. W razie konieczności udowodnienia tej okoliczności Wnioskodawca wniósł o przesłuchanie jego żony oraz poinformował o możliwości złożenia dowodu, że ze względu na stan zdrowia żona nie wykonywała swojego zatrudnienia. Po dojściu do zdrowia żona poinformowała Wnioskodawcę o liście, który odebrała. Postanowieniem z 8 stycznia 2026 r. nr WOP.7722.190.2025.MJ Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej jako WINB) odmówił Wnioskodawcy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego i wyjaśnił, że jak wynika z wniosku o wpłynięciu decyzji dowiedział się od żony, która po dojściu do zdrowia poinformowała o odebranym liście. Jako że Wnioskodawca nie określił dokładnie, kiedy dowiedział się o uchybieniu terminu na wniesienie odwołania, to pismem z 18 listopada 2025 r. WINB wezwał Wnioskodawcę do wskazania, kiedy dowiedział się o wydanej przez organ powiatowy decyzji. W odpowiedzi z 18 grudnia 2025 r. Wnioskodawca poinformował, że o wydanym rozstrzygnięciu dowiedział się w dniu 27 lutego 2025 r. Wobec powyższego WINB stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w wyznaczonym terminie 7 dni od dnia powzięcia informacji o wydanym rozstrzygnięciu. Następnie WINB przypomniał, że argumentem przedstawionym przez Wnioskodawcę jest fakt odebrania decyzji przez żonę. Jak wynika z pisma Wnioskodawcy, małżonka nie przekazała informacji o odebranej decyzji z powodu złego stanu zdrowia - chorowała na grypę z ciężkim przebiegiem. W ocenie organu, powyższy fakt nie może stanowić usprawiedliwienia dla złożenia odwołania z uchybieniem terminu. A.L. odebrała decyzję w placówce urzędu pocztowego, po powtórnym pozostawieniu przez Pocztę Polską awizo. Odbierając przesyłkę, zobowiązała się przekazać ją adresatowi. W związku z powyższym WINB stwierdził, że nie nastąpiły przeszkody, których strona nie mogła uniknąć - nie istniała przeszkoda nie do przezwyciężenia - siła wyższa. W związku z powyższym należy uznać, że wskazana przesłanka nie stanowi o braku winy strony. Zatem przesłanka ta nie została spełniona. Podsumowując, zostały spełnione wyłącznie dwie z trzech przesłanek. Nie została zaś spełniona przesłanka o uprawdopodobnieniu, że uchybienie nastąpiło bez winy Wnioskodawcy. W skardze na powyższe postanowienie WINB Wnioskodawca wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając naruszenie art. 58 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że Skarżący nie uprawdopodobnił uchybienia terminu do wniesienia odwołania bez swojej winy. Następnie Skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie jest nie wynikające z przepisu i nieuzasadnione restrykcyjne rozumienie zaistnienia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Po pierwsze, gdyby rzeczywiście chodziło o wykazanie siły wyższej, powołany przepis art. 58 k.p.a. wprost odwoływałby się do siły wyższej. Po wtóre - przywołanie przez ten przepis przesłanki braku winy daje wskazówkę, że w istocie chodzi o to, by wnioskujący winy nie ponosił (choćby najmniejszej). Z pewnością jednak chodzi o oparcie odpowiedzialności o zasadę winy, a nie ryzyka, z którym można wiązać instytucję siły wyższej. Skarżący wskazał, że nie ponosi winy za to, że żona nie przekazała mu niezwłocznie informacji o tym, że odebrała skierowany do niego list polecony zawierający decyzję PINB. Powodem zaistniałego stanu rzeczy była jej choroba, która miała charakter nagły, nie można było przewidzieć ani tego, że choroba nastąpi ani jej natężenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby możliwe było pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu niezbędne jest spełnienie łącznie 4 przesłanek: braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; złożenie wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności, dla której ustanowiono podlegający przywróceniu termin. Osią sporu jest błędne uznanie przez organ, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jednakże organ dokonał błędnej wykładni przepisu art. 58 k.p.a. wymagając by Skarżący wykazał zaistnienie przesłanki siły wyższej. Dalej Skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że uchybienie terminowi nastąpiło z jego winy, mimo że działał w dobrej wierze. W cytowanym przepisie chodzi o staranność, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. W związku z tym od strony postępowania wymaga się szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. Przeszkoda taka ma zwykle nagły charakter i nie można przezwyciężyć jej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Skarżącego, organ dokonał błędnej, nazbyt rygorystycznej wykładni przepisu art. 58 § 1 k.p.a., uznając, że Skarżący nie spełnia przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ stwierdził, że jeżeli osoba, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego, nie powiadomiła adresata o decyzji w terminie do wniesienia odwołania, to zaniechanie tej osoby wywołuje skutki dla adresata tej decyzji i nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez adresata nastąpiło bez jego winy. W ocenie Skarżącego, w tej sprawie uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i z tego względu wniósł o uwzględnienie jego skargi w całości. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 8 stycznia 2026 r. o odmowie przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Z kolei w myśl art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że czynność dokonana z uchybieniem terminu jest bezskuteczna prawnie. Instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie wyłącznie do terminów procesowych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem bezsprzecznie Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim z 17 stycznia 2025 r. Ww. decyzję doręczono Skarżącemu w ten sposób, że odebrała ją żona Skarżącego w dniu 10 lutego 2025 r. Skarżący wniósł zaś odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pismem z 4 marca 2025 r. Tym samym Skarżący bez wątpienia uchybił 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania, który wynika z art. 129 § 2 k.p.a., a który upłynął w dniu 24 lutego 2025 r. Rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu zawsze następuje na wniosek zainteresowanej osoby. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zdaniem Sądu ww. 7-dniowy termin został zachowany. Zgodnie bowiem z oświadczeniem Skarżącego, o wydanej decyzji organu I instancji dowiedział się w dniu 27 lutego 2025 r. A zatem składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 4 marca 2025 r. Skarżący dochował ww. 7-dniowego terminu. Ponadto, również bezsporny jest fakt, iż wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu Skarżący dopełnił czynności, dla której określony był termin, któremu uchybił, tj. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. W sprawie pozostaje jednak sporne, czy wskazywane przez Skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania okoliczności uzasadniały przyjęcie, że do uchybienia terminu doszło bez winy Skarżącego – co stanowi warunek sine qua non przywrócenia terminu. Uprawdopodobnienie istnienia przesłanki braku winy jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (zob. postanowienie NSA z 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II FZ 422/09, orzeczenia.nsa.gov.pl, które co prawda dotyczy przywrócenia terminu w postępowaniu sądowym, ale może mieć zastosowanie w postępowaniu administracyjnym). Oceniając czy przywołane we wniosku okoliczności zasługują na wiarę, a następnie czy mogą one uprawdopodobniać brak winy w uchybieniu terminu organ (sąd), mając na uwadze zasady logiki i doświadczenia życiowego, powinien zbadać, czy rodzaj i charakter podjętych przez wnioskodawcę działań może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu w kontekście badania zasadności jego przywrócenia winien być oceniany przez pryzmat wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy, biorąc przy tym pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak kataklizmy, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą i wykazanie tych sytuacji w sposób przekonywujący. Warunkiem koniecznym do uwzględnienia podania o przywrócenie terminu jest brak jakiejkolwiek winy strony. Na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. każdy stopień winy, nie wyłączając lekkiego niedbalstwa, uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Dla przywrócenia terminu niezbędne jest bowiem wykazanie, że uchybienie terminu zostało spowodowane przyczynami niezawinionymi przez stronę, a nadto przeszkód w dochowaniu terminu nie można by było usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. wyrok NSA z 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 6703/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ powinien jedynie ocenić przedstawione przez nią okoliczności w świetle przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. Przekładając powyższe na okoliczności niniejszej sprawy należy przypomnieć, że z wyjaśnień Skarżącego wynika, że przebywał za granicą w czasie, gdy pracownik Poczty Polskiej próbował doręczyć przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt administracyjnych, przesyłka została dwukrotnie awizowana (w dniach 24 stycznia 2025 r. oraz 3 lutego 2025 r.) i dopiero po drugim awizo małżonka Skarżącego osobiście odebrała przesyłkę z placówki pocztowej w dniu 10 lutego 2025 r. (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru, akta organu I instancji). Następnie, wedle oświadczenia Skarżącego, jego małżonka zachorowała i nie przekazała mu odebranej przesyłki, o której Skarżący dowiedział się telefonicznie w dniu 27 lutego 2025 r. (zob. oświadczenie Skarżącego z 18 grudnia 2025 r. w aktach organu II instancji). Z powyższego wynika, że Skarżący nie kwestionuje faktu skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji jego małżonce w dniu 10 lutego 2025 r., natomiast upatruje braku swojej winy w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania w tym, że małżonka nie przekazała mu przesyłki w terminie. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. W myśl art. 43 zdanie pierwsze k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Jak wskazuje się w orzecznictwie, pokwitowanie złożone przez dorosłego domownika na dowodzie doręczenia jest następstwem aktu woli jakim jest podjęcie się przez tę osobę oddania adresatowi pisma. Sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała pismo, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone (zob. wyrok NSA z 26 marca 2024 r. sygn. akt I GSK 517/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Osoba odbierająca pismo, potwierdzając odbiór pisma w formie pokwitowania odbioru przesyłki rejestrowanej zgodnie z przepisami prawa pocztowego, uzewnętrznia tym zachowaniem akt woli oddania pisma adresatowi. Przyjęcie przesyłki rejestrowanej przez osobę deklarującą się jako domownik, w tym wypadku małżonka, służy przekazaniu jej adresatowi. Natomiast wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanego pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki dokument korzysta z domniemania prawdziwości (zob. wyrok NSA z 27 czerwca 2024 r. sygn. akt II OSK 921/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w pełni podziela pogląd NSA, zgodnie z którym fakt, że dorosły domownik, który odebrał przesyłkę oraz podjął się przekazania jej adresatowi, a następnie tego nie uczynił, bądź też uczynił to z opóźnieniem lub też czyniąc to wprowadził adresata przesyłki w błąd co do daty jej doręczenia, jest ewidentnym zaniedbaniem tej osoby, jednakże konsekwencje takiego zachowania domownika obciążają adresata. Jeżeli natomiast przesłanka braku winy po stronie osoby trzeciej, np. domownika, może być rozciągnięta na adresata przesyłki, to nawet lekkie niedbalstwo związane za zapomnieniem bądź osłabieniem pamięci osoby odbierającej przesyłkę (czy też błędnym odnotowaniem daty jej otrzymania), eliminuje możliwość przyjęcia, że przesłanka braku winy została spełniona (zob. wyrok NSA z 1 października 2024 r. sygn. akt III OSK 4198/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, fakt nie poinformowania Skarżącego przez jego małżonkę o odebranej decyzji organu I instancji niezwłocznie po jej otrzymaniu, a dopiero w dniu 27 lutego 2025 r., nie stanowi okoliczności wyłączającej winę Skarżącego w uchybieniu terminu. Przesłankę braku winy w uchybieniu terminu należy bowiem odnosić także do winy osób trzecich upoważnionych przez stronę do dokonywania w jej imieniu określonych czynności w postępowaniu. Jak wskazał Skarżący, o fakcie doręczenia decyzji organu I instancji dowiedział się w dniu 27 lutego 2025 r., a powrócił do kraju z zagranicy dopiero na początku marca 2025 r. Strona należycie dbająca o własne sprawy, w tym przedmiotową toczącą się przed organem nadzoru budowlanego, powinna przygotować się na sytuację, że podczas przebywania za granicą (Skarżący nie wskazał, czy był to wyjazd okazjonalny, krótkotrwały czy też stały) może zostać wydana i doręczona decyzja. (Nota bene, nieodebranie decyzji w placówce pocztowej i tak doprowadziłoby do uznania, że przesyłkę doręczono w trybie art. 44 § 4 k.p.a.). W świetle obowiązujących przepisów małżonka Skarżącego mogła i skutecznie odebrała przesyłkę swoim podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zobowiązując się niejako do jej przekazania adresatowi. W związku z powyższym adresat (Skarżący) nie może uwolnić się od zawinienia tym, że faktyczny odbiorca poinformował go o przesyłce po upływie terminu do wniesienia odwołania. Dodatkowo należy zauważyć, że uprawdopodobnienie przyczyny spóźnienia zastępuje formalny dowód, lecz nie jest równoznaczne z gołosłownym podaniem przez wnioskodawcę przyczyny niezachowania terminu, chyba że przyczyna ta jest powszechnie znana. Uprawdopodobnienie jakiejś okoliczności wymaga zastąpienia dowodu środkami nieskrępowanymi wymaganiami stawianymi co do formy przez przepisy k.p.a. o postępowaniu dowodowym. Co więcej, ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na osobie zainteresowanej, która składa wniosek o przywrócenie terminu, a organ powinien jedynie ocenić, w świetle przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. wskazane przez nią okoliczności (zob. wyrok NSA z 27 marca 2026 r. sygn. akt III OSK 2234/25, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście gołosłowne stwierdzenie Skarżącego, że żona chorowała na grypę z ciężkim przebiegiem nie jest wystarczające. Jednocześnie w swoim wniosku z 4 marca 2025 r. Skarżący wskazał: "W razie konieczności udowodnienia tej okoliczności wnoszę o przesłuchanie mojej żony oraz złożę dowód ich ze względu na stan zdrowia żona nie wykonywała swojego zatrudnienia" [pisownia oryginalna]. Pomijając kwestię braku konieczności udowodnienia okoliczności, a jedynie ich uprawdopodobnienia należy zauważyć, że skoro Skarżący dysponował jakimikolwiek dokumentami potwierdzającymi nagłą, nieprzewidzianą niedyspozycję żony, to należało je załączyć do wniosku. Niejasne jest bowiem to, kiedy w okresie od 10 lutego 2025 r. (odebranie przesyłki) do 24 lutego 2025 r. (upływ terminu do wniesienia odwołania) żona Skarżącego nie była w stanie przekazać mu informacji o przesyłce (nawet telefonicznie, bowiem Skarżący miał wówczas przebywać za granicą, aczkolwiek i to nie zostało wskazane, od którego dnia nie było go w kraju). Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Zarządzenie: 1. Odnotować zwrot akt z uzasadnieniem, 2. Odpis sentencji wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej doręczyć zgodnie z wnioskiem skarżącemu. Gdańsk, dnia 22 lipca 2026 r. Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz