II SA/Gd 234/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Decyzją z dnia 19 listopada 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 i 4, oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazał inwestorowi "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] rozbiórkę nośnika reklamowego nr 2 usytuowanego na terenie posesji przy Al. [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że podczas czynności kontrolnych na ww. nieruchomości ustalił, że cztery nośniki reklamowe usytuowane wcześniej na działce nr [...] zostały "przesunięte" i znajdują się na działce nr [...] przy Al. [...] w [...]. Nośnik nr 2 będący przedmiotem niniejszego postępowania usytuowany jest jako drugi licząc od strony Al. [...]. Nośnik wykonany jest z profili stalowych tworzących podstawę pod tablice z blachy. Tablica reklamowa nośnika posiada wymiary 6,0 m szerokości na 2,5 m wysokości. Fundamenty wykonane z bloczków betonowych zamkniętych w ramie z kątowników stalowych tworzą dwa prostopadłościany posadowione na powierzchni terenu bez zagłębienia w gruncie. Organ, stwierdzając, że budowa nośników reklamowych w nowym usytuowaniu jest równoznaczna z wybudowaniem nowych obiektów budowlanych, zawiadomił strony postępowania pismem z dnia 17 maja 2013 r. o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego nośnika reklamowego nr 2. W dniu 6 czerwca 2013 r. przeprowadzono wizję lokalną, podczas której ustalano, że inwestor nie występował o uzyskanie pozwolenia na budowę ani nie zgłosił zamiaru budowy przedmiotowego nośnika do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. inwestor poinformował organ pierwszej instancji, że reklamy zlokalizowane przy Al. [...] przy skrzyżowaniu z ul. [...] zostały zdemontowane i następnie zamontowane na terenie działki nr [...] objętej umową pomiędzy "A." Sp. z o.o. a "B." Sp. z o.o. (właścicielem terenu działki nr [...]). Jednocześnie w piśmie stwierdzono, że przedmiotowe nośniki reklamowe są nietrwale związane z gruntem, stanowią obiekty małej architektury i jako takie nie naruszają przepisów prawa a ich budowa na terenie nie stanowiącym miejsca publicznego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W kontekście powyższego organ stwierdził, że budowa przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od tego czy fundament nośnika jest zagłębiony w gruncie czy też nie. Organ powołując się na orzeczenie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie II OSK 2558/10 wywiódł, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem ani też technologia wykonania fundamentu, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Zdaniem organu to wielkość przedmiotowego obiektu i względy bezpieczeństwa jednoznacznie wskazują na konieczność sporządzenia projektu i uzyskania pozwolenia na jego budowę. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2013 r. organ wstrzymał budowę nośnika reklamowego oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do 30 czerwca 2013 r. dokumentów w celu zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej. Powyższe dokumenty nie zostały przedłożone we wskazanym terminie. W dniu 7 października 2013 r. firma "A." Sp. z o.o. przedłożyła pismo z dnia 30 września 2013 r. informując, że nakazane w postanowieniu uzgodnienia są w trakcie realizacji, w związku z czym inwestor zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu dotyczącego złożenia wymaganych dokumentów do dnia 30 listopada 2013 r. W odpowiedzi na to pismo organ poinformował inwestora, że z uwagi na niezgodność inwestycji z zapisami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma podstaw do przedłużenia terminu wskazanego postanowieniem z dnia 20 czerwca 2013 r. W dniu 15 maja 2013 r. do organu wpłynęło bowiem pismo Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 14 maja 2013 r. informujące, że nieruchomość położona w [...] przy Al. [...] - działka nr [...] obręb [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 001-U33 jako teren zabudowy usługowej, obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] rejon [...][...] w mieście [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 27 października 2011 r. Zgodnie z kartą terenu oznaczonego symbolem 001-U33 na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji reklam za wyjątkiem szyldów o maksymalnej powierzchni 0,5 m2, związanych z prowadzoną działalnością, będących częścią projektu elewacji lub projektu zagospodarowania terenu. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], zarzucają rozstrzygnięciu naruszenie art. 7 w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez błędne sklasyfikowanie nośników jako obiektów wymagających pozwolenia na budowę; art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., polegające na braku w treści zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego, w tym dokładnego wskazania zasadności przesłanek, w oparciu o które organ wydał decyzję odmowną oraz art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, w związku ze zmiennością poglądów prawnych w stosunku do różnych przedsiębiorstw reklamowych. W związku z tak sformułowanymi zarzutami skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia 28 lutego 2014 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał "A." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] rozbiórkę nośnika reklamowego nr 2 usytuowanego w odległości ok. 8,6 m od ogrodzenia przy Al. [...] oraz w odległości 11,30 m od ściany szczytowej budynku przy Al. [...] na terenie działki nr [...] w [...]. W pisemnych motywach uzasadnienia organ odwoławczy, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 29 ust. 1 pkt 22, art. art. 3 pkt 4, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 7 Prawa budowalnego po czym podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że sporną budowlę należy uznać za wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, niezależnie od tego czy fundamenty omawianego obiektu budowlanego (wykonane z bloczków betonowych zamkniętych w ramie z kątowników stalowych tworzących dwa prostopadłościany o długości 2,9 m i wysokości 0,6 m - każdy - połączone kształtownikami stalowymi) są zagłębione w gruncie czy nie. Organ odwoławczy nie miał wątpliwości, że rozmiary fundamentu nośnika reklamowego powodują, że zapewnia on stabilne i bezpieczne połączenie nośników reklamowych z gruntem, które uniemożliwia przesunięcie lub przewrócenie oraz zapewnia odporność nośnika na silne podmuchy wiatru, zatem budowa przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ organ pierwszej instancji ustalił naruszenie tego artykułu, przeprowadził postępowanie w oparciu o przepisy art. 48 Prawa budowlanego. W trakcie tego postępowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w takich przypadkach winno być wydane postanowienie wstrzymujące roboty budowlane i nakładające określone obowiązki. Następnie organ podniósł, że zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego "W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 tzn. rozbiórkę obiektu lub jego części (...)". A zatem zasadnie – w ocenie organu odwoławczego – organ pierwszej instancji nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, w sytuacji gdy inwestor nie wykonał obowiązków określonych w postanowieniu tegoż organu. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest nieprecyzyjne, gdyż nie określa jednoznacznie, jaki dokładnie obiekt budowlany (jakie elementy omawianego obiektu budowlanego) należy rozebrać. W związku z powyższym organ odwoławczy doprecyzował orzeczenie w tym zakresie. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, organ wyjaśnił, że ułożenie na fundamencie nośnika desek nie spowoduje, że nośnik reklamowy stanie się ławką. Nadto możliwość korzystania z niego jako ławki nie zmienia faktu, że obiekt ten stanowi nośnik reklamowy. Odnosząc się z kolei do argumentu dotyczącego legalnego istnienia przedmiotowego nośnika reklamowego na sąsiedniej działce, organ wyjaśnił, że nawet gdyby sporny nośnik istniał uprzednio legalnie na innej działce, czego nie potwierdziły jednak żadne dowody, to i tak jego demontaż i zamontowanie na innej działce wymagałoby uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżąca podniosła zarzuty błędnej wykładni przepisów: 1. art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przedmiotowa tablica reklamowa nie jest obiektem małej architektury i konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę; 2. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego poprzez uznanie, że przedmiotowa tablica pozostaje trwale związana z gruntem, w związku z czym jest budowlą, a więc obiektem budowlanym, zaś jej montaż stanowi roboty budowlane, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę; 3. art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do tablic reklamowych będących budowlami a dotyczy jedynie tablic reklamowych instalowanych na już istniejących obiektach; 4. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymagane było uzyskanie przez skarżącą pozwolenia na budowę i tym samym nakazanie rozbiórki przedmiotowej tablicy. Ponadto skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 1. art. 80 w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; 2. art. 15 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie w drugiej instancji decyzji po raz pierwszy precyzyjnie określającej tablicę reklamową, a więc pozbawienie skarżącej prawa do odwołania i rozpoznania jego sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym, a także nieprzekazanie sprawy organowi I instancji; 3. art. 136 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości, mimo iż było to konieczne w związku z wydaniem decyzji w pierwszej instancji w odniesieniu do bliżej nieokreślonej tablicy reklamowej i uchyleniem tej decyzji; 4. art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się i nakazanie rozbiórki tablicy reklamowej, której to tablicy organ I instancji nie nakazał skutecznie rozebrać, z uwagi na brak jej precyzyjnego określenia; 5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a przede wszystkim nie wskazanie faktów, jakie ustalił organ i dowodów na jakich się oparł, a także nie wskazanie argumentów na poparcie zastosowanej wykładni zastosowanych przepisów Prawa budowlanego; 6. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez dokonywanie dowolnej i rozszerzającej wykładni przepisów Prawa budowlanego, a w konsekwencji działanie bez podstawy prawnej i wykraczające poza granice prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wypowiadał się już w kwestii kwalifikacji nośników reklamowych i związanych z tym konsekwencji na gruncie przepisów Prawa budowalnego (zob. wyrok z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 235/14 oraz z dnia 3 września 2014 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 233/14). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniach ww. orzeczeń. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie administracyjnego prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Z kolei w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, ustawodawca określił katalog inwestycji, których wykonanie wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Instytucja zgłoszenia jest złagodzeniem obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę w stosunku do wskazanych w ustawie robót budowlanych, stanowi ona wyjątek od zasady obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dotyczy jedynie enumeratywnie wskazanych w art. 29 Prawa budowlanego przypadków. W kontekście powyższych przepisów rozważyć zatem należało, jakiemu reżimowi Prawa budowlanego podlegało usytuowanie przedmiotowego nośnika reklamowego. Skarżąca podnosiła zarzuty, iż przedmiotowy obiekt stanowi zainstalowaną tablicę reklamową w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego bądź obiekt małej architektury przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego, zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Na mocy art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że roboty budowlane to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Obiektami budowlanymi są budynki, obiekty małej architektury oraz budowle (art. 3 pkt 1). Z treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynika natomiast, że budowlą jest między innymi wolno stojące związane z gruntem urządzenie reklamowe. Powyższe definicje zawarte są w ustawie Prawie budowlanym, nie ma natomiast w niej definicji "Instalowania", wymienionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 tejże ustawy. Słownik języka polskiego PWN definiuje "instalowanie" jako zakładanie, montowanie urządzenia technicznego. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszym składzie, instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12, z dnia 10 września 2010 r., II OSK 1360/09 i z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11, opublikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl \). Wskazać w tym miejscu należy, że użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego termin "instalowanie" nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Jeżeli wykonanie jakichś robót budowlanych ma być zakwalifikowane jako instalowanie, to wówczas powinno nastąpić przymocowanie (połączenie, przyłączenia) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Po 650/13, opublikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei przez wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, co stanowi element definiujący budowę (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), należy rozumieć usytuowanie w określonym miejscu obiektu, który został wykonany w częściach, następnie zmontowany, złożony w jedną całość na terenie budowy. Takie metody budowy (montażu) urządzeń reklamowych stosuje się coraz częściej w przekonaniu, że pozwoli to ominąć niektóre przepisy Prawa budowlanego (art. 3 pkt 3 i 6), a w konsekwencji wymóg uzyskania pozwolenia na budowę (por. A. Gliniecki, [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 328). O tym, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem w istocie decydują parametry techniczne takiego obiektu. Z faktu, że planowana inwestycja reklamowa ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych ze sobą w jedną całość, nie wynika jeszcze, że obiekt jest urządzeniem reklamowym, do którego odnosi się art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej stanowi budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK883/10; z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 514/10; z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1078/10). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie II OSK 123/12 (orzeczenie dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) z punktu widzenia Prawa budowlanego zasadnicze znaczenie ma wykonanie żelbetowej stopy fundamentowej i osadzenie na niej słupa. Dopiero na takiej konstrukcji umieszcza się nośnik reklamowy. Tym samym, zdaniem tego Sądu, treść art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego nie pozostawia wątpliwości, że takie przedsięwzięcie nie polega wyłącznie na zainstalowaniu urządzenia reklamowego. Nie ma bowiem żadnego racjonalnego powodu, aby stawiać znak równości między instalowaniem tablic, a posadowieniem na gruncie żelbetowej podstawy o znacznych wymiarach z zakotwionym w nie słupem z rury stalowej, na którym z kolei zainstalowany zostanie nośnik reklamowy. Przechodząc do kwestii trwałego związania z gruntem czy też nie urządzeń reklamowych, wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, które Sąd orzekający w sprawie w pełni aprobuje, zgodnie z którym o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. II OSK 323/11 i przywołane w nim wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2558/10; z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10, z dnia 10 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1596/09, z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; opublikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć, spowodować przesunięcie czy przewrócenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę, w pełni podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1788/10 (dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym, analizując pojęcie trwałego związania z gruntem, użyte w przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, NSA stwierdził, że podobnie jak i w pkt 2 pojęcie to ma znaczenie szersze i bardziej złożone i nie można go rozumieć dosłownie, czyli tylko w znaczeniu technicznym. Proces stanowienia i stosowania prawa, nie może być bowiem rozumiany jako dyscyplina konkurująca z postępem technicznym i nowymi technologiami. Z faktu, że podstawa żelbetowa nośnika reklamowego nie jest zagłębiona w ziemi, nie wynika jeszcze, że brak tu trwałego związania z gruntem. Interpretowanie i rozumienie przepisów prawnych przy pomocy rozwiązań technicznych, nie zasługuje na aprobatę w orzecznictwie sądowym, gdyż język prawniczy wymaga myślenia abstrakcyjnego. Dla trwałego związania z gruntem urządzenia reklamowego nie jest konieczne, aby to związanie istniało w znaczeniu fizycznym za pośrednictwem np. fundamentu. Należy przyjąć, że język prawny i język prawniczy funkcjonują w innej płaszczyźnie, niż języki techniczne i fachowe z różnych innych dziedzin nauki i terminy w nich występujące nie zawsze się pokrywają w sensie znaczenia. Znaczenie terminów prawnych w akcie normatywnym nadane przez prawodawcę może być szersze, niż znaczenie tych terminów w języku potocznym lub fachowym, i tak jest też w przypadku pojęcia ustawowego: "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Pojęcia tego, jako terminu ustawowego nie można dowolnie zmieniać i interpretować, dopóki tego nie uczyni sam ustawodawca, który postanowił, że urządzenie reklamowe wolnostojące musi być trwale związane z gruntem, niezależnie od rozwiązań technicznych i technologicznych tego związania. Należy zauważyć, że pojęcie trwałego związania z gruntem istnieje w języku prawnym od kilkudziesięciu lat, niezależnie od tego, jak w tym czasie zmieniały się rozwiązania techniczne i technologie wykonawstwa tego trwałego związania. W kontekście powyższego organy administracji obu instancji prawidłowo stwierdziły, że reklama jest trwale związana z gruntem, pomimo że fundament na którym została umieszczona nie jest położony poniżej poziomu gruntu. Dokonując oceny trwałości związania z gruntem wskazać należny na aspekt bezpieczeństwa obiektu - reklamy. Za budowle uznać należy te wszystkie posadawiane bezpośrednio na gruncie obiekty reklamowe, które z uwagi na swoje gabaryty i działanie sił natury (wiatr) mogą ulec przewróceniu i doprowadzić do powstania szkód na osobie lub mieniu. Takie wolnostojące obiekty wymagają bowiem niewątpliwie trwałego związania z gruntem. Brak trwałego związania z gruntem może dotyczyć jedynie lekkich urządzeń o mały gabarytach. Z analizy akt administracyjnych wynika, że sporny nośnik reklamowy składa się z fundamentów wykonanych z bloczków betonowych zamkniętych w ramie z kątowników stalowych tworzących dwa prostopadłościany o długości 2,9 m i wysokości 0,6 m połączonych kształtownikami stalowymi oraz z konstrukcji stalowej stanowiącej podstawę pod tablicę wykonanej z kształtownika 100x100 i tablicy reklamowej o wymiarach 6 m x 2,5 m wykonanej z blachy. Tym samym organy obu instancji, dokonując analizy konstrukcji, rozmiaru i sposobu posadowienia spornego nośnika, zasadnie stwierdziły, że jego wybudowanie wymagało pozwolenia na budowę. Jest to bowiem budowla w świetle art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego a nie urządzenie wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W ocenie tutejszego Sądu, brak jest również podstaw do uznania przedmiotowej budowli za obiekt małej architektury. Obiektem małej architektury zgodnie z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego są niewielkie obiekty budowlane, w szczególności kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Przedmiotowy obiekt reklamowy nie stanowi obiektu małej architektury, ani z uwagi na rozmiary, ani z uwagi na cel jego posadowienia. Obiekty małej architektury wznoszone są w ramach zagospodarowania terenu o określonym charakterze. Wzniesienie obiektu reklamowego nie pełni takiej funkcji. Na rozłączność pojęcia "obiekt małej architektury" oraz "tablica reklamowa" wskazuje także unormowanie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Wskazać także należy, że zamontowanie na bloczkach betonowych desek w celu interpretacji tego obiektu jako ławki nie zmienia oceny w tym zakresie i na gruncie okoliczności niniejszej sprawy wskazuje na intencję inwestora obejścia przepisów prawa. W sprawie bezsporne jest, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] rejon V [...] w mieście [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 27 października 2011 r. – karty terenu 001-U33 poz. 6 pkt 1 i 2, na przedmiotowym terenie, na którym posadowione zostało sporne urządzenie reklamowe, obowiązuje zakaz lokalizacji reklam z wyjątkiem szyldów o maksymalnej powierzchni 0,5 m² związanych z prowadzoną działalnością w miejscu jej prowadzenia. To zaś stanowi przeszkodę do zalegalizowania przedmiotowego nośnika reklamowego. Z uwagi zatem na oczywisty brak możliwości legalizacji należało orzec rozbiórkę przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Kończąc podkreślić należy, że powodem uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji był wyłącznie brak precyzyjnego określenia przez ten organ przedmiotu rozbiórki. Decyzja organu odwoławczego dotyczy dokładnie tego samego przedmiotu postępowania - nośnika reklamowego nr 2 i została wydana na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. Decyzja ta dokładnie opisuje przedmiot sprawy w celu zapewnienia wykonalności orzeczonego nakazu rozbiórki, co ma uzasadnienie w sytuacji, gdy na tej samej nieruchomości znajduje się więcej nośników reklamowych, posadowionych przez skarżącą, co do których prowadzone są odrębne postępowania. Z tych też względów, wbrew twierdzeniom skarżącej, uznać należało, że zaskarżona decyzja nie narusza zakazu określonego w art. 139 k.p.a. W sprawie nie doszło także do naruszenia wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.