II SA/Gd 234/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 19 listopada 2013 r. nakazał "A" Spółce z o.o. z siedzibą w W. rozbiórkę nośnika reklamowego nr 2 usytuowanego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 28 lutego 2014 r. uchylił ww. decyzję organu I instancji w całości i nakazał "A" Sp. z o.o. rozbiórkę nośnika reklamowego nr 2 opisanego w sentencji tej decyzji a usytuowanego na terenie działki nr [...] w G., składającego się z fundamentów wykonanych z bloczków betonowych zamkniętych w ramie z kątowników stalowych tworzących dwa prostopadłościany, konstrukcji stalowej, stanowiącej podstawę pod tablicę, wykonanej z kształtownika 100 x 100, tablicy reklamowej o wymiarach 6,0 m x 2,5 m wykonanej z blachy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, "A" Spółka z o.o. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej, wykonanie decyzji przed ogłoszeniem wyroku przez sąd administracyjny mogłoby narazić Spółkę na wyrządzenie znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn. ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Wniosek powinien być zatem przez wnioskodawcę uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo znacznej szkody dotyczy szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 208). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). W ocenie sądu, skarżąca nie wskazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji o rozbiórce nośnika reklamowego skutkowało niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia strony zawarte we wniosku mają charakter ogólnikowy i nie zostały przez skarżącą uwiarygodnione. W szczególności skarżąca nie wskazała wysokości ewentualnej szkody, jaka grozi jej w przypadku wykonania decyzji, brak jest zatem podstaw do uznania, że szkoda ta będzie szkodą w znacznym rozmiarze. Z uwagi na charakter obiektu będącego przedmiotem rozbiórki, którym jest nośnik reklamowy, w sprawie nie zachodzi także przesłanka wstrzymania wykonania decyzji, jaką jest niebezpieczeństwo zaistnienia skutków trudnych do odwrócenia. Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.