II SA/Gd 177/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi S. T. i P. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2025 r. sygn. akt SKO Gd/2704/24 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie wstrzymania użytkowania terenu oddala skargę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z 18 kwietnia 2024 r. Wójt Gminy Krokowa (dalej: "Wójt"), na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.) - dalej: "u.p.z.p.", nakazał A. wstrzymanie użytkowania terenu działki nr [...], obręb Ż., gmina K., wyznaczając termin wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (jeden miesiąc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna). Odwołania od powyższej decyzji wnieśli S. T. i P. Ż. (dalej: "Skarżący") - najemcy części działki nr [...]. Postanowieniem z 7 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: "k.p.a.", stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu Kolegium podało, że rozpatrując odwołanie w pierwszej kolejności jest zobowiązane do zbadania, czy wnoszącemu odwołanie przysługuje prawo do jego złożenia. Wskazano, że w postępowaniu wstępnym, przed rozpoznaniem odwołania, organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie spełnia wymogi formalne, a w szczególności czy złożyła je osoba będąca stroną w sprawie, a jeżeli tak, to czy zostało złożone z zachowaniem terminu. Stosownie bowiem do art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje stronie. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że wnoszący odwołanie nie są stronami przedmiotowego postępowania. W tym zakresie Kolegium wskazało, że pismem z 27 listopada 2023 r. Wójt wszczął z urzędu postępowanie w sprawie dokonanej zmiany zagospodarowania terenu działki nr [...], obręb Ż., gmina K., bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy podał, że z informacji z rejestru gruntów wynika, iż działka nr [...] stanowi własność A. W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 59 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, że w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem zmian zagospodarowania terenu, o których mowa w ust. 2 i 2a, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Mając na uwadze brzmienie przytoczonej regulacji organ odwoławczy podniósł, że stroną postępowania w przedmiocie nakazania wstrzymania użytkowania terenu jest właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, S. T. i P. Ż. nie legitymują się prawem własności czy prawem użytkowania wieczystego działki nr [...], natomiast jako jej najemcy mają co najwyżej interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy, który to interes nie przyznaje im statusu strony w tym postępowaniu. Stąd brak podstaw prawnych do uznania ich za stronę postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium stanęło na stanowisku, że złożone w sprawie odwołania, jako nie pochodzące od strony postępowania, nie mogą być przedmiotem rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu. Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że uprawniona strona postępowania, tj. A., nie złożyła odwołania od decyzji Wójta z 18 kwietnia 2024 r. Końcowo Kolegium podniosło, że pojęcie "strony" jest kategorią prawa materialnego, co oznacza, iż interes prawny uprawniający do wszczęcia postępowania i bycia w nim stroną musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Podkreślono, że nie wystarczy wewnętrzne przekonanie danego podmiotu w tym zakresie. To, czy inne podmioty mają przymiot strony w takim postępowaniu można ustalić posługując się kategorią interesu prawnego, sformułowaną w art. 28 k.p.a., z którego wynika, że jest nią każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie organu odwoławczego skoro art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przymiotu strony postępowania, to ustalenie interesu prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego, tj. w niniejszym przypadku art. 59 ust. 3 u.p.z.p. W skardze na postanowienie Kolegium S. T. i P. Ż., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzucili mu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię, sprowadzającą się do wadliwego przyjęcia przez organ odwoławczy instancji, że: 1. stroną postępowania w przedmiocie nakazania wstrzymania użytkowania terenu są jedynie właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której dotyczy postępowanie administracyjne, 2. Skarżący jako najemcy części działki nr [...] mają jedynie interes faktyczny, a nie prawny w niniejszym postępowaniu administracyjnym, podczas gdy: 1. art. 59 ust. 3 u.p.z.p. nie stanowi katalogu zamkniętego podmiotów, które posiadają interes prawny w postępowaniu administracyjnym, 2. Skarżący jako najemcy posiadają interes prawny w myśl art. 28 k.p.a., bowiem wydana przez Wójta decyzja o nakazaniu wstrzymania użytkowania terenu (działki nr [...]) przez A. ma bezpośredni wpływ (ograniczenie) na przysługujące Skarżącym prawo do używania przedmiotu najmu (części działki nr [...]). Zdaniem strony skarżącej powyższy zarzut miał istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadził organ odwoławczy do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i wydanie przez Kolegium postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z uwagi na złożenie odwołania rzekomo przez osoby, które nie są stronami postępowania, podczas gdy Skarżący posiadają interes prawny postępowania, a w konsekwencji są stronami postępowania w myśl art. 28 k.p.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zwrot od Kolegium solidarnie na rzecz Skarżących kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Kolegium dopuściło się naruszenia prawa materialnego przez uznanie, że w myśl art. 59 ust. 3 u.p.z.p. stronami postępowania administracyjnego są jedynie właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości. Zdaniem strony skarżącej enumeratywne wymienienie w tym przepisie adresatów decyzji o nakazaniu wstrzymania użytkowania terenu nie stanowi katalogu zamkniętego stron, które od takiej decyzji mogą złożyć środek zaskarżenia - co znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie, jaki i doktrynie. Każdorazowo należy jednak badać, czy strona wnosząca środek zaskarżenia posiada interes prawny - czego Kolegium zaniechało. Odwołując się do judykatury podniesiono, że przepisy u.p.z.p. nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a., zgodnie z którą stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. A zatem, w sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy bądź samowolną zmianą sposobu zagospodarowania terenu. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawa, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Odwołując się natomiast do stanowiska doktryny zwrócono uwagę, że w art. 59 ust. 3 u.p.z.p. zostały przewidziane sankcje za dokonanie zmiany zagospodarowania terenu, dla której nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Otóż w takim przypadku wójt (burmistrz, prezydent miasta) może w drodze decyzji administracyjnej nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu (lub innemu przeprowadzającemu zmiany zagospodarowania, który legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości w rozumieniu Prawa budowalnego), bądź wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bądź nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Przez tytuł prawny do nieruchomości w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zdaniem strony skarżącej do stosunku zobowiązaniowego należy zaliczyć stosunek prawny wynikający z zawartej umowy najmu. Tym samym, Skarżący (jako najemcy części działki nr [...]) są stronami niniejszego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji byli legitymowani do złożenia odwołania od decyzji Wójta z 18 kwietnia 2024 r. Biorąc powyższe pod uwagę jako błędne oceniono stanowisko Kolegium, jakoby jedynie właściciel oraz użytkownik wieczysty nieruchomości byli podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia decyzji w przedmiocie wstrzymania użytkowania terenu. W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy dopuścił się również naruszenia prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że Skarżący jako najemcy części działki nr [...] mają jedynie interes faktyczny a nie prawny w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W tym zakresie odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że aby można było mówić o posiadaniu interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym należy wykazać istnienie przepisu prawa, z którego wynika, że w związku z toczącym się postępowaniem na dany podmiot może być nałożony obowiązek lub może być temu podmiotowi przyznane określone prawo bądź też może zostać ograniczone przysługujące mu prawo, czy też prawo to może zostać w całości odebrane. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy wskazano, że Skarżący jako najemcy posiadają interes prawny w myśl art. 28 k.p.a., bowiem decyzja Wójta z 18 kwietnia 2024 r. o nakazaniu wstrzymania użytkowania terenu (działki nr [...]) przez A. ma bezpośredni wpływ (ograniczenie) na przysługujące Skarżącym prawo do używania przedmiotu najmu (części działki nr [...]). Podsumowując wskazano, że z powyższej argumentacji wynika wprost, iż Skarżący wykazali istnienie przepisu prawa materialnego (art. 59 ust. 3 u.p.z.p.), który to przepis doprowadzi do ograniczenia prawa używania Skarżących wynikającego z stosunku zobowiązaniowego (stosunku najmu). Tym samym Skarżący posiadają interes prawny w myśl art. 28 k.p.a. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 7 stycznia 2025 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania S. T. i P. Ż. od decyzji Wójta Gminy Krokowa z 18 kwietnia 2024 r. nakazującej A. wstrzymanie użytkowania terenu działki nr [...], obręb Ż., gmina K., i wyznaczającej termin wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że regulacja art. 134 k.p.a. wyznacza zakres postępowania organu odwoławczego, określanego mianem wstępnego, rozpoczynającego działania organu wyższego stopnia od badania zaistnienia formalnych przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia. Na tym etapie postępowania organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy dany środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w terminie. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak wystąpienia formalnych przesłanek odwołania, to obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie. Akt ten nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, lecz jednocześnie całe postępowanie dwuinstancyjne. Dopiero pozytywny rezultat wskazanych czynności rodzi automatycznie prawo i jednocześnie obowiązek organu odwoławczego zbadania sprawy i jej rozstrzygnięcia. Ten etap nazywany jest w literaturze przedmiotu postępowaniem rozpoznawczym, podczas którego przeprowadzane jest postępowanie wyjaśniające co do merytorycznych aspektów sprawy. Oznacza to, że jedynie po ustaleniu przez organ wyższego stopnia, że środek zaskarżenia został skutecznie wniesiony, może on badać kwestie materialnoprawne sprawy (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 11 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 738/19, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania, przy czym przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Jako przykłady podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania w piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się m.in. niezdolność odwołującego się do czynności prawnych, czy oczywisty brak po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej, np. w razie wniesienia odwołania przez organ administracji publicznej, który na mocy przepisu szczególnego - ze względu na swoje zadania ustawowe - jest uprawniony do wystąpienia do organu właściwego o wydanie określonej decyzji (tak: G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, t. 2, s. 210) lub przez organizację społeczną, która nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 20 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 651/12). Niedopuszczalność odwołania ze względów podmiotowych zachodzi wówczas, gdy bez głębszego badania jest oczywiste, że odwołanie wniosła osoba trzecia (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 901/13). Z art. 127 § 1 k.p.a. wynika, że odwołanie służy stronie. W związku z tym należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zdaniem Sądu zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane po prawidłowym ustaleniu przez Kolegium przesłanek przewidzianych w art. 134 k.p.a., przez co odpowiada przepisom prawa. Sąd podziela bowiem stanowisko organu odwoławczego, że Skarżący nie wykazali interesu prawnego uzasadniającego ich udział jako strony w postępowaniu o nakazanie A. wstrzymania użytkowania terenu działki nr [...] i wystąpienia przez ten podmiot z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") podkreśla się, że status strony postępowania administracyjnego wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiającego prawa lub obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracji. Stroną postępowania jest bowiem tylko ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (zob. wyroki: z 15 maja 2025 r. sygn. akt III OSK 227/22, z 19 czerwca 2025 r. sygn. akt I OSK 2210/13, z 18 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 323/13, czy z 21 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1538/06). Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale siedmiu sędziów NSA z 11 października 1999 r. sygn. akt OPS 11/99 (ONSA 2000/1/6) kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. oznacza w istocie rzeczy występowanie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków konkretnego podmiotu a sprawą administracyjną, w której może nastąpić ich konkretyzacja. Związek ten musi być bezpośredni, tzn. że rozstrzygnięcie administracyjne dotyczy bezpośrednio sfery prawnej danego podmiotu. A zatem, przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. przysługuje podmiotowi, który zgłasza właściwemu organowi administracji publicznej żądania dotyczące jego interesu prawnego, opartego na przepisach prawa materialnego. W wyroku z 3 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA/Po NSA wskazał, że najemcy lokalu na płaszczyźnie przepisów prawa materialnego nie posiadają własnego interesu prawnego, w oparciu o który mogliby domagać się wydania określonej decyzji administracyjnej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że rozstrzygnięcia organów administracji publicznej oparte na art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) dotyczą wyłącznie sfery stosunków prawnych właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości (tak również WSA w Gliwicach w wyroku z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1085/18). Nie do przyjęcia byłby pogląd, według którego każdy podmiot, legitymujący się umową obligacyjną w odniesieniu do nieruchomości, jest również stroną tego postępowania. Należy przypomnieć, że aby w prawie publicznym mówić o interesie prawnym, należy wskazać normę prawa materialnego, z której można by wywodzić ten interes prawny. Umowa dzierżawy (najmu) nieruchomości jest niewątpliwie stosunkiem zobowiązaniowym, która nie daje podstaw do poszukiwania w niej normy prawa materialnego upoważniającej do występowania w obrocie publicznym. Co więcej, umowa dzierżawy (najmu) sama przez się nie daje podstaw do występowania przed organami w przedmiocie wydawania nakazów czy zakazów, które organy administracji publicznej mogą kierować jedynie do podmiotów zobowiązanych. Nie do przyjęcia byłby pogląd odmienny, gdyż oznaczałby, że stroną postępowania w powyższym zakresie może być np. posiadający nieruchomość w ramach zawartej umowy krótkotrwałego użyczenia, względnie innego stosunku zobowiązaniowego. Nawet jeżeli wynik postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie będzie rzutować na wzajemne relacje wynajmującego i najemcy (i tylko pomiędzy nimi, a nie w stosunkach erga omnes), to mamy tu do czynienia z interesem faktycznym, a nie prawnym. Stąd też wywody skargi, podnoszące, że przedmiotowe umowy dają Skarżącym uprawnienie do dysponowania gruntem (używania i pobierania pożytków), w czym wnoszący skargę upatrują swojego interesu prawnego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Należy zaznaczyć, że powyższy pogląd nie pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem tutejszego Sądu wyrażonym w przywołanym w skardze wyroku z 9 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 182/18. W wyroku tym Sąd wskazał, że przepisy u.p.z.p. nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a. Odwołując się do judykatury Sąd podkreślił, że istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Podsumowując Sąd ocenił zarzuty skargi jako bezpodstawne, gdyż kwestie w niej podnoszone nie mogą stanowić przedmiotu rozstrzygania w niniejszej sprawie, bowiem odnoszą się one do wykonywania umowy najmu nieruchomości (działki nr [...]) i mogą być rozstrzygane na drodze cywilnoprawnej, a nie administracyjnej. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]