II SA/Gd 146/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi i H. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia przyznać L. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

L. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe z synem i jego rodziną, tj. jego żoną i trójką wnucząt. Ma skończone 60 lat, jest osobą bezrobotną o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, utrzymującym się z renty socjalnej (604 zł). Syn R. i jego żona również są osobami bezrobotnymi, utrzymującymi się z zasiłku rodzinnego (467 zł) i świadczenia rodzinnego w ramach 500+, w wysokości 1500 zł na trójkę dzieci. Łącznie zatem dochody całej rodziny wynoszą 2571 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, poza domem o powierzchni 148 m2 i 87 m2. Jego syn z żoną posiadają dwa samochody o wartości 7500 zł za oba pojazdy. Stałe miesięczne wydatki na media, opał, gaz, podatek od nieruchomości kształtują się na poziomie około 700 zł. Wnioskodawca załączył do wniosku dokumenty potwierdzające informacje przedstawione w treści formularza, w szczególności: decyzję z 3 czerwca 2015 r. o uznaniu J. J. za osobę bezrobotną, decyzję z 3 lutego 2017 r. o uznaniu R. J. za osobę bezrobotną, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wnioskodawcy z 5 maja 2016 r. oraz decyzję w sprawie swojego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do treści art. 246 § 3 ustawy – ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga nadto złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazane przepisy stanowią wyjątek o zasady, wynikającej z treści art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą na stronie ciąży obowiązek pokrycia kosztów postępowania wywołanych jej udziałem w sprawie. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. W ocenie referendarza, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Przy ocenie wniosku skarżącego uwzględniono fakt, że kwota wpisu sądowego od skargi wynosi w niniejszej sprawie 500 zł. Biorąc jednocześnie pod uwagę zawarte we wniosku dane odzwierciedlające aktualną sytuację osobistą, majątkową i dochodową wnioskodawcy: fakt niskich dochodów w jego gospodarstwie domowym i bezrobocia w jego rodzinie, jego stan zdrowia związany ze stwierdzonym stopniem niepełnosprawności, brak znaczącego majątku i oszczędności należało uznać, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania związanych z niniejszą sprawą, w tym zwłaszcza kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Tym samym, spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności referendarz, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.