II SA/Gd 128/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 grudnia 2024 r., nr WI-I.7840.1.188.2024.ZK w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę.

W dniu 18 lutego 2025 r. Wojewoda Pomorski przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 grudnia 2024 r., nr WI-I.7840.1.188.2024.ZK. Skarga ta została podpisana przez mgr inż. arch. J. J., który też wskazany został, obok P. Spółki z o.o., jako skarżący i pełnomocnik, bez wskazania podmiotu umocowującego go do działania. W związku z powyższym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 21 lutego 2025 r. wezwano J. J. do wskazania, czy wnosi skargę w imieniu własnym, czy w imieniu P. Spółki z o.o. z siedzibą w G. W wezwaniu tym wyznaczono termin 7 dni na jego wykonanie pod rygorem uznania, że zobowiązany wnosi skargę w imieniu własnym. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 25 lutego 2025 r. zobowiązany wskazał, że wnosi skargę w imieniu własnym, jako pełnomocnik strony. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 27 lutego 2025 r. ponownie wezwano J. J.do jednoznacznego wskazania czy wnosi skargę w imieniu własnym jako osoba fizyczna J. J., czy w imieniu P. Spółki z o.o. z siedzibą w G. jako pełnomocnik, czy też w imieniu inwestora A. Spółki z o.o. z siedzibą w K. jako pełnomocnik. W wezwaniu tym wyznaczono termin 7 dni na jego wykonanie, pod rygorem uznania, że zobowiązany wnosi skargę w imieniu własnym jako osoba fizyczna. Jednocześnie poinformowano o treści art. 35 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Korespondencję, zawierającą to wezwanie zobowiązany otrzymał w dniu 2 marca 2025 r., jednakże, pomimo upływu terminu wyznaczonego w wezwaniu, nie udzielił odpowiedzi. Następnie, zgodnie z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 10 kwietnia 2025 r. wezwano skarżącego J. J. do wykazania, w terminie 7 dni, interesu prawnego we wniesieniu skargi na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, jednocześnie informując go o treści art. 50 § 1 p.p.s.a. Skierowana do skarżącego za pomocą środków komunikacji elektronicznej przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną na podstawie art. 74a § 8 p.p.s.a. w dniu 26 kwietnia 2025 r. W wyznaczonym w wezwaniu terminie skarżący nie udzielił jednakże odpowiedzi na wystosowane do niego wezwanie. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wobec treści pisma z dnia 25 lutego 2025 r. i braku odpowiedzi na wystosowane, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 27 lutego 2025 r. wezwanie, Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w imieniu własnym przez J. J. Wskazać zaś należy, że zgodnie z treścią art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). O powyższym skarżący został pouczony zgodnie z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 10 kwietnia 2025 r. Z cytowanego przepisu wynika, że podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony. Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie jego związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innym słowy, stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku pomiędzy obowiązującą normą prawa, niekoniecznie administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną, nie zaś faktyczną, tego podmiotu. Skarżący nie wykazał zaś aby objęte zaskarżoną przez niego w niniejszej sprawie decyzją pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, rozbiórką części budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku niemieszkalnego przy ul. [...] w G., na działkach nr [...], [...] i [...], obręb [...] - w jakikolwiek sposób dotyczyło jego interesu prawnego. Interes prawny skarżącego nie wynika również z akt sprawy. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący był którymkolwiek z podmiotów, wymienionych w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W postępowaniu administracyjnym skarżący występował jedynie jako pełnomocnik inwestora – A. Spółki z o.o. Niewątpliwie zaś, w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z treścią art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Jednakże, w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z treścią art. 35 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§ 1). Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (§ 2). Z powyższego wynika, że powołane ustawy w odmienny sposób regulują krąg osób uprawnionych do reprezentowania stron i uczestników w postępowaniu, zatem nie ma miejsca sytuacja, w której pełnomocnik z postępowania administracyjnego winien być dopuszczony do reprezentowania strony w następującym po nim postępowaniu sądowym. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 33 § 1 dopuszcza bowiem stosunkowo szeroki krąg osób uprawnionych do reprezentowania strony postępowania (może być to każda osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych), podczas gdy p.p.s.a. nie daje takiej możliwości osobom innym niż wymienione w zamkniętym katalogu zawartym w art. 35 § 1 tej ustawy. Z tych też względów skarżący, jako osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych mógł reprezentować inwestora w postępowaniu administracyjnym, ale wobec faktu, że jest osobą spoza katalogu wskazanego w art. 35 § 1 p.p.s.a. nie może być pełnomocnikiem inwestora w postępowaniu sądowym. Z kolei, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, w postępowaniu mającym na celu proces inwestycyjny projektantowi, mimo że jest on profesjonalnym uczestnikiem tego procesu działającym z ramienia i na rzecz inwestora, podobnie jak kierownikowi budowy ani inspektorowi nadzoru inwestorskiego, nie przysługuje status strony tego postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1282/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Projektant nie ma interesu prawnego w zaskarżaniu rozstrzygnięć organu administracji dotyczących zaprojektowanego przez niego obiektu budowlanego (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 854/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to wszystko na uwadze, Sąd uznał, że skarżący, w sposób oczywisty, nie posiada legitymacji skargowej do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 grudnia 2024 r., co uzasadniało odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia w sytuacji, gdy skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia. Wydanie postanowienia odrzucającego skargę jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo - gdy brak legitymacji skargowej (interesu prawnego) jest ewidentny i nie wymaga badania (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 265/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.