II SA/Gd 1146/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 12 października 2022 r., nr GD.ZUO.3.471.91.OP.2021.AK w przedmiocie kary pieniężnej za korzystanie z usług wodnych polegających na wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.

P. Spółka z o.o. (dalej jako Spółka lub skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektor Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 12 października 2022 r., w przedmiocie opłaty podwyższonej. Skargę wniesiono w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 12 września 2022 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku (dalej jako; "PGWWP Zarząd Zlewni w Gdańsku") na podstawie art. 281 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej jako: "Prawo wodne") ustaliło, w formie informacji kwartalnej, Spółce za okres III kwartału 2021 r. opłatę podwyższoną w wysokości 570 zł, ze względu na fakt korzystania z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, polegających na wprowadzaniu ścieków do ziemi z oczyszczalni ścieków, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości K., gm. S. Jednocześnie poinformowano, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji. Informacja kwartalna Nr 91 ZZ Gdańsk, OP/III kwartał/2021, została doręczona Spółce 19 września 2022 r. W dniu 3 października 2022 r. (data wpływu do ZZ Gdańsk 06.10.2022 r.) z zachowaniem 14 - dniowego terminu określonego w art. 273 ust. 2 Prawa wodnego Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła reklamację, w której zakwestionowało obowiązek poniesienia opłaty podwyższonej za III kwartał 2021 r., powołując się na fakt, że wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego został złożony do PGWWP Zarządu Zlewni w Gdańsku kilka miesięcy przed zakończeniem obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego znak: R.IB.6223-39/10 z 17 grudnia 2010 r., przeniesionego decyzją znak: GD.ZUZ.3.421.294.2019.AO, którego termin obowiązywania upłynął 17 grudnia 2020 r. Mając powyższe na uwadze wnioskodawca zwrócił się o uwzględnienie okoliczności braku ww. pozwolenia wodnoprawnego oraz o odstąpienie od wymierzenia kary w postaci opłaty podwyższonej. Ponadto według strony dochowane zostały wszystkie wymagane prawem czynności, aby nie ponosić opłaty, a brak aktualnego pozwolenia wodnoprawnego leży wyłącznie po stronie organu. Decyzją z 12 października 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Spółce za okres III kwartału 2021 r. karę pieniężną - w postaci opłaty podwyższonej - w wysokości 570.00 PLN (słownie pięćset siedemdziesiąt) za korzystanie z usług wodnych polegających na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 414 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tj.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.) pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Spółka posiadała pozwolenie wodnoprawne znak: R.IB.6223-39/10 z 17 grudnia 2010 r., udzielone decyzją Starosty Kartuskiego na szczególne korzystanie z wód - odprowadzanie ścieków bytowych do ziemi z oczyszczani ścieków RLM 135, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości K., gm. S. Pozwolenie było przy tym ważne do 17 grudnia 2020 r. Jak wynika z informacji uzyskanych z Działu Zgód Wodnoprawnych PGWWP Zarządu Zlewni w Gdańsku wniosek Spółki o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód tj.: odprowadzanie ścieków bytowych do ziemi z oczyszczani ścieków dz. nr [...] K. oraz legalizację urządzenia wodnego systemu rozsączającego ścieki bytowe, został złożony do PGWWP Zarządu Zlewni w Gdańsku w dniu 14 kwietnia 2021 r., tj. cztery miesiące po wygaśnięciu posiadanego pozwolenia znak: R.IB.6223-39/10. Ponadto, jak wskazał organ, wniosek zawierał braki formalne, więc działając w trybie art. 64 k.p.a. pismem z 4 czerwca 2021 r., wezwano wnioskodawcę do złożenia uzupełnień. Pismem z 18 czerwca 2021 r., podmiot uzupełnił braki formalne. W związku z powyższym wszczęte zostało postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem strony. W ocenie Dyrektora, Spółka nie dochowała należytej staranności wobec niewystąpienia ze stosownym wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w odpowiednim terminie a także wobec faktu, że złożony 14 kwietnia 2021 r. wniosek zawierał liczne braki i niejasności uniemożliwiające załatwienie sprawy. Organ prowadząc postępowanie administracyjne związane z naliczeniem opłaty podwyższonej dokonał szczegółowej analizy przyczyn braku posiadania ważnego pozwolenia wodnoprawnego. Wniosek, który wynika z okoliczności sprawy, pozwala na stwierdzenie, że brak ważnego pozwolenia wodnoprawnego jest następstwem wyłącznego działania reklamującego i nie jest następstwem wadliwego działania organu administracyjnego. Spółka nie zadbała o odpowiednio wczesne złożenie wniosku i uzyskanie nowego pozwolenia wodnoprawnego przed upływem okresu, na który udzielono dotychczasowego pozwolenia, tym bardziej, że ustawodawca w art. 414 ust 2 Prawa wodnego zawarł możliwość przedłużenia bytu prawnego udzielonego pozwolenia wodnoprawnego, w przypadku dochowania terminu na złożenie wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tegoż pozwolenia przed upływem 90 dni wygaśnięcia obowiązującego pozwolenia. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek złożenia w odpowiednim terminie wniosku bez braków formalnych i kompletnego w aspekcie wymogów opisanych we art. 414 ust. 2 Prawa wodnego, a organ administracyjny jest zobligowany do przeprowadzenia pełnego postępowania, które da odpowiedź na to, czy pozwolenia wodnoprawne może zostać przedłużone. Orzecznictwo sądowe potwierdza stanowisko organu, że wnioskodawca we własnym interesie powinien wystąpić o wydanie pozwolenia na kolejny okres z wyprzedzeniem czasowym wraz z zachowaniem wszelkich wymogów zarówno formalnych, jak i materialnoprawnych tak, aby było możliwe uzyskanie kolejnego pozwolenia przed wygaśnięciem poprzedniego. Dyrektor wskazał, że podmiot korzystający ze środowiska, składając wniosek o wydanie pozwolenia, powinien uwzględnić nie tylko okres konieczny do wydania pozwolenia, biorąc pod uwagę wymagania stawiane przez ustawodawcę eksploatacji danej instalacji, ale w szczególności rodzaj i skalę prowadzonej działalności. Tym bardziej, że ustawodawca w art. 414 ust 2 Prawa wodnego zawarł możliwość przedłużenia bytu prawnego udzielonego pozwolenia wodnoprawnego, w przypadku dochowania terminu na złożenie wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania owego pozwolenia przed upływem 90 dni wygaśnięcia obowiązującego pozwolenia, a organ administracyjny jest zobligowany do przeprowadzenia pełnego postępowania, które da odpowiedź na to, czy pozwolenie wodnoprawne może zostać przedłużone. W dalszej kolejności organ nadmienił, że wszystkie wskazane powyżej okoliczności były przedmiotem weryfikacji przez PGWWP Zarząd Zlewni w Gdańsku, w wyniku czego organ doszedł do konkluzji, że brak wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego, nie był spowodowane bezczynnością czy przewlekłością postępowania administracyjnego w tej sprawie, ale skutkiem niezłożenia kompletnego wniosku o pozwolenie wodnoprawne w terminie poprzedzającym wygaśnięcie pozwolenia obowiązującego. Ponadto organ uwzględnił, że 5 października 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gdańsku odmówił legalizacji urządzenia wodnego - systemu rozsączającego oczyszczone ścieki bytowe pochodzące z hotelu, zlokalizowanego na dz. nr [...] obręb K., gm. S., a zgodnie z art. 190 ust. 13 Prawo wodne jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku. W konsekwencji organ miał pełną podstawę prawną do wymierzenia stronie kary pieniężnej w postaci opłaty podwyższonej za wprowadzanie ścieków do ziemi za okres III kwartału 2021 r. w wysokości 570 zł. W świetle powyższych dowodów mając na uwadze art. 189d k.p.a., waga i okoliczności naruszenia prawa nie są znikome, a zatem nie wystąpiły przesłanki z art. 189f k.p.a. uprawniające organ do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W tym przypadku strona wprowadzając ścieki do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego doprowadziła do naruszenia prawa. Zatem ujemne konsekwencje działania podmiotu korzystającego ze środowiska są zawinione i jego samego obciążają. W konsekwencji organ mając na względzie rodzaj naruszenia prawa, o którym mowa w art. 280 pkt 1b Prawa wodnego, uznał, że ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegający na korzystaniu z usług wodnych bez wymagalnego pozwolenia wodnoprawnego jest znaczący, a organ jest zobligowany do wymierzenia stronie kary pieniężnej w formie opłaty podwyższonej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego za okres III kwartału 2021 r. w ustalonej wysokości. Mając powyższe na uwadze PGWWP Zarząd Zlewni w Gdańsku nie uznało reklamacji złożonej przez Spółkę w sprawie naliczenia opłaty podwyższonej za III kwartał 2021 r. Z samej bowiem istoty udzielenia pozwolenia na czas określony (art. 400 ust. 1 ustawy Prawo wodne) wynika, że po upływie owego okresu, wygasłe wskutek tego pozwolenie (art. 414 ust. 1 pkt 1 tej ustawy) nie może już uprawniać do dalszego korzystania z wód w oznaczonym w tym pozwoleniu zakresie. Przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Podstawą do ustalenia ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi jest oświadczenie podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi złożone 11 października 2021 r. Z dokumentu tego wynika jaka jest ilość odprowadzonych przez Spółkę ścieków [m3] w III kwartale 2021 r. oraz jaka jest data obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (znak: R.IB. 6223-39/10 – 17 grudnia 2020 r.). Ponadto zgodnie z pismem z 7 grudnia 2021 r. strona reprezentowana przez radcę prawnego po przeprowadzeniu analizy prawidłowości danych znajdujących się w przedłożonych organowi oświadczeniach wskazała, że informacje tam zawarte są zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Określenia wysokości kary pieniężnej w formie opłaty podwyższonej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 281 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, zgodnie z którą wysokość opłaty podwyższonej w przypadku wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Kara pieniężna w formie opłaty podwyższonej w wysokości 570 zł za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, została obliczona zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo wodne w wysokości 500 % opłaty zmiennej określonej informacją o nr 2508 ZZ Gdańsk OZ/III kwartał/2021 z 18 października 2022 r. za okres III kwartału 2021 r. W skardze na tak wydaną decyzję podniesiono zarzuty: naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 280 pkt 1 lit. b Prawa wodnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za okres III kwartału 2021 r., podczas gdy wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego złożony został w II kwartale 2021 r., zaś postępowanie zainicjowane tym wnioskiem toczyło się ze znaczną zwłoką z wyłącznej winy organu; naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.; art. 189d pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące zaniechaniem przy wymierzaniu kary administracyjnej ustalenia stopnia przyczynienia się strony, na którą nakładana jest administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące uznaniem organu, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające obligatoryjne odstąpienie od wymierzania kary pieniężnej; art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące nienależytym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwienia kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie podstaw i składników zastosowanych do obliczenia wysokości kary pieniężnej określonej w decyzji. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji organu w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ, wydając zaskarżoną decyzję uczynił to wbrew istniejącemu w sprawie stanowi faktycznemu, jak również niezgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Tym samym Dyrektor dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Skarżąca wskazała, że rozpoznanie wniosku o pozwolenie wodnoprawne pod kątem jego poprawności formalnej, pozwalającej w ocenie organu na jego przyjęcie, zajęto organowi 2 miesiące - pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych sporządzone zostało dopiero 4 czerwca 2021 r. Po uczynieniu zadość wezwaniu organu przez skarżącą, pismem z 18 czerwca 2021 r., wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie. Zdaniem Spółki, postępowanie w sprawie powinno zakończyć się najpóźniej w lipcu 2021 r., a wtedy nie byłoby jakichkolwiek podstaw do nakładania na skarżącą kary administracyjnej, gdyż dysponowałby on pozwoleniem wodnoprawnym. Z uwagi jednak na opieszałość organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego, postępowanie to nie zostało zakończone do dnia dzisiejszego, zaś skarżąca cyklicznie wzywana jest do uzupełniania informacji i składania wyjaśnień co do faktów wynikających z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Przenosząc również regulację zawartą w treści art. 35 § 1 k.p.a. na grunt niniejszej sprawy, zdaniem skarżącej, nie sposób stwierdzić, aby okres dwóch miesięcy pomiędzy wystąpieniem przez skarżącego z wnioskiem inicjującym postępowanie, a wezwaniem go przez organ do uzupełnienia braków formalnych, pozwalał na przyjęcie, aby sprawa załatwiana była bez zbędnej zwłoki. W ocenie, skarżącej jedyną przyczyną braku ważnego pozwolenia wodnoprawnego jest wadliwe działanie Przedsiębiorstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku. Skarżący zmuszony jest ponosić odpowiedzialność za powolne i bezskuteczne działanie tego organu, która to odpowiedzialność, rozciąga się cyklicznie na kolejne kwartały 2021 roku. W dalszej części skarżąca podniosła, że na skutek naruszenia przez organ przepisów art. 189d pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. całkowicie pominięto rolę skarżącej w sprawie i niesłuszne obarczono ją odpowiedzialnością w postaci kary administracyjnej. Spółka wyjaśniła, że zaskarżona decyzja dotyczy III kwartału 2021 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji w II kwartale 2021 r. Wyłącznie na skutek zawinionych działań organu, postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, trwa po dzień dzisiejszy. Na skutek tychże działań organu, na skarżącą nakładane są kary administracyjne za kolejne kwartały, w których procedowany jest wniosek. Zdaniem Spółki organ II instancji prawidłowo oceniając materiały i dowody zebrane w sprawie, a także przedmiotowy stan faktyczny, powinien zauważyć, że skarżąca w istocie nie przyczyniła się do powstania naruszenia, gdyż to jest wypadkową opieszałości organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Skutkiem powyższego skarżąca nie powinna być obarczana obowiązkiem zapłaty administracyjnej kary pieniężnej, gdyż jak wywiedziono powyżej, nie można mu przypisać przyczynienia do powstania naruszenia prawa. Nadto skoro po dzień dzisiejszy toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, które wszczęte zostało w II kwartale 2021 r., a więc przed okresem za jaki nałożona została kara administracyjna. Powyższe wskazuje na spełnienie jednej z przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na skarżącą. Odnosząc się natomiast do drugiej z przesłanek, czyli znikomej wagi naruszenia prawa, wskazuję ponownie, że w sprawie działaniom skarżącej nie można w ogóle przypisać charakteru zawinionego, zaś do naruszenia prawa doszło wyłącznie na skutek działań lub zaniechań PGW Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku. W ocenie Spółki brak odstąpienia od nakładania administracyjnej kary pieniężnej stanowi pokłosie błędnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ, skutkującego ustaleniem nierzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W dalszej kolejności Spółka wskazała, że dokonane przez organ opisowe określenie podstaw do obliczenia wysokości kary pieniężnej, w końcowej części zaskarżonej decyzji, nie wpisuje się w dyspozycje 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia kontrolę zaskarżonego orzeczenia. O ile dyspozycja zawarta w treści art. 281 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego wskazuje, że wysokość opłaty podwyższonej w przypadku wprowadzania ścieków lub wód do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia wodnoprawnego ustala się wątpliwości w tym zakresie, tak dalece wątpliwym jest powołanie się organu na dane wynikające z oświadczenia skarżącej, jako podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, bez jednoczesnego przytoczenia w treści decyzji danych rzekomo z tego oświadczenia wynikających, a stanowiących według organu podstawę do ustalenia wysokości kary administracyjnej. Skoro Dyrektor zdecydował się na wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej, podstawy jej obliczenia winny zostać przedstawione w sposób niebudzący żądnych wątpliwości, co stanowiłoby o realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W rzeczonej sprawie ewentualne obliczenie prawidłowej wysokości rzekomej kary administracyjnej przerzucone zostało przez organ na stronę, co z uwagi na pozycję i obowiązki obu tych podmiotów w postępowaniu, nie powinno mieć miejsca. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2023 r. Sąd dopuścił z urzędu dowód z dokumentu w postaci pisma z 18 października 2021 r. "Informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej na usługi wodne nr 2508 ZZ Gdańsk, OZ/III kwartał/2021" nadesłanego na wezwanie Sądu z 26 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 12 października 2022 r., na mocy której organ określił skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, za III kwartał 2021 r. opłatę podwyższoną w wysokości 570 zł, za korzystanie z usług wodnych, polegających na wprowadzaniu ścieków do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2625, dalej jako: "Prawo wodne" lub "u.p.w."). Ustawa Prawo wodne określa rodzaje usług wodnych, co do których pobierana jest określona przez przepisy ustawy opłata. Stosownie do art. 268 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne opłaty za usługi wodne uiszcza się za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Stosownie do art. 280 pkt 1 Prawa wodnego opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na (m. in.) wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi (ppkt b) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Wysokość opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 ust. 1, w przypadku wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi (art. 281 ust. 1 pkt 2 u.p.w.). W niniejszej sprawie nie jest sporna okoliczność, że w okresie objętym decyzją beneficjentem pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych była P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc strona skarżąca. Zważywszy zatem, że skarżąca w powyższym okresie korzystała z ww. usługi wodnej we własnym imieniu i na własne potrzeby, jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, za prawidłowe Sąd uznał ustalenia organu, że po stronie skarżącej istniał obowiązek posiadania pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne, polegające na wprowadzaniu ścieków do ziemi. Trafnie organ wskazuje, że skarżąca była beneficjentem pozwolenia wodnoprawnego z 17 grudnia 2010 r. na odprowadzanie ścieków bytowych do ziemi z oczyszczalni ścieków o RLM 135, zlokalizowanej na działce nr [...], w miejscowości K., gm. S., biorąc pod uwagę treść decyzji dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku PGWWP z 30 sierpnia 2019 r. potwierdzającej przejęcie praw i obowiązków z niego wynikających na rzecz skarżącej. Bezsporne jest też, że ww. pozwolenie wodnoprawne wygasło z dniem 17 grudnia 2020 r., a skarżąca złożyła wniosek o wydanie nowego pozwolenia 14 kwietnia 2021 r. i w okresie objętym ustaleniem w zaskarżonej decyzji opłaty podwyższonej, a więc za III kwartał 2021 r. – Spółka nie posiadała pozwolenia wodnoprawnego na ww. usługi wodne. W konsekwencji należało stwierdzić, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją, skarżąca korzystała z usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków do ziemi bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego, a zatem zgodnie z art. 298 pkt 1) u.p.w. zobowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne, a stosownie do art. 280 pkt 1 lit. b) u.p.w. - obowiązana jest także ponosić opłatę podwyższoną. W dalszej kolejności rozważenia wymaga kwestia spełnienia przesłanek określonych w art. 189f § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przed dokonaniem oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary należy zauważyć, że instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu). Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (zob. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el. 2020). Co do zasady administracyjne kary pieniężne stanowią instrument prewencji ogólnej. Ich wymierzanie ma na celu przede wszystkim ochronę wartości określonych przez normy prawa administracyjnego i zapobieganie naruszającym to dobro działaniom sprzecznym z prawem. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, gdyż mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Poprzez zapowiedź negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w wypadku naruszenia obowiązków określonych w ustawie albo w decyzji administracyjnej, motywują adresatów do wykonywania ustawowych obowiązków (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 1345/20, Lex nr 3145877). Pełnią one zatem funkcje prewencyjne, ale również mają działać represyjne, poprzez karanie za zachowania niezgodne z prawem. Kary pieniężne są wymierzane przez organy administracji publicznej co do zasady niezależnie od winy sprawcy, jak i zaistnienia rzeczywistej szkody. Dział IVa – "Administracyjne kary pieniężne" obejmujący przepis art. 189f wprowadzony został do Kodeksu postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r., ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. W uzasadnieniu projektu tej nowelizacji negatywnie oceniono to, że dotychczas nakładanie kar administracyjnych niejednokrotnie cechował automatyzm oraz nieuwzględnianie przyczyn i okoliczności dopuszczenia się naruszenia prawa. W doktrynie wskazuje się, że dla zrozumienia wprowadzonych regulacji Działu IVa k.p.a. i prawidłowego ich stosowania w praktyce należy mieć na względzie orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące kar administracyjnych, w którym występuje tendencja do traktowania postępowań mających za swój przedmiot wymierzanie tego typu sankcji jako szeroko rozumianych "spraw karnych" i to niezależnie od tego, jak są one kwalifikowane w prawie krajowym (por. S. Dudziak, Zasady wymiaru administracyjnych kar pieniężnych po nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, ST 2018, nr 6, s. 23-32). Na podkreślenie zasługuje również to, że unormowanie art. 189f § 1 k.p.a. ma zastosowanie także do decyzji związanych. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21 stwierdził, że przepisy działu IVa k.p.a. stanowią dopełnienie konstrukcji administracyjnych kar pieniężnych, które obowiązywały w systemie prawa w dniu wejścia w życie przepisów działu IVa k.p.a., w zakresie elementów określonych w art. 189a § 2 k.p.a. Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej k.p.a. wynika, że intencją prawodawcy było, aby przepisy działu IVa k.p.a. miały charakter ogólny, ale również subsydiarny, pomocniczy względem obowiązujących regulacji, które dotyczą administracyjnych kar pieniężnych, co potwierdza w szczególności treść uzasadnienia projektu ustawy (VIII kadencja, druk sejmowy nr 1183, s. 69-72). W art. 189f k.p.a. nie określono rodzajów administracyjnych kar pieniężnych. Przyjąć zatem należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych. Wobec faktu, że w sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości niewystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. oraz zaprzestania naruszenia prawa przez skarżącą, przedmiotem dalszej analizy należało uczynić przesłankę w postaci znikomej wagi naruszenia. Ustawodawca w analizowanym przepisie nie wyjaśnił, jakie przypadki naruszenia prawa uznaje za znikome. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2022 r., III SA/Gd 5/22, Lex nr 348876). W doktrynie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są istotne i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). Z kolei w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 marca 2023 r., II SA/Go 749/22, Lex nr 3506481; z dnia 22 lutego 2023 r., II SA/Go 750/22, Lex nr 3502756, WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2022 r., III SA/Gd 8/22, Lex nr 3417249). Przyjmuje się także, że przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa pomocna jest treść art. 189d pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, należy ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu (tak: A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2020). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 14 września 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 641/22, wypowiedział się co do tego, że tzw. test proporcjonalności składa się z trzech kryteriów: przydatności, konieczności, oraz proporcjonalności sensu stricto. Kryterium przydatności jest spełnione wówczas, gdy dany środek jest przydatny do realizacji danego celu, tj. za pomocą tego środka możliwe jest osiągnięcie wyznaczonego celu. Kryterium konieczności jest spełnione wówczas, gdy dany środek jest konieczny do realizacji danego celu, tj. nie istnieje taki środek, który mógłby osiągnąć wyznaczony mu cel z równą skutecznością, a który jednocześnie byłby łagodniejszy dla prawnie chronionych wartości, zasad czy celów (por. A. Mudrecki, Zasada proporcjonalności w prawie podatkowym, Warszawa 2020, LEX). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należało w pierwszej kolejności rozważyć wagę (ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu z perspektywy dóbr prawnie przezeń chronionych. Jak wynika z akt sprawy i co było przedmiotem ustaleń organów oraz oceny Sądu, skarżąca naruszyła zakaz działania polegającego na korzystaniu z usług wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego, co wynika z treści art. 389 pkt 1 ustawy Prawo wodne, który przewiduje, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane, m.in. na usługi wodne. Zgodnie z art. 1 Prawa wodnego ustawa reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Stosownie natomiast do art. 9 ust. 2 u.p.w. w gospodarowaniu wodami uwzględnia się zasadę wspólnych interesów i wymaga się współdziałania administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne. W doktrynie wskazuje się na pierwszoplanowe znaczenie wskazanej w art. 1 u.p.w. problematyki gospodarowania wodami, w ramach którego istotę regulacji określa zasada zrównoważonego rozwoju, w tym w odniesieniu do takich kwestii, jak korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Należy w tym miejscu nadmienić, że źródłem zasady zrównoważonego rozwoju jest prawo wspólnotowe, a konkretnie art. 11 (poprzednio artykuł 6 TWE) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 26.10.2012 r. (Dz. Urz. UEC Nr 326, str. 47). Wskazuje się także, że obowiązek ochrony środowiska, adresowany jest do władz publicznych, o czym mowa w art. 74 Konstytucji RP, ale też do każdego podmiotu korzystającego ze środowiska, co unormowano w art. 86 Konstytucji RP (por. Szuwalski Przemysław, Prawo wodne. Komentarz do wybranych przepisów. Lex/el. 2019). Istotnym elementem systemu ochrony wód mającego zapewnić realizację zasady zrównoważonego rozwoju jest (stosownie do art. 1 u.p.w.) zarządzanie zasobami wodnymi, które z kolei obejmuje w szczególności kontrolę gospodarowania wodami dotyczącą przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy, o czym stanowi art. 334 pkt 2 u.p.w. Pozwolenie wodnoprawne, będące decyzją adresowaną do konkretnego podmiotu, służy zatem zapewnieniu realizacji powyższych zasad poprzez określenie konkretnych warunków szczególnego korzystania z wód czy też usług wodnych, do przestrzegania których zobowiązany jest właśnie adresat tej decyzji. W konsekwencji uprawniona jest teza, że szczególne korzystanie z wód oraz usług wodnych przez podmiot nie legitymujący się taką decyzją jest zachowaniem godzącym w podstawy skonstruowanego przez ustawodawcę systemu gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Oceniając zatem wagę naruszonego zakazu określonego zachowania bez wymaganego przepisami pozwolenia wodnoprawnego a także wagę (ciężar gatunkowy) samego naruszenia w zakresie istoty naruszonego dobra prawnie chronionego, należy wskazać, że brak jest podstaw do uznania, aby była to waga znikoma. Powyższe wynika również z wagi, jaką przywiązano do wody, jako podstawowego dobra o charakterze publicznym i swoistej z tej perspektywy wyłączności w wielu aspektach reglamentacji wodami, zarówno gdy chodzi o korzystanie z wód, jak również zarządzania wodami oraz kształtowania i ochrony zasobów wodnych zbiorczo ujmowanego, jako gospodarowanie wodami na zasadach, które określa ustawa (por. Szuwalski Przemysław, Prawo wodne. Komentarz do wybranych przepisów. Lex/el. 2019). W nawiązaniu do powyższego, w ocenie Sądu, nie stanowi wystarczającej podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary fakt złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przez skarżącą 14 kwietnia 2021 r. i jej przekonanie, że nie wydając decyzji w sprawie tego wniosku do końca czerwca 2021 r., organ popadł w przewlekłość, a jednocześnie strona dopełniła formalności związanych z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego. Skarżąca argumentuje, że taka postawa organu świadczy o przyczynieniu się przez niego do powstania naruszenia. Zdaniem Sądu takie rozumowanie jest niewłaściwe w okolicznościach niniejszej sprawy z kilku powodów. Po pierwsze, na co słusznie zwrócił uwagę organ orzekający w sprawie, zgodnie z art. 414 ust. 1 pkt 1 u.p.w. pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Jednakże, zgodnie z ust. 2 art. 414 u.p.w., pozwolenia wodnoprawne na usługi wodne nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Bezsporne jest, że skarżąca nie złożyła wniosku w powyższym terminie, co niewątpliwie świadczyłoby o dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu jej spraw związanych z wywiązywaniem się z obowiązków związanych z legalnym gospodarowaniem wodami. Po drugie, już choćby w cytowanym wyżej przepisie art. 414 ust. 2 u.p.w., ustawodawca zastrzega termin 90 dni przed upływem terminu utraty ważności dotychczasowego pozwolenia, na jego złożenie przez podmiot korzystający ze środowiska. Jednocześnie, w ust. 3 art. 414 u.p.w. ustawodawca przewiduje uproszczony proces uzyskiwania przedłużenia okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia, bowiem do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. Mimo zatem uproszczonej procedury zastrzeżonej dla takiej sytuacji, związanej z brakiem konieczności sporządzania nowego operatu wodnoprawnego, ustawodawca przewiduje termin 3 miesięcy na weryfikację wniosku strony. Oznacza to, że oczekiwanie skarżącej, by jej wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego złożony 14 kwietnia 2021 r. został rozpatrzony do końca czerwca 2021 r., nie ma podstaw w przepisach prawa. Niezależnie natomiast od powyższego, po trzecie, w postępowaniu dotyczącym wymierzenia opłaty podwyższonej Sąd nie ma kompetencji do tego, by oceniać fakt i przyczyny bezczynności bądź przewlekłości organu w postępowaniu wywołanym innym wnioskiem. Natomiast, niewątpliwie strona ma możliwość wniesienia do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, a wówczas uzyskanie przez nią orzeczenia sądowego stwierdzającego taką wadę działania administracji mogłoby stanowić skuteczniejszą podstawę do kwestionowania decyzji, będących ewentualnym następstwem takich działań administracji. Zdaniem Sądu zatem dla oceny wagi naruszenia analizowanego dobra prawnie chronionego nie może więc być decydująca podnoszona przez skarżącą okoliczność, wskazująca na winę organu w braku przyznania skarżącego pozwolenia wodnoprawnego. Stanowisko przeciwne skutkowałoby tym, że sam fakt zainicjowania postępowania o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego byłby wystarczający dla odstąpienia od naliczenia opłaty podwyższonej dla podmiotów, które taki wniosek złożyły, przy czym decydujące byłoby subiektywne przeświadczenie strony o wystąpieniu stanu bezczynności/przewlekłości organu, którego Sąd nie mógłby zweryfikować bez naruszenia zasady związania skargą i granicami sprawy administracyjnej. Taka wykładnia pozostawałaby też w sprzeczności z zasadniczym celem opłaty podwyższonej, jakim jest jej znaczenie prewencyjne. Pozwolenia wodnoprawne stanowią instrumenty zarządzania zasobami wodnymi, w których ustala się warunki korzystania z wód w celu ochrony zasobów wodnych. Ważąc zatem ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego i w konsekwencji - na korzystaniu z usług wodnych bez wymaganego prawem pozwolenia, w zakresie w jakim godzi ono w dobro w postaci ochrony wód poprzez zarządzanie zasobami wodnymi, za prawidłowe Sąd uznał stanowisko, iż nie jest ono znikome. Na podkreślenie zasługuje, że organ określił w zaskarżonej decyzji jak identyfikuje interes prawny, który został naruszony zachowaniem skarżącej wskazując, że pozwolenia wodnoprawne stanowią instrumenty zarządzania zasobami wodnymi, w których ustala się warunki korzystania z wód w celu ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniami oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją, co w kontekście niniejszej sprawy organ odniósł do kwestii oceny przesłanki wagi naruszenia z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Analizując stroną podmiotową naruszenia, tj. kwestię winy, braku staranności czy rżącego niedbalstwa, nie można pominąć niespornego faktu, że skarżąca działa jako profesjonalista - przedsiębiorca, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Niewątpliwie skarżąca nie skorzystała z uprawnienia wynikającego z art. 414 ust. 2 u.p.w., a wniosek o pozwolenie wodnoprawnego złożyła ponad cztery miesiące po wygaśnięciu dotychczasowego pozwolenia. Sprawy dotyczące wydawania takich pozwoleń nie należą do spraw prostych i nieskomplikowanych, wymagają też konkretnej aktywności potencjalnego beneficjenta takiego pozwolenia, który musi sprostać wymogom ustawowym, wynikającym choćby z art. 407 ust. 2 u.p.w. Okoliczności powyższe muszą być znane skarżącej, a mimo to złożyła ona wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego znacznie po upływie daty ważności dotychczasowego pozwolenia, licząc się z tym, że przynajmniej przez pewien czas będzie korzystała z usług wodnych w sposób nielegalny. Okoliczności te zatem, w ocenie Sądu, wskazują co najmniej na rażące niedbalstwo z jej strony. Z tego względu za nieuzasadnione Sąd uznał podnoszone w skardze stanowisko, co do braku zawinienia po stronie skarżącej. Organ prawidłowo ustalił wysokość opłaty, zgodnie z regulacją zawartą w art. 281 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne, odwołując się do oświadczeń samej skarżącej. W celu zweryfikowania prawidłowości wyliczenia Sąd dopuścił też dowód z dokumentu w postaci pisma z 18 października 2021 r. "Informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej na usługi wodne nr 2508 ZZ Gdańsk, OZ/III kwartał/2021", którego nie było w aktach administracyjnych, a który stanowił podstawę faktyczną wyliczenia tej opłaty. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania zarówno wysokości naliczonej opłaty, jak i sposobu jej wyliczenia. Konkludując, w ocenie Sądu organ w zaskarżonej decyzji dokonał wszechstronnej analizy prawidłowo zebranego i kompletnego materiału dowodowego, w zakresie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 256), Sąd skargę oddalił.