II SA/Bk 921/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu M.W. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. kwotę 312,20 zł (trzysta dwanaście złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego M. D. wykonane na zasadzie prawa pomocy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], wydaną przez Burmistrza S., zatwierdzono z urzędu podział nieruchomości położonej w obrębie miasta Sokółka, przy ul. Sportowej, oznaczonej nr geodezyjnym [...], o pow. 0,0500 ha, ujawnionej w księdze wieczystej Kw [...], stanowiącej własność małżonków M. D. i K. D., na działki: [...] o pow. 0,0085 ha i [...] o pow. 0,0415 ha. Postępowanie administracyjne w powyższym zakresie zostało przeprowadzone z urzędu, a podział działki był w ocenie organu zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru Gminy S., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. P. Nr 129, poz. 1229 ze zm.), zarówno co do przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Przedmiotowa działka Nr [...] była przeznaczona pod tereny zabudowy jednorodzinnej oraz pod drogi klasy technicznej D. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w dniu [...] czerwca 2013 r. M. D., kwestionując jej zasadność z uwagi m.in. na brak bezstronności Burmistrza S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], uznając, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego, podział nieruchomości został dokonany zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej powoływana jako: "u.g.n."), z uwagi na wydzielenie gruntów pod drogi publiczne, czyli z uwagi na niezbędność do realizacji celów publicznych oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz S. w ocenie Kolegium działał w imieniu i na rzecz gminy, a nie we własnym interesie. Na powyższe postanowienie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego złożył pismem z dnia [...] września 2013 r. M. D. zaskarżając rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w całości, wnosząc o jego uchylenie z uwagi na błędny sposób rozstrzygnięcia organu II instancji w postaci wydanego postanowienia oraz jak wskazał, że "niedopuszczalne jest stosowanie przepisów odnoszących się do planowania przestrzennego i przepisów o gospodarce nieruchomościami do legalizowania samowolnych działań gminy". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wskazało, że wydając zaskarżoną decyzję popełniło oczywistą omyłkę pisarską, wskazując w tytule rozstrzygnięcia "postanowienie". Omyłka ta została sprostowana postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., znak: [...]. Organ odwoławczy stwierdził również, że w przedmiotowym postępowaniu nie oceniało działań Burmistrza S. na gruncie przepisów prawa budowlanego, związanych z realizacją drogi (ulicy S.) z uwagi na to, że nie miało ku temu żadnych podstaw. Przedmiotem postępowania była jedynie możliwość dokonania podziału z urzędu nieruchomości w świetle obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. nr 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], utrzymujące w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], wydaną przez Burmistrza S., którą zatwierdzono z urzędu podział nieruchomości położonej w obrębie miasta S., przy ul. S., oznaczonej nr geodezyjnym [...], o pow. 0,0500 ha, ujawnionej w księdze wieczystej Kw [...], stanowiącej własność małżonków M. D. i K. D., na działki: [...] o pow. 0,0085 ha i [...] o pow. 0,0415 ha. Przede wszystkim w ocenie Sądu z uwagi na wydane postanowienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] (k. – [...] akt organu II instancji) w sprawie oczywistej omyłki, zarzut wydania postanowienia w miejsce decyzji administracyjnej należy uznać za bezzasadny. Natomiast zasady dokonywania podziałów nieruchomości określa u.g.n. Z przepisu art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. wynika, że można dokonać z urzędu podziału nieruchomości stanowiącej własność osób trzecich, w sytuacji gdy podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych. W rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest, między innymi, wydzielanie gruntów pod drogi publiczne (vide: art. 6 ust. 1 u.g.n.). Sieć dróg publicznych jest zaś kształtowana w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Powyższe wynika wprost z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), który stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Konkretyzacją tego zapisu jest wskazanie, w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako obowiązkowego elementu każdego planu określenie przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Wytyczenie dróg (ulic) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i nadanie im w treści planu parametrów technicznych właściwych do zakwalifikowania ich do dróg publicznych, jest wystarczające do uznawania późniejszej czynności wydzielenia gruntów pod te drogi za realizację celu publicznego. W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest, bo wynika to z akt administracyjnych, w tym m.in. z: z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. P. Nr 129, poz. 1229 ze zm.), obejmującego przedmiotowy obszar położony w obrębie działki oznaczonej nr geod. [...], wypisu z rejestru gruntów, kopii mapy ewidencyjnej gruntów i budynków, odpisu z księgi wieczystej [...], kopii mapy zasadniczej, że nieruchomość Skarżącego oznaczona numerem geodezyjnym [...] została częściowo przeznaczona pod tereny zabudowy jednorodzinnej oraz pod drogi klasy technicznej D. W ocenie Sądu, cel podziału działki nr [...], jako zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego (§ 2 ust. 1 pkt 1 lit. o planu), z uwagi na wydzielenie działki pod drogę publiczną, w związku z czym zarzuty skargi, że brak było podstaw do dokonania podziału nieruchomości, uznać należy za bezzasadny. Z art. 93 ust. 1 u.g.n. wynika, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli podział jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym - jak wskazuje art. 93 ust. 2 u.g.n. - zgodność podziału z ustaleniami planu, dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z art. 93 ust. 3 u.g.n. wynika też, iż niedopuszczalny jest podział nieruchomości prowadzący do wydzielenia działek gruntu, które nie miałyby dostępu do drogi publicznej. Sąd ocenił podział przedmiotowej nieruchomości jako zgodny z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Podział został zaprojektowany według linii rozgraniczających tereny przyszłych dróg. Linie rozgraniczające teren dróg (ulic) wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego stanowią podstawę do przeprowadzeniu podziału nieruchomości bezwzględnie w miejscu ich usytuowania i na etapie podziału nieruchomości nie ma możliwości ich korygowania. Organy administracji skompletowały niezbędny materiał dowodowy, prawidłowo go oceniły, czemu dały wyraz w treści poprawnie skonstruowanych uzasadnień swoich rozstrzygnięć. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji organ odwoławczy mógł oprzeć się na ustaleniach tego organu. Przy czym z uzasadnieniu decyzji odwoławczej wynika, że organ II instancji nie ograniczył się do skontrolowania toczącego się postępowania, ale we własnym zakresie rozstrzygnął sprawę ponownie merytorycznie. Wobec powyższego, Sąd oddalił skargę, jako niezasadną – art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi