II SA/Bk 88/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2025 r. nr 406.472/E-18/26/25 w przedmiocie stwierdzenia nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.

U podstaw zaskarżonej do tut. sądu decyzji legły następujące okoliczności faktyczne i prawne: Burmistrz T. decyzją z dnia 3 listopada 2025r. nr MGOPS.532.1.2.2025 stwierdził, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone K.M. (dalej powoływanej jako: "skarżąca") od 1 stycznia 2025 r. do 31 lipca 2025 r. w łącznej wysokości 3.850 zł, na córkę J.M., jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega w całości zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi. Kwota odsetek na dzień wydania decyzji stanowi 207,50 zł. Organ zaznaczył jednocześnie, że podana kwota odsetek nie jest kwotą ostateczną i odsetki naliczane są do dnia spłaty. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 17 lipca 2025 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku poinformował o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w zakresie rat bieżących i zaległych na podstawie art. 825 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1568 - dalej "k.p.c."), na wniosek J.M. z dnia 16 lipca 2025r. Umorzenie egzekucji spowodowało ustanie przesłanki bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a to wyklucza dalsze prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Dalej powołując się na art. 2 pkt 3 ustawy organ wyjaśnił, że dłużnik alimentacyjny to osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny jest zatem jednym z warunków uprawniających do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Skoro Komornik Sądowy umorzył postępowanie, to oznacza, że egzekucja stała się skuteczna, a to powoduje brak przesłanki ustawowej do dalszej wypłaty funduszu alimentacyjnego dla osoby uprawnionej, ze względu na brak uprawnienia do otrzymywania ww. świadczeń. W dniu 24 października 2025r. wpłynęło do organu oświadczenie Skarżącej, że umorzenie dotyczące alimentów zaległych powinno dotyczyć alimentów wypłaconych od lipca 2025r. W zaistniałych okolicznościach organ uznał, że w okresie od 2025-01-01 do 2025-07-31 roku strona skarżąca nie miała uprawnień do pobierania w/w świadczenia, tym samym świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie 3.850 zł było świadczeniem nienależnie pobranym, o jakim mowa w art. 23 ust. 1, 1a, 6 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Końcowo wskazując na art. 23 ust. 1, 1a i 7 ustawy organ wyjaśnił, że nienależnie pobrane świadczenia podlegają zwrotowi łącznie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty tj. od kwoty 3.850 zł do dnia spłaty. Odwołanie od decyzji złożyła Skarżąca oświadczając, że nie doszło do powstania nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego. Decyzja została oparta na nieprawdziwych informacjach przekazanych przez komornika sądowego dotyczących okresu zaległości alimentacyjnych. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na wniosek z dniem 3 lipca 2024 r., a umorzenie obejmowało okres od kwietnia 2024 r. W związku z tym brak jest podstaw do uznania, że świadczenie zostało pobrane nienależnie. W toku postępowania odwoławczego Skarżąca przesłała też pismo z dnia 27 listopada 2025r., dołączając do niego odpowiedź na swoje pismo wydaną przez Izbę Komorniczą w Białymstoku z dnia 24 listopada 2025r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z 19 grudnia 2025r. utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przypomniało, że zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej wyłącznie wówczas, gdy spełnione są łącznie przesłanki określone w ustawie, w tym w szczególności warunek bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych wobec dłużnika alimentacyjnego. Z akt sprawy wynika natomiast, że w dniu 17 lipca 2025 r. Komornik Sądowy poinformował organ o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu na podstawie art. 825 pkt 1 k.p.c. zarówno w zakresie rat bieżących, jak i zaległych. Z treści pisma Komornika jednoznacznie wynika, iż umorzenie nastąpiło na wniosek wierzyciela z dnia 16 lipca 2025 r. Powyższa okoliczność ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem z chwilą umorzenia postępowania egzekucyjnego ustała jedna z podstawowych przesłanek warunkujących prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, tj. bezskuteczność egzekucji. W konsekwencji osoba uprawniona utraciła prawo do dalszego pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Konsekwencją powyższego było również to, że organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a następnie decyzją z dnia 2 września 2025 r. organ I instancji uchylił prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od 1 sierpnia 2025 r. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna z dniem 18 września 2025 r., wobec niewniesienia przez stronę skarżącą odwołania. W dniu 2 października 2025r. wszczęto natomiast postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia, czy świadczenia wypłacone w okresie objętym niniejszym postępowaniem stanowiły świadczenia nienależnie pobrane. Dalej powołując się art. 2 pkt 7 lit. a ustawy, Kolegium wyjaśniło, że nienależnie pobranym świadczeniem jest m.in. świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczenia w całości lub w części, przy czym – stosownie do art. 23 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 7 lit. a ustawy - osoba, która pobrała takie świadczenie, jest obowiązana do jego zwrotu łącznie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia jego spłaty. Nawiązując do stanu faktycznego sprawy Kolegium wywiodło, że w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 lipca 2025 r. Strona nie spełniała ustawowych przesłanek do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, albowiem postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na jej wniosek, co wyklucza możliwość uznania egzekucji za bezskuteczną w rozumieniu przepisów ustawy. Tym samym świadczenia wypłacone w tym okresie, w łącznej kwocie 3.850 zł należało uznać za świadczenia nienależnie pobrane w rozumieniu art. 2 pkt 7 lit. a ustawy. Kolegium wskazało dodatkowo, że Skarżąca pomimo posiadania wiedzy o złożeniu wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, który stanowił okoliczność mającą bezpośredni wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Strona nie poinformowała o tej okoliczności organu I instancji wypłacającego świadczenia, czym nie dopełniła obowiązku, o którym została pouczona. Odnosząc się zaś do zarzutów Skarżącej dotyczących rzekomej nieprawdziwości informacji przekazanych przez Komornika Sądowego, Kolegium podkreśliło, iż zarzuty te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto, jak wyjaśnił Komornik, dokonana w dniu 8 lipca 2024 r. wpłata kwoty 49.904 zł tytułem zaległych alimentów do kwietnia 2024 r. nastąpiła bezpośrednio do rąk Skarżącej, a nie za pośrednictwem organu egzekucyjnego, wobec czego nie miała wpływu na ocenę skuteczności egzekucji. Jednocześnie wskazano, że w dacie przyjęcia tej wpłaty jedno z dzieci, J.W., było już osobą pełnoletnią, a Skarżąca nie posiadała pełnomocnictwa do reprezentowania go w postępowaniu egzekucyjnym. Kolegium wyjaśniło również, że w dniu 18 grudnia 2024 r., na wniosek Skarżącej, Komornik wydał zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji alimentów, które odpowiadało rzeczywistemu stanowi sprawy. Następnie syn skarżącej J., po uzyskaniu pełnoletności, złożył w dniu 1 lipca 2025 r. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, skutkujący wydaniem przez Komornika postanowienia z dnia 14 lipca 2025 r. o umorzeniu postępowania w trybie art. 825 pkt 1 k.p.c. Z akt sprawy jednoznacznie wynika zatem, iż postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na wniosek wierzyciela, co zostało potwierdzone dokumentem urzędowym sporządzonym przez Komornika Sądowego, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które skutecznie podważałyby treść tego dokumentu. Na powyższą decyzję skargę do tut. sądu złożyła Skarżąca wnosząc o ponowne rozpatrzenie decyzji Kolegium, podnosząc, że w jej ocenie postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego wobec dłużnika było nieprawidłowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd nie dopatrzył się bowiem w działaniu organów orzekających w sprawie nieprawidłowości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przy czym, uwzględniając charakter podniesionych w skardze zarzutów, dodatkowego podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję bada ją wyłącznie pod względem zgodności z prawem – legalności, a nie celowości, czy też słuszności. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 23 ust. 1 oraz art. 2 pkt 2, pkt 3 i pkt 7 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2025r., poz. 438, dalej w skrócie: "ustawa"). W rozpoznawanej sprawie okolicznością niekwestionowaną pozostaje fakt, iż decyzją z dnia 15 stycznia 2025r. Burmistrz T., po rozpoznaniu wniosku Skarżącej, przyznał na rzecz jej córki – J. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie 550 zł miesięcznie na okres od dnia 1 stycznia 2025r. do dnia 31 sierpnia 2025r. Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w przepisie art. 23 nakłada na osobę, która pobrała nienależnie świadczenia obowiązek ich zwrotu. Legalna definicja nienależnie pobranego świadczenia znajduje się natomiast w art. 2 pkt 7 pkt a) ustawy, określając, iż jest nim m.in. świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części. Analizowana ustawa w treści art. 2 pkt 2 zawiera również legalną definicję bezskutecznej egzekucji, przez którą rozumie się egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych albo gdy nie jest możliwe wszczęcie lub prowadzenie egzekucji z przyczyn wskazanych w tym przepisie. Przy czym, jak wynika z art. 2 pkt 3 ustawy dłużnikiem alimentacyjnym jest osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna. Jak stanowi z kolei art. 9 ust. 1 powołanej ustawy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej wyłącznie wówczas, gdy spełnione są łącznie przesłanki określone w ustawie, w tym w szczególności warunek bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych wobec dłużnika alimentacyjnego. Z akt sprawy, tj. postanowienia Komornika Sądowego przy sądzie Rejonowym w Białymstoku z 17 lipca 2025r., wynika jednoznacznie, że postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na wniosek wierzyciela z dnia 16 lipca 2025r., co spowodowało ustanie przesłanki bezskuteczności egzekucji w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy. Jak wynika z treści powyższego postanowienia postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu na rzecz wierzyciela J.M. zostało umorzone na podstawie art. 825 pkt 1 k.p.c. zarówno w zakresie rat bieżących, jak i zaległych. Ponadto, jak wskazano wyżej, postępowanie to zostało umorzone na wniosek wierzyciela z dnia 16 lipca 2025 r. Powyższa okoliczność ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem z chwilą umorzenia postępowania egzekucyjnego ustała jedna z podstawowych przesłanek warunkujących prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, tj. bezskuteczność egzekucji. W konsekwencji osoba uprawniona utraciła prawo do dalszego pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Powyższa okoliczność, zdaniem sądu, została prawidłowo oceniona zarówno przez organ I instancji, jak i przez Kolegium. Dlatego też organ I instancji był uprawniony do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, o czym Strona została zawiadomiona pismem z dnia 29 lipca 2025 r., a następnie decyzją z dnia 2 września 2025 r. uchylił prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od 1 sierpnia 2025 r. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna z dniem 18 września 2025r., wobec niewniesienia przez Skarżącą - odwołania. Uwzględniając zaistniałe w sprawie okoliczności należy zgodzić się z orzekającymi w sprawie organami, że w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 lipca 2025 r. Skarżąca nie spełniała ustawowych przesłanek do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, albowiem postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na jej wniosek, co wyklucza możliwość uznania egzekucji za bezskuteczną w rozumieniu przepisów ustawy. Tym samym świadczenia wypłacone w tym okresie, w łącznej kwocie 3.850 zł, należy uznać za świadczenia nienależnie pobrane w rozumieniu art. 2 pkt 7 lit. a ustawy. Analiza złożonej skargi i wcześniejszych pism wykazuje, że Skarżąca kwestionuje zakres umorzonego przez Komornika postępowania, tym niemniej twierdzenia te ograniczają się do subiektywnego przekonania o nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego, ale nie kwestionują ani daty umorzenia postępowania, ani faktu, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o postanowienie Komornika z 17 lipca 2025 r., korzystające z domniemania autentyczności i prawdziwości. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które skutecznie podważałyby treść tego dokumentu. Z akt sprawy nie wynika też ażeby powyższe postanowienie Komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w zakresie rat bieżących i zaległych zostało uchylone bądź wyeliminowane z obrotu prawnego. Ponadto, jak wynika z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku, stanowiącego odpowiedź na pismo Skarżącej z dnia 13 listopada 2025r., postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na wniosek Skarżącej z dnia 8 kwietnia 2024 r., złożony w imieniu małoletnich wówczas dzieci uprawnionych do alimentów, a w toku tego postępowania nie wyegzekwowano od dłużnika żadnych należności za pośrednictwem Komornika, co oznacza, że egzekucja była bezskuteczna. Komornik wyjaśnił również, że dokonana w dniu 8 lipca 2024 r. wpłata kwoty 49.904 zł tytułem zaległych alimentów do kwietnia 2024 r. nastąpiła bezpośrednio do rąk Skarżącej, a nie za pośrednictwem organu egzekucyjnego, wobec czego nie miała wpływu na ocenę skuteczności egzekucji. Jednocześnie wskazano, że w dacie przyjęcia tej wpłaty jedno z dzieci, J.W., było już osobą pełnoletnią, a Skarżąca nie posiadała pełnomocnictwa do reprezentowania go w postępowaniu egzekucyjnym. W dniu 18 grudnia 2024 r., na wniosek Skarżącej, Komornik wydał zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji alimentów, które odpowiadało rzeczywistemu stanowi sprawy. Następnie, po uzyskaniu pełnoletności przez J.W., złożył w dniu 1 lipca 2025 r. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a Komornik Sądowy postanowieniem z dnia 14 lipca 2025 r. umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 825 pkt 1 k.p.c. w zakresie kwoty 49.904 zł. W tym miejscu należy też podkreślić, że dla oceny prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego znaczenie ma sam fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego, skutkujący ustaniem przesłanki bezskuteczności egzekucji, a nie zakres czasowy zaległości alimentacyjnych objętych umorzeniem. Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie uzależnia utraty prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od tego, jakiego okresu dotyczą zaległości objęte umorzeniem egzekucji. Tym samym podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że umorzenie postępowania egzekucyjnego obejmowało zaległości od kwietnia 2024 r., pozostaje bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że z chwilą umorzenia postępowania egzekucyjnego egzekucja przestaje być bezskuteczna w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy, co wyklucza dalsze pobieranie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W tych okolicznościach nie ma podstaw ażeby uznać, że zaskarżone decyzje naruszały obowiązujące w tym zakresie - przepisy prawa. W okolicznościach sprawy istotne jest również to, na co zwróciło uwagę Kolegium, że Skarżąca pomimo posiadania wiedzy o złożeniu wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, który stanowił okoliczność mającą bezpośredni wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie poinformowała o tej okoliczności organu I instancji wypłacającego świadczenia, czym nie dopełniła obowiązku, o którym została pouczona. Tymczasem we wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego zostało zawarte jednoznaczne i wyraźne pouczenie, zgodnie z którym osoba ubiegająca się o świadczenia z funduszu alimentacyjnego jest zobowiązana do niezwłocznego informowania organu właściwego wierzyciela o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do tych świadczeń, w tym w szczególności o zmianach dotyczących sytuacji rodzinnej, dochodowej oraz okolicznościach związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika alimentacyjnego. W pouczeniu wskazano również wprost, iż niepoinformowanie organu o takich zmianach może skutkować uznaniem pobranych świadczeń za nienależnie pobrane oraz obowiązkiem ich zwrotu. Pod pouczeniem tym Skarżąca złożyła własnoręczny podpis, co stanowi potwierdzenie zapoznania się z jego treścią oraz przyjęcia do wiadomości wynikających z niego obowiązków. Złożenie podpisu pod dokumentem urzędowym nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz rodzi określone skutki prawne, w szczególności domniemanie zapoznania się z treścią dokumentu oraz przyjęcia do wiadomości wynikających z niego obowiązków. Analogiczne pouczenie dotyczące obowiązku niezwłocznego zgłaszania wszelkich zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego zostało zawarte również w decyzji z dnia 15 stycznia 2025 r., na podstawie której Skarżącej przyznano prawo do tych świadczeń. Tym samym Skarżąca została pouczona o swoich obowiązkach zarówno na etapie składania wniosku, jak i na etapie wydania decyzji administracyjnej, co dodatkowo potwierdza, iż miała realną możliwość zapoznania się z konsekwencjami zaniechania obowiązku informacyjnego. Reasumując sąd stwierdza, iż organy obu instancji prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały jego oceny. Swoje stanowisko organy przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji wskazując fakty, które uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły. Organy prawidłowo też wyjaśniły podstawę prawną swoich rozstrzygnięć wskazując przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do wątpliwości Skarżącej co do prawidłowości działania Komornika to wyjaśnić trzeba, że nie mogły być one na tym etapie uwzględnione albowiem sądy administracyjne nie sprawują kontroli nad czynnościami komornika podejmowanymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Komornik sądowy wykonuje bowiem czynności w ramach postępowania egzekucyjnego należącego do właściwości sądów powszechnych, a środki zaskarżenia dotyczące jego działań zostały kompleksowo uregulowane w k.p.c. (w szczególności skarga na czynności komornika z art. 767 k.p.c.). Stąd też zarzuty Skarżącej co do prowadzonego przez Komornika postępowania egzekucyjnego, jak też wydanego przez Komornika postanowienia o umorzeniu postępowania, pozostają bez wpływu na prawidłowość wydanych przez organy – decyzji. Skoro zaś podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., który to przepis pozwala na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie taki wniosek zawarty został w odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. A. Bartłomiejczuk E. Trykoszko M. Roleder