II SA/Bk 868/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji w sprawie odmowy nakazania rozbiórki zbiorników wodnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2009r. odmawiającej nakazania rozbiórki zbiorników wodnych nr [...]. Przedmiotowa decyzja wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została doręczona pełnomocnikowi K. Z. w dniu [...] czerwca 2014r. W dniu [...] lipca 2014r. K. Z. złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji z [...] czerwca 2014r. na podstawie art. 111 k.p.a. Postanowieniem z [...] lipca 2014r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. odmówił uzupełnienia decyzji z [...] czerwca 2014r. i jednocześnie pouczył stronę, że termin do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia. Postanowienie to zostało odebrane przez pełnomocnika K. Z. w dniu 28 lipca 2014r. W dniu 28 sierpnia 2014r. K. Z. wywiodła skargę do sądu administracyjnego na opisaną wyżej decyzję z dnia [...] czerwca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie natomiast do treści art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (§ 2). W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2014r. jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa odwołanie. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść wyłącznie od decyzji wydanej przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ I instancji. Decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pomimo takiego pouczenia skarżąca wniosła jednak skargę na decyzję wydaną przez organ I instancji, a od takiej decyzji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.