II SA/Bk 80/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. 1. W dniu [...] czerwca 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wystawił K. K. świadectwo służby w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji; 2. W dniu [...] marca 2002 r. K. K. wystąpił o sprostowanie świadectwa służby. Zażądał zawarcia w wystawionym świadectwie służby całego okresu jego służby w Policji, tj. okresów jej pełnienia od początku służby a w pkt 6 obliczenia całego jej okresu niezależnie od jednostki w jakiej była pełniona. Postanowieniem KWP z [...] lipca 2002 r. i KGP z [...] października 2002 r. odmówiono wydania świadectwa służby o żądanej treści; 3. W dniu [...] maja 2019 r. K. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wydanie nowego świadectwa służby z informacją o wysokości i składnikach uposażenia. Wnioskodawca stwierdził, że wydane mu świadectwo służby z [...] czerwca 2002 r. nie zawiera takich informacji. W odpowiedzi na wniosek organ w piśmie z [...] maja 2019 r. nr [...] poinformował, że wniosek złożony po kilkunastu latach zwolnienia ze służby jest wnioskiem złożonym z uchybieniem terminu. Na odmowę wydania nowego świadectwa służby K. K. złożył skargę do sądu administracyjnego. Wyrokiem z 15 października 2019 r. wydanym w sprawie II SA/Bk 576/19 uchylono zaskarżony akt. Zdaniem sądu, odmowa uwzględnienia wniosku uzasadniona uchybieniem terminu do jego złożenia była bezpodstawna. Stwierdzono, że organ błędnie identyfikuje żądanie w zakresie zamieszczenia w świadectwie służby informacji o wysokości i składnikach uposażenia jako sprostowanie takiego świadectwa. Żądanie zamieszczenia tych informacji zmierza niejako do uzupełnienia świadectwa służby i wniosek w tym zakresie nie musi być złożony, tak jak w przypadku wniosku o sprostowanie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania świadectwa służby; 4. Wobec powyższego wyroku w dniu [...] grudnia 2019 r. przesłano skarżącemu odpis świadectwa służby uzupełniony o informację o składnikach oraz wysokości uposażenia skarżącego na dzień zwolnienia ze służby w Policji; 5. Po otrzymaniu świadectwa służby z [...] grudnia 2019 r. skarżący we wniosku z [...] grudnia 2019 r. wniósł o sprostowanie otrzymanego świadectwa służby, zarzucając organowi naruszenie: - § 25 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie), przez nie wskazanie rzeczywistego okresu pozostawania skarżącego w służbie, tj. okresu od [...] sierpnia 1993 r. do [...] grudnia 2020 r.; - § 25 pkt 1 ppkt 1 rozporządzenie, przez nie wskazanie charakteru służby jaka pełnił skarżący; - § 25 pkt 10 rozporządzenia, przez niezamieszczenie adnotacji o uprawnieniach wynikających z art. 42 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.); - § 25 pkt 4 rozporządzenia przez zamieszczenie informacji o wysokości i składnikach uposażenia w sposób niezgodny ze stanem faktycznym. 6. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie [...] grudnia 2019 r. nr [...] odmówił sprostowania odpisu świadectwa służby. 7. Skarżący K. K. złożył skargę do sądu administracyjnego na to pismo. Przedmiot zaskarżenia został jednoznacznie wskazany przez skarżącego w piśmie z 2 stycznia 2020 r. w którym zawarto sformułowanie "(...) przedmiotem zaskarżenia niniejszej sprawy jest pisemna odmowa sprostowania nowego świadectwa służby z dnia [...].12.2019 r. wyrażona pismem KWP w B. [...] z dnia [...].12.2019 r. (...)". 7. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi sąd ma obowiązek ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 P.p.s.a. Obejmuje on: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r.-Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] grudnia 2019 r. nr [...] stanowiące odpowiedź na jego wniosek z [...] grudnia 2019 r. o sprostowanie świadectwa służby z [...] grudnia 2019 r. Organ w piśmie tym poinformował, że odmawia sprostowania tego świadectwa służby. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że zaskarżone pismo nie należy do żadnej z form działania administracji, o których mowa powyżej. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy zaskarżone pismo mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W doktrynie przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia; 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych i skierowane są do konkretnego podmiotu; 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Zdaniem sądu zaskarżone pismo nie posiada tej ostatniej cechy, ponieważ brak jest bezpośredniego związku między treścią pisma organu a sferą praw i obowiązków skarżącego. Pismo to ma bowiem tylko i wyłącznie walor informacyjny i nie wpływa w żaden sposób na prawa i obowiązki skarżącego. Nie jest to oświadczenie woli organu, które wywoływałoby skutki w sferze prawnej skarżącego. Innymi słowy, wskazane pismo nie ma charakteru władczego, rozstrzygającego o sytuacji prawnej skarżącego i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W konsekwencji należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego sąd działając w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.