II SA/Bk 795/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. W., J. W., Z. W., S. W., T. L. i L. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. T. S. (powoływany dalej jako "Inwestor") wystąpił do Prezydenta Miasta B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z pomieszczeniami handlowo-usługowymi i biurowymi, parkingiem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu (w tym m.in, murami oporowymi, dojściami, dojazdami, parkingami) na dz., nr ew. gr. [...] położonych przy ul. [...] i ul. [...] w B. (obręb [...]) Wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i projektowanym zjazdem w pasie drogowym ul. [...] (część dz. nr ew. gr. [...]). Prezydent Miasta B., po uprzednim uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją [...] czerwca 2016 r., decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] ustalił Inwestorowi warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Od w/w decyzji odwołanie wnieśli M. W., J. W., Z. W., S. W., T. L. (dalej powoływani jako "Skarżący") zarzucając jej naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy należy pod tym pojęciem rozumieć też drogi, a droga dojazdowa do planowanej inwestycji (ul. [...]) są drogami wewnętrznymi i obecnie bez rozbudowy nie są w stanie zapewnić inwestycji bezpiecznej obsługi komunikacyjnej z uwagi na ich szerokość, co nie zapewnia bezpiecznego mijania się pojazdów i możliwości parkowania; 2) art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w związku z §3 ust. 1 i 2, §4, §5, §6, §7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 -dalej jako: "rozporządzenie") - poprzez ich błędne zastosowanie i wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora, w sytuacji gdy nieprawidłowo ustalono obszar analizowany, planowana inwestycja jest sprzeczna z funkcjami, parametrami, cechami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytami i formą architektoniczną obiektów budowlanych, linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu obejmującego działki sąsiednie, dostępne* z tej samej drogi publicznej, a ponadto jest sprzeczna z interesami właścicieli sąsiednich działek; 3) art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w związku z naruszenie § 15 ust 1 Rozporządzenia poprzez bezwarunkowe skomunikowanie planowanej inwestycji z ulicami [...] i [...], mimo, iż nośność i stan nawierzchni ul. [...] nie są dostosowane do wymiarów gabarytowych, oraz ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki objętej inwestycją będzie niezbędny w związku z prowadzeniem prac budowlanych oraz przeznaczeniem planowanej inwestycji; 4) art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wytycznych SKO zawartych w decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., zgodnie z którymi organ I instancji zobowiązany był do poczynienia ustaleń w kwestiach związanych z komunikacją planowanej inwestycji, co skutkuję nieprawidłowością wydanego w sprawie rozstrzygnięcia; 5) art. 7 i 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych z dziedziny inżynierii ruchu, drogownictwa i transportu na okoliczność, czy planowany zjazd doprowadzi do pogorszenia stanu bezpieczeństwa, jak też warunków drogowych (stan nawierzchni) ulicy [...], 6) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w niniejszej sprawie i nieprzeprowadzenie badania na okoliczność czy planowana inwestycja będzie generowała ruch pojazdów w stopniu znacznym i w jakim zakresie wpłynie to na pogorszenie warunków drogowych w zakresie bezpieczeństwa jak stanu nawierzchni ulicy [...]; niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w niniejszej sprawie i nieprzeprowadzenie badania na okoliczność czy stan i parametry ulicy [...] zapewniają wystarczającą infrastrukturą dla zamierzonej inwestycji; 7) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w niniejszej sprawie i nieprzeprowadzenie badania na okoliczność możliwości zapewnienia komunikacji planowanej inwestycji z ul. [...] z uwzględnieniem zobowiązania inwestora do przeniesienia/przesunięcia zatoki przystankowej komunikacji zbiorowej; nieuwzględnienie interesu społecznego i prywatnego jaki nieodwracalnie zostanie uszczuplony w przypadku realizacji inwestycji objętej Decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W pierwszej kolejności Kolegium przypomniało, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że jeśli spełnione są przesłanki ustawowe, to organ ma obowiązek wydać taką decyzję W opinii Kolegium organ I instancji zasadnie uznał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z póź. zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p."). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium za zasadne uznało wyjaśnienie w pierwszej kolejności kwestii lokalizacji zjazdu. Zdaniem organu gdy zarządcą drogi jest organ właściwy do podjęcia tej decyzji to nie ma obowiązku uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Organ właściwy do podjęcia decyzji o warunkach zabudowy może przed wydaniem decyzji zasięgnąć opinii np. zarządu drogi lub upoważnionego przez zarządcę drogi podmiotu, ale czynność taka nie jest uzgodnieniem, o jakim mowa w ustawie i nie może być uznana za konieczną, a jej wnioski za wiążące. W tych okolicznościach organ I instancji nie miał obowiązku odrębnego uzgadniania kwestii lokalizacji zajazdu. Zwrócił się natomiast do Zarządu Dróg celem zajęcia stanowiska, co do możliwej lokalizacji zjazdu od strony ul. [...]. W odpowiedzi na co Zarząd Dróg wskazał, że możliwa jest obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od strony ul. [...], przy czym wskazano na obowiązujący na tym terenie zakaz poruszania się pojazdów ciężarowych. Organ II Instancji zwrócił też uwagę, że orzecznictwie sądowoadministracyjnym, kwestia zgodności istniejących dróg publicznych z przepisami techniczno-budowlanymi nie ma dla oceny dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. istotniejszego znaczenia. Oznacza to, że jeśli terem posiada dostęp do drogi publicznej, co niewątpliwie w analizowanej sprawie ma miejsce (planowana obsługa komunikacyjna odbywać ma się na położną w bezpośrednim sąsiedztwie ul. [...], za pośrednictwem już istniejącego zjazdu), to brak jest podstaw, by uzależniać spełnienie przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p., od tego jak bardzo inwestycja może wpłynąć na ewentualne uszkodzenie nawierzchni drogowej. Konieczność zaś dostosowania warunków technicznych drogi do inwestycji analizowana będzie, jak podkreśliło Kolegium, na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (zarówno z uwzględnieniem ograniczenia w poruszaniu się samochodów ciężarowych, a także ewentualnej konieczności budowy, bądź przebudowy dróg publicznych spowodowanej inwestycją niedrogową). W ocenie Kolegium niezasadne są również zarzuty odnoszące się do nieprawidłowego ustalenia obszaru analizowanego. Obszar poddany analizie wyznaczony został bowiem zgodnie z treścią § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Przy froncie działki wynoszącym 24 m obszar analizowany określony został, jako trzykrotność szerokości frontu terenu inwestycji objętego wnioskiem - tj. 72,0 m, i nie było przy tym przesłanek uzasadniających rozszerzenie obszaru analizowanego ponad prawem określone odległości minimalne. Odnosząc się z kolei do zarzutu błędnego ustalenia linii zabudowy, SKO stwierdziło należy, że nie jest możliwe ustalenie linii zabudowy w znacznej odległości do linii rozgraniczającej ul. [...], ze względu na ewentualną konieczność, perspektywicznego zapewnienia miejsca na wybudowanie parkingu. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej decyzji prawidłowo też określono kwestionowane przez Skarżących parametry w postaci wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej i średnią wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiedli Skarżący powielając w części zarzuty podniesione w odwołaniu i dodatkowo wskazując na naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe, sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisu oraz stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, przyjęcie, iż decyzja określająca warunki zabudowy nie ma charakteru uznaniowego; 2) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy należy pod tym pojęciem rozumieć też drogi, a droga dojazdowa do planowanej inwestycji (ul. [...]) jest drogą wewnętrzną i obecnie bez jej rozbudowy nie jest w stanie zapewnić inwestycji bezpiecznej obsługi komunikacyjnej; 3) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy należy pod tym pojęciem rozumieć też drogi, a budowa zgodnie z decyzją, przez Inwestora parkingu podziemnego wymagać będzie zapewnienia odpowiedniej infrastruktury ewentualnie przebudowy ul. [...], co nie zostało przewidziane; 4) art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w związku z §3 ust. 1 i 2, §4, §5, §6, §7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako: "Rozporządzenie") poprzez błędne zastosowanie powyższych przepisów i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2016 r. uwzględniającej wniosek Inwestora, w sytuacji gdy nieprawidłowo ustalono obszar analizowany, planowana inwestycja jest sprzeczna z funkcjami, parametrami, cechami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytami i formą architektoniczną obiektów budowlanych, linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu obejmującego działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, a ponadto jest sprzeczna z interesami właścicieli sąsiednich działek; 5) art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w związku z naruszeniem § 15 ust. 1 rozporządzenia poprzez bezwarunkowe skomunikowanie planowanej inwestycji z ulicami [...] i [...], mimo, iż nośność i stan nawierzchni ul. [...] nie są dostosowane do wymiarów gabarytowych, oraz ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki objętej inwestycją będzie niezbędny w związku z prowadzeniem prac budowlanych oraz przeznaczeniem planowanej inwestycji; 6) art. 7 i 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez: zaniechanie przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów z na okoliczność, czy droga wewnętrzna w postaci ul. [...] posiada odpowiednie parametry (szerokość, odporność) oraz przepustowość, zapewniającą wymaganą, bezpieczną, komunikację dla przedmiotowej Inwestycji; 7) zaniechanie przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów z na okoliczność, czy Inwestycja posiada wymaganą infrastrukturę, w tym drogową, w związku z budową parkingów podziemnych; 8) utrzymanie w mocy decyzji w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2016 roku ([...]) zezwalającej na budowę zjazdu z Nieruchomości na ul. [...], co doprowadzi do pogorszenia stanu bezpieczeństwa, jak też warunków drogowych (stan nawierzchni) ulicy [...], w sytuacji gdy stan faktyczny umożliwiał skomunikowanie nieruchomości bezpośrednio z ul. [...]; 9) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w niniejszej sprawie i nieprzeprowadzenie badania na okoliczność czy planowana inwestycja będzie generowała ruch pojazdów w stopniu znacznym i w jakim zakresie wpłynie to na pogorszenie warunków drogowych w zakresie bezpieczeństwa jak stanu nawierzchni ul [...]; 10) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w niniejszej sprawie i nieprzeprowadzenie dowodów celem ustalenia możliwości skomunikowania nieruchomości z ul. [...]; 11) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w niniejszej sprawie i nieprzeprowadzenie żadnych dowodów w tym m.in. oględzin celem ustalenia możliwości zapewnienia komunikacji planowanej inwestycji z ul. [...] z uwzględnieniem zobowiązania Inwestora do przeniesienia/przesunięcia zatoki przystankowej komunikacji zbiorowej; 12) nieuwzględnienie interesu społecznego i prywatnego jaki nieodwracalnie zostanie uszczuplony w przypadku realizacji inwestycji objętej decyzją; 13) art. 8 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji słusznego interesu obywatela. Powołując się na powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na tak sformułowane zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do prawidłowości i legalności decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Budowę można bowiem dopiero rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi który m.in wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może złożyć każdy, niezależnie od przysługującego mu prawa do nieruchomości. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Na terenie wnioskowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stąd też realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Rozporządzenie to w § 1 określa wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy cytowanego rozporządzenia wyznaczają też zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 ust.1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, zarówno obszar analizowany, jak i parametry techniczne inwestycji, tj. linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometria dachu, zostały wyznaczone przez organy w sposób odpowiadający wymogom określonym we wskazanych przepisach. Obszar poddany analizie wyznaczony został bowiem zgodnie z treścią § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, tj. przy froncie działki wynoszącym 24 m obszar został określony jako trzykrotność szerokości frontu terenu inwestycji objętego wnioskiem - tj. 72,0 m. W niniejszej sprawie nie było też przesłanek uzasadniających rozszerzenie obszaru analizowanego ponad wyżej określone odległości minimalne. W ocenie składu orzekającego decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji spełnia także wymogi, o jakich mowa w powołanym wyżej art. 61 ust.1 u.p.z.p. Przede wszystkim nieruchomość, na której ma być zlokalizowana wnioskowana inwestycja położona jest na terenie istniejącej zabudowy: handlowo – usługowej, mieszkaniowej jednorodzinnej oraz nielicznej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a zatem posiada "dobre sąsiedztwo", nie kolidujące z funkcją i zagospodarowaniem terenów przyległych. Nieruchomości sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Ponadto teren, na którym ma być zlokalizowana wnioskowana inwestycja - jak słusznie uznały organy - ma również dostęp do drogi publicznej z ulicy [...]. Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji odbywać się będzie od strony publicznej drogi gminnej ul. [...] (nr ewid. dz. [...]), za pośrednictwem już istniejącego zjazdu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p., ilekroć w ustawie jest mowa o dostępie do drogi publicznej - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które Sąd w składzie obecnym w pełni podziela, kwestia zgodności istniejących dróg publicznych z przepisami techniczno-budowlanymi, nie ma dla oceny dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p., istotniejszego znaczenia (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 833/10, LEX nr 992642; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 625/07, LEX Nr 558532, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1433/09, LEX nr 589444; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 534/11, LEX nr 113240, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 119/10). Sam zatem fakt położenia nieruchomości bezpośrednio graniczącej z drogą publiczną uznać należy za spełnienie warunku przewidzianego w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W kontrolowanej sprawie istniejące położenie działek Inwestora stanowi spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. i nie ma potrzeby analizowania tej przesłanki w związku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Sąd nie podziela tym samym poglądu zaprezentowanego przez pełnomocnika Skarżących, jakoby stan techniczny drogi publicznej stanowił element uzbrojenia terenu, które ma być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Stan techniczny drogi publicznej nie stanowi bowiem elementu uzbrojenia terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Przepis ten wymaga, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. W ocenie Sądu w pojęciu uzbrojenia terenu, o którym mowa w analizowanym przepisie nie mieści się budowa (modernizacja) drogi publicznej, z którą będzie skomunikowana przyszła inwestycja dla której ustalane są warunki zabudowy. Zagadnienie dostępu inwestycji do drogi publicznej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest bowiem - jak wyżej już wskazano - uregulowane w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Przez pryzmat tego przepisu i związanego z nim art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oceniać należy również kwestie techniczne drogi publicznej. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. przez uzbrojeniu terenu należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Analiza powołanych przepisów oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nakazuje przyjąć, że wskazane w art. 2 pkt 13 tej ustawy pojęcie "drogi" nie odnoszą się do dróg publicznych dostępnych z terenu inwestycji. Do tych dróg odnosi się wyłącznie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Tym samym drogi, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (poprzez odesłanie z art. 2 pkt 13 tej ustawy) to takie, które związane są z planowanym przez inwestora zamierzeniem budowlanym. Uzbrojenie więc ternu inwestycji "w drogi" oznacza - zdaniem Sądu - że chodzi tylko o takie drogi, które znajdują się na terenie inwestycji lub z terenem tej inwestycji będą związane. Nie będą to jednak drogi publiczne, których zarząd i utrzymanie w należytym stanie, należy do właściwych organów administracji publicznej, a nie inwestora ubiegającego się o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji budowlanej. Dodatkowo należy wskazać, że niezbędne uzbrojenie działki budowlanej określone zostało w § 26 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jest to przepis który ma zastosowanie na etapie uzyskiwania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak może on pełnić pomocniczą rolę także przy wykładni pojęcia "uzbrojenia terenu" w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z tym przepisem działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej (tak też WSA w Krakowie w wyroku II SA/Kr 1636/15, dostępny w CBOSA). Wobec powyższego gdyby przyjąć, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć istnienie lub zapewnienie właściwych technicznych parametrów stanu drogi publicznej, które mają być wystarczające dla zamierzenia budowlanego, to wówczas powstałaby wewnętrzna sprzeczność pomiędzy poszczególnymi punktami zamieszczonymi w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Nie byłoby wówczas żadnych podstaw, aby odrębnie umieszczać warunek dostępu do drogi publicznej rozumianego jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej i zarazem poprzez ten dostęp do drogi publicznej rozumieć jako zapewnienie odpowiednich technicznych warunków przemieszczania się po takiej drodze. Wówczas mogłoby się bowiem okazać, że wprawdzie teren inwestora ma dostęp do drogi publicznej, ale droga ta ma, tak jak chociażby podnosi pełnomocnik Skarżących "nieodpowiednią szerokość i odporność" i w związku z tym nie można zapewnić właściwej przepustowości tej drogi i bezpieczeństwa użytkowania. Samo zatem spełnienie przesłanki dostępu do drogi publicznej nie miałoby znaczenia. Tymczasem, zdaniem Sądu, nie można dokonywać podziału na odpowiedni technicznie dostęp do drogi publicznej i dostęp nieodpowiedni pod względem technicznym. Stanowisko pełnomocnika Skarżących mogłoby być tylko wówczas uzasadnione, gdyby zarząd drogi publicznej w swojej opinii zajął negatywne stanowiska w tym przedmiocie. Tymczasem w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. Zarząd Dróg wprost wskazał, że możliwa jest obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od strony ul. [...], przy czym zaznaczono dodatkowo na obowiązujący na tym terenie zakaz poruszania się pojazdów ciężarowych. Skoro dana droga, w niniejszej sprawie ulica [...], została zaliczona do kategorii dróg publicznych i dopuszczono do jej użytkowania, to oznacza, że z tej drogi mogą korzystać nie tylko osoby, których nieruchomości przylegają do niej, ale także i wszyscy użytkownicy dróg. Jeżeli dana droga publiczna nie spełnia warunków dopuszczenia jej do użytkowania np. ze względu na niewystarczające parametry techniczne, to wówczas zarządca (zarząd) drogi powinny podjąć działania albo celem wyłączenia takiej drogi z ruchu, albo ograniczenia w możliwości korzystania z niej w zakresie dopuszczalnym przez prawo, albo rozbudowy drogi. Nie może ponosić negatywnych konsekwencji braku właściwych parametrów ogólnie dostępnej drogi publicznej tylko konkretny inwestor, który chce skorzystać z nieruchomości położonej przy takiej drodze. Konieczność zaś dostosowania warunków technicznych drogi do planowanej inwestycji, jak słusznie podkreśliło Kolegium, analizowana będzie na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (zarówno z uwzględnieniem ograniczenia w poruszaniu się samochodów ciężarowych, a także ewentualnej konieczności budowy, bądź przebudowy drogi). W zakresie zarzutu braku odniesienia się do możliwego zjazdu od ul. [...], wskazać należy za Kolegium, że organ I instancji jednoznacznie sprecyzował gdzie ma znajdować się zjazd na drogę publiczną. Zauważyć przy tym należy, że zjazd od ul. [...] (poprzedni wskazywany we wniosku Inwestora) nie jest możliwy ze względu na występującą w sąsiedztwie zatokę autobusową - występują wiec zarówno ograniczenia związane z potencjalnym zagrożeniem bezpieczeństwa ale również i ograniczenia prawne. W tym miejscu należy również podkreślić, że żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody, czy akceptacji właścicieli, czy mieszkańców sąsiednich gruntów. Innymi słowy ewentualna "sprzeczność z interesami właścicieli sąsiednich działek", na którą wskazuje pełnomocnik skarżących nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę. Jednocześnie godzi się jeszcze raz zaznaczyć, że podnoszone w skardze twierdzenia dotyczące pogorszenia stanu bezpieczeństwa, jak również warunków drogowych ulicy [...] na tym etapie postępowania nie mają żadnego znaczenia. Kwestie ewentualnej uciążliwości planowanej inwestycji będą mogły stanowić zarzut dopiero w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę (tak też: WSA w Opolu z 26 maja 2015 r. II SA/Op306/14, WSA w Lublinie w wyroku z 12 lutego 2015 r. II SA/Lu 266/14 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu, również zarzuty natury procesowej dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organy obydwu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, a zaskarżona decyzja została wydana po wszechstronnym rozważeniu zebranego w sprawie materiału. Nie można również czynić organom zarzutu naruszenia ww. przepisów poprzez brak zweryfikowania takich parametrów, jak przepustowość drogi, czy jej stan techniczny. Żaden przepis u.p.z.p. nie uzależnia bowiem możliwość wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy od spełnienia określonych warunków technicznych przez drogę dojazdową, ani tym bardziej od natężenia ruchu na drodze publicznej stanowiącej dojazd do nieruchomości. Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy dla opisanej na wstępie - inwestycji spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w powołanych przepisach. Wobec niepotwierdzenia się zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji.