II SA/Bk 780/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. D. i J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 5 września 2023 r. nr SKO.434/21;22;23;24/2023 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Burmistrza Miasta Zambrów z dnia 31 lipca 2023 roku numer GP.6830.2.2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży solidarnie na rzecz skarżących H. D. i J. D. kwotę 206 (dwieście sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Burmistrz Miasta Zambrów postanowieniem z dnia 31 lipca 2023 r., nr GP.6830.2.2022, ustalił koszty postępowania w sprawie wydania decyzji o rozgraniczeniu w kwocie 8 000,00 zł i zobowiązał do ich uiszczenia: 1. H. i J. D. - właścicieli działek nr [...], nr [...] i współwłaścicieli działki nr [...] w udziale 8/28 - w wysokości 2 285,70 zł, 2. J. i J. S. - właścicieli działki nr [...] oraz współwłaścicieli działki nr [...] w udziale 4/28 - w wysokości 1 142,86 zł, 3. T.C. - właściciela działki nr [...] oraz współwłaściciela działki nr [...] w udziale 4/28 - w wysokości 1 142,86 zł, 4. D. i J. Ł. - właścicieli działki nr [...] oraz współwłaścicieli działki nr [...] w udziale 4/28 - w wysokości 1 142,86 zł, 5. A. i C. T. - właścicieli działki nr [...] oraz współwłaścicieli działki nr [...] w udziale 4/28 - w wysokości 1 142,86 zł, 6. M. i C. Ł. - właścicieli działki nr [...] oraz współwłaścicieli działki nr [...] w udziale 4/28 - w wysokości 1 142,86 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wniosek o rozgraniczenie złożyli H. i J. D. W ramach prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego do wykonania czynności technicznych na gruncie został upoważniony uprawniony geodeta, który po wykonaniu prac wystawił w dniu 12 lipca 2023 r. fakturę nr [...] na kwotę 8000 zł. Koszty te zostały opłacone przez Urząd Miasta Zambrów. Operat rozgraniczeniowy sporządzony przez uprawnionego geodetę został przyjęty do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Zambrowie i zaewidencjonowany pod nr [...] w dniu [...] lipca 2023 r. Dalej organ wyjaśnił, że w dniu 31 lipca 2023 r. Burmistrz Miasta Zambrów wydał decyzję, znak: GP.6830.2.2022, dotyczącą ustalenia granicy nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi działkami o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych na terenie Miasta Zambrów przy ulicy [...]. Zdaniem organu ustalenie stabilnej granicy między sąsiadującymi nieruchomościami było prowadzone w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości, wobec tego należało orzec, że koszty rozgraniczenia właściciele działek ponoszą w równej części. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli T.C., J.S. i J.S.1, M.Ł. oraz J.Ł.. Po rozpoznaniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży postanowieniem z dnia 5 września 2023 r., nr SKO.434/21;22/23/24/2023: 1) uchyliło zaskarżone postanowienie w całości; 2) ustaliło koszty postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonych na terenie Miasta Zambrów oznaczonych w ewidencji gruntów numerami działek: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] z nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...] (droga wewnętrzna), w wysokości 8000 zł; 3) zobowiązało do poniesienia ustalonych kosztów strony postępowania: - H.D. i J.D. (właścicieli działki nr [...] i nr [...]) w wysokości 5142,85 zł, - J.S. i J.S. właścicieli działki nr [...] w wysokości 571,43 zł, - T.C. (właścicielkę działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł; - D.Ł. i J.Ł. (właścicieli działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł, - A.T. i C.T. (właścicieli działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł, - M.Ł. i C.Ł. (właścicieli działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Dalej organ wyjaśnił, że decyzją nr GP.6830.2.2022 z dnia 31 lipca 2023 r. Burmistrz Miasta Zambrów zatwierdził granice nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów, jako działka nr [...] (droga wewnętrzna, będąca we współwłasności H.D. i J.D. (udział 8/28 części); J.S. i J.S.1 (udział 4/28); T.C. (udział 4/28); D.Ł. i J.Ł. (udział 4/28); A.T. i C.T. (udział 4/28); M.Ł. i C.Ł. (udział 4/28)) z nieruchomościami sąsiednimi, tj. działkami o numerach geodezyjnych: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i [...]. Wobec tego Burmistrz Miasta Zambrów był uprawniony do wydania postanowienia z dnia 31 lipca 2023 r., nr GP.6830.2.2022, którym ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 8000 zł i zobowiązał do ich poniesienia uczestników tego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo także ustalono wysokość tych kosztów w kwocie 8000 zł, ale nieprawidłowo rozliczono te koszty na poszczególnych uczestników postępowania. W ocenie organu odwoławczego, biorąc pod uwagę fakt, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało zainicjowane wnioskiem H.D. i J.D. z dnia 13 października 2022 r. oraz fakt, że doszło do ustalenia granic działki nr [...] (drogi wewnętrznej) z działkami sąsiadującymi z tą drogą, stwierdzić należy, że postępowanie rozgraniczeniowe toczyło się w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że działka nr [...] (będąca własnością H.D. i J.D.) położona jest po jednej stronie drogi wewnętrznej, czyli działki nr [...], zatem uprawnione jest twierdzenie, że powinni oni ponieść połowę ustalonych kosztów postępowania czyli 4000 zł, natomiast drugą połowę tych kosztów czyli 4000 zł powinni ponieść właściciele działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] nr [...] i nr [...]. Organ uznał, że rozdzielenie tej połowy kosztów powinno nastąpić w częściach równych ich udziałom w działce nr [...]. Dalej organ wyjaśnił, że z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że właściciele działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] posiadają udziały 4/28 części w działce nr [...], zatem na każdego z nich przypadnie do uiszczenia kwota po 571,43 zł (4000 zł : 28 x 4), a właściciel działki nr [...] posiada udział 8/28 części w działce nr [...], dlatego powinien uiścić 1142,85 zł (4000 zł : 28 x 8). W związku z tym H.D. i H.D. (właściciele działek nr [...] i nr [...]) powinni uiścić koszty postępowania rozgraniczeniowego w łącznej wysokości 5142,85 zł (4000 zł - działka nr [...] +1142,85 zł - działka nr [...])); J.S. i J.S1 (właściciele działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł; T.C. (właścicielka działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł; D.Ł. i J.Ł. (właściciele działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł; A.T. i C.T. (właściciele działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł; M.Ł. i C.Ł. (właściciele działki nr [...]) w wysokości 571,43 zł. Organ odwoławczy stwierdził również niepoprawność zapisu w sentencji zaskarżonego postanowienia, który brzmi: "Koszty należy uiścić w terminie 14 dni od doręczenia niniejszego po stanowienia (....)" a zdaniem organu powinien on brzmieć "Koszty należy uiścić w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsze postanowienie stanie się ostateczne". Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożyli H.D. i H.D., w której wnieśli o jego uchylenie. Na podstawie art. 57 §1 pkt. 3 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 152 in fine k.c. w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 264 § 1 k.p.a. - poprzez błędną interpretację art. 152 k.c. w zakresie rozłożenia kosztów rozgraniczenia, wyrażające się w błędnym i dowolnym, albowiem sprzecznym z brzmieniem tego przepisu - przyjęciu przez organ II instancji, że: - obowiązek poniesienia "połowy" kosztów postępowania w rozumieniu tego przepisu, oznacza, że jedną połowę ponosi strona inicjująca postępowanie rozgraniczeniowe, zaś drugą połowę, pozostałe strony (nie będące inicjatorami postępowania); - obowiązek poniesienia "połowy" kosztów postępowania w rozumieniu tego przepisu jest "uzależniony" od miejsca położenia granicy (tu: po jednej stronie rozgraniczanej działki), czy też długości rozgraniczanych granic, podczas gdy właściwa interpretacja art. 152 in fine k.c., wynikająca z brzmienia tego przepisu oraz ugruntowanego już orzecznictwa nakazuje rozdzielenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy właścicieli rozgraniczanych działek, po połowie, czyli w sposób równy - proporcjonalny, niezależnie od tego, która strona zainicjowała postępowanie lub też, w jaki sposób usytuowana jest, lub jaką powierzchnię ma działka, której granica jest rozgraniczana, co w konsekwencji powoduje konieczność rozdzielnia ustalonych kosztów rozgraniczenia (8000 zł) w sposób proporcjonalny na 7 (siedmiu) uczestników, będących właścicielami pozostałych działek, w następujący sposób: 2/7 kosztów H. i J. małż. D. (właściciele 2 rozgraniczanych działek) i pozostałe strony (5) - po 1/7 kosztów (jako właściciele 1 rozgraniczanej działki). W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że nie kwestionują wysokości ustalonych kosztów rozgraniczenia (8000 zł) oraz kręgu podmiotów zobowiązanych do ich poniesienia, czyli wszystkich właścicieli rozgraniczanych działek (co do zasady). Skarżący kwestionują dokonany przez SKO w Łomży rozdział tych kosztów, dokonany w oparciu o dowolne kryteria, którymi kierował się organ dzieląc w/w koszty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnicy postępowania nie wnieśli odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), a w szczególności przepis art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że stronę obciążają koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie, oraz przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.; dalej: k.c.), a w szczególności przepis art. 152 k.c., zgodnie z którym właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 152 k.c., które to naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., miały wpływ na wynik sprawy. Na samym początku podkreślenia wymaga, że postępowanie rozgraniczeniowe może przebiegać w dwóch stadiach, czyli administracyjnym oraz sądowym i mimo, że uregulowano je w dwóch aktach prawnych (Prawie geodezyjnym i kartograficznym oraz Kodeksie cywilnym), stanowi jedną całość (por. uchwałę NSA z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06). Powyższe ma istotne znaczenie dla ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego na jego administracyjnym etapie i sposobu obciążania nimi stron w konkretnej sprawie. Oznacza bowiem, że dokonując rozliczenia tych kosztów należy uwzględniać nie tylko treść przepisów dotyczących ponoszenia kosztów w postępowaniu administracyjnym (art. 261 – 267 k.p.a.), ale także przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zasad rozgraniczania nieruchomości (art. 152 – 153 k.c.). Zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Oznacza to, że udział w kosztach postępowania administracyjnego zależy od posiadania przez określony podmiot interesu prawnego, czyli interesu własnego, indywidualnego, opartego na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Stosownie zaś do treści art. 153 k.c., koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie, co jest powiązane z zasadą sformułowaną w art. 152 k.c., że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Podkreślić też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 11 grudnia 2011 r., sygn. akt I OPS 5/06, zawarł tezę, że organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Zauważenia również wymaga, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.; dalej: p.g.i.k.), rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Istotą sporu o rozgraniczenie jest zatem spór o zasięg prawa własności sąsiadujących nieruchomości, obrazowany przez spór co do przebiegu granic. Dopiero zatem tak rozumiane rozgraniczenie jest punktem wyjścia do stwierdzenia, czy nastąpiło ono w interesie wszystkich stron postępowania rozgraniczeniowego czy tylko niektórych. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, że interes prawny do rozgraniczenia badany byłby tylko w perspektywie geodezyjnego (ewidencyjnego) przebiegu granic nieruchomości z pominięciem przebiegu tych granic na gruncie. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, interes prawny przy rozgraniczeniu jest kategorią obiektywną (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2341/20), a jego ustalenie odbywa się nie na podstawie indywidualnego i subiektywnego podejścia stron do konieczności rozgraniczenia, ale jest oparte na okolicznościach obiektywnych towarzyszących rozgraniczeniu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1392/20). Te obiektywne okoliczności towarzyszące rozgraniczeniu to właśnie rzeczywisty przebieg granicy między nieruchomościami na gruncie. Dla udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w tej konkretnej sprawie obciążyć kosztami postępowania rozgraniczeniowego właścicieli poszczególnych nieruchomości czy tylko wnioskodawców, należy najpierw ocenić powody dla których złożono wniosek o rozgraniczenie i przebieg postępowania rozgraniczeniowego, w tym sposób jego zakończenia. We wniosku z dnia 13 października 2022 r. H. i J. D. jako przyczynę rozgraniczenia wskazali spór co do granicy pomiędzy działką nr [...] (droga wewnętrzna) a granicami działek leżących po obydwu stronach tej drogi. Dodatkowo wskazali, że chcą wybudować ogrodzenie po granicy działki nr [...] (stanowiącej ich własność). Stanowisko ich co do istnienia sporu granicznego i to po obydwu stronach działki nr [...] potwierdzają zarówno właściciele działek znajdujących się po jednej stronie drogi wewnętrznej, jak też wynika to z protokołu granicznego sporządzonego przez geodetę w dniu 23 czerwca 2023 r. W protokole tym wskazano, że przebieg granicy ewidencyjnej pomiędzy działką nr [...] a działkami po obydwu jej stronach, znajduje się w innym miejscu niż wskazuje to stan na gruncie. Od strony działek nr [...] i nr [...], w pasie drogowym działki nr [...], znajduje się ogrodzenie, natomiast od strony dalszych działek, tj. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] nie było ogrodzenia wchodzącego w działkę nr [...], ale kostka znajdująca się na działce nr [...] wskazuje, że rzeczywista granica w tym miejscu pomiędzy tymi działkami była przesunięta w głąb działki nr [...]. Także granica pomiędzy działką nr [...] i nr [...] (druga strona drogi wewnętrznej) przebiegała na gruncie w innym miejscu niż granica ewidencyjna. Jak z powyższego zatem widać, rzeczywiste granice pomiędzy przedmiotowymi działkami na gruncie okazały się inne niż ustalił to geodeta na podstawie posiadanej dokumentacji geodezyjnej. Daje to podstawę to przyjęcia stanowiska, że były one sporne na etapie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Rozgraniczenie nieruchomości (działek) nastąpiło zatem w interesie wszystkich właścicieli działek sąsiednich. Interes prawny jest bowiem kategorią obiektywną i trudno uznać, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o rozgraniczeniu nie dotyczy interesu prawnego wszystkich właścicieli nieruchomości, skoro efektem takiego postępowania jest ustalenie granicy, czyli ustalenie zasięgu wykonywania prawa własności do wydzielonych tymi granicami terenów (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 931/21). Inaczej mówiąc, pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., należy rozumieć obiektywną korzyść prawną w postaci prawnej, stabilnej i należycie udokumentowanej granicy, której beneficjentem są w równym stopniu właściciele nieruchomości po obu stronach tak ustalonej granicy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 696/20). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Decyzja Burmistrza Miasta Zambrów z dnia 31 lipca 2023 r., nr GP.6830.2.2022, dokonała bowiem rozgraniczenia działki nr [...] (droga wewnętrzna) z działkami znajdującymi się po obu jej stronach i powstała przez to nowa, stabilna i udokumentowana prawnie granica. Zatem postępowanie, które zakończyło się decyzją o rozgraniczeniu dotyczy interesu prawnego wszystkich właścicieli rozgraniczonych nieruchomości, skoro efektem takiego postępowania jest ustalenie granicy, czyli ustalenie zasięgu wykonywania prawa własności do wydzielonych tymi granicami terenów. Stąd też postanowienie dotyczące kosztów postępowania powinno zatem uwzględniać rozstrzygnięcie organu co do meritum sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1902/20). W tym miejscu przypomnieć należy, że współwłaścicielami działki nr [...] (droga wewnętrzna) są właściciele działek graniczących z tą drogą (w różnych udziałach). W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy oba organy nieprawidłowo ustaliły podział kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Organ I instancji koszty te podzielił zgodnie z wysokością udziałów współwłaścicieli drogi wewnętrznej (działka nr [...]), co spowodowało, że właściciele działek graniczących z działką nr [...] obciążeni zostali częściowo bezpodstawnie kosztami rozgraniczeniowymi pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] (granica po drugiej stronie drogi wewnętrznej, a zatem to granica drogi której są współwłaścicielami, ale nie granica ich działek). Natomiast organ odwoławczy w sposób nieuprawniony połową kosztów (4000 zł) obciążył tylko właścicieli działki nr [...] zapominając, że działka ta graniczy z działką nr [...], a zatem koszty rozgraniczeniowe powinny też obciążać w tym przypadku współwłaścicieli tej działki drogowej. Zdaniem Sądu wskazać należy, że w sprawie mamy do czynienia z dwiema granicami: granica pomiędzy działką nr [...] (droga wewnętrzna) i działkami nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] oraz granica pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Skoro granice te są w przybliżeniu równe i w niniejszym postępowaniu rozgraniczenie dotyczy obu tych granic, zatem kwota kosztów postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 8000 zł winna być podzielona na dwie części po 4000 zł. Jedna część tej kwoty winna dotyczyć kosztów rozgraniczenia nieruchomości po jednaj stronie drogi nr [...] a druga część winna dotyczyć kosztów rozgraniczenia nieruchomości po drugiej stronie drogi nr [...]. Ponadto, skoro co do zasady koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele rozgraniczanych nieruchomości po połowie, to w przypadku granicy pomiędzy działką nr [...] (droga wewnętrzna) i działkami o numerach [...], [...], [...], [...], [...] i [...], koszty te winny być podzielone również po połowie: 2000 zł należy podzielić na właścicieli działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz kolejne 2000 zł na współwłaścicieli działki nr [...]. W przypadku zaś kosztów rozgraniczenia pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], połowa tych kosztów w wysokości 2000 zł winna obciążać właścicieli działki nr [...] (skarżący) a druga połowa w wysokości 2000 zł wina być podzielona na współwłaścicieli działki drogowej nr [...]. Zdaniem Sądu takie rozdzielenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego w pełni odpowiadać będzie regulacji zawartej w przepisach art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 52 i 53 k.c. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a., art. 202 § 2 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w kwocie 206 zł.