II SA/Bk 709/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2017 r. wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi S. M. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymanie wykonanie zaskarżonego postanowienia

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] czerwca 2017 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym (wykonania rozbiórki samowolnie wykonanej nadbudowy piętra na budynku zakładu m.). Grzywnę ustalono w wysokości 32.843,77 zł Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na powyższe postanowienie organu II instancji wraz wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie wymienionego orzeczenia doprowadzi do wyrządzenia nieodwracalnych następstw. Podał, że nie ma środków finansowych pozwalających na uiszczenie grzywny, zaciągnięcie zobowiązań finansowych będzie zaś prowadziło do kolejnych kosztów. Zaznaczył, że o ile grzywna może zostać zobowiązanemu zwrócona po wykonaniu obowiązku, to dodatkowe koszty w postaci prowizji, odsetek nie zostaną zwrócone po wykonaniu obowiązku. Nadmienił również, że wstrzymaniu nie sprzeciwia się interes społeczny, gdyż istnienie nadbudowy budynku Zakładu M. nie narusza żadnego dobra chronionego prawem, ani też bezpieczeństwa postronnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego postanowienia jest oparte na zasadzie skargowości. Sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i wyjaśnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a". Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być zatem tylko taki akt, którego wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej lub nieodwracalnej szkody. W rozpoznawanej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na dokonaniu rozbiórki obiektów budowlanych. Jak wyżej wskazano, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący podniósł, że nie ma środków finansowych pozwalających na uiszczenie grzywny, zaciągnięcie zobowiązań finansowych będzie zaś prowadziło do kolejnych kosztów. Wskazał również, że o ile grzywna może zostać zobowiązanemu zwrócona po wykonaniu obowiązku, to dodatkowe koszty w postaci prowizji, odsetek nie zostaną zwrócone po wykonaniu obowiązku. Zdaniem Sądu, przedstawiona argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto Sąd, mając na uwadze charakter zaskarżonego postanowienia, którego dotyczy rozpoznawany wniosek, jako aktu odnoszącego się do należności pieniężnej, wskazuje, że w orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, przyjmuje się, że wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienia NSA z 17 października 2007 r., I OZ 786/07 oraz z 10 lutego 2006 r., II OZ 48/06, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dotyczyło więc należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia. Konieczność zapłacenia przez skarżącego grzywny sama w sobie nie przesądza więc o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym podkreślić, że skarżący może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201), w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia