II SA/Bk 687/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. F. Z. w B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi S. F. Z. w B. na pismo Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięć p o s t a n a w i a oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi

S. F. Z. w B. wniosło skargę na pismo Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2008 roku Nr [...] w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia [...] sierpnia 2008 roku. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W BIAŁYMSTOKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Zgodnie z art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy dla każdego prawnika, bez potrzeby analizowania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może być uwzględniona (vide: Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Bogusław Dauter, Wydanie 1, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, str. 473) Z treści przepisu art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strona uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, że w danej sprawie zachodzi przypadek "oczywistej bezzasadności skargi" skutkuje odmową przyznania prawa pomocy. W przedmiotowej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna. Dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego indywidualnych rozstrzygnięć, określonych w art. 3 § 2 pkt 1 -3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, w stosunku do których wyczerpane zostały środki zaskarżenia (art. 52 § 1 tej ustawy) oznacza, że katalog środków umożliwiających uruchomienie kontroli tych rozstrzygnięć (środków zaskarżenia) jest zamknięty. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych określone przepisem art. 64 § 2 kpa nie należy do rozstrzygnięć wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3, czy też do rozstrzygnięć wskazanych w dalszych punktach tego artykułu. Tym samym nie może ono stanowić podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne, a zatem zaskarżenie tego typu rozstrzygnięcia jest niedopuszczalne. Przez oczywistą bezzasadność skargi należy natomiast rozumieć także jej oczywistą niedopuszczalność (postanowienie NSA z 3 września 2004 r., OZ 377/04) Mając powyższe na uwadze Sąd kierując się treścią art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.