II SA/Bk 474/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Dyrektora Przedszkola Samorządowego nr [...] w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia dziecka do przedszkola p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor Przedszkola Samorządowego nr [...] w B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie odmowy przyjęcia do ww. Przedszkola małoletniej K. K. Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego B. J. Wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że wykonanie tej decyzji może jej udaremnić dochodzenie praw, które są przedmiotem postępowania sądowego. Sformułowała zarzuty merytoryczne do zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu podlegającego wykonaniu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że wstrzymanie wykonania na podstawie w art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć wyłącznie aktów administracyjnych nadających się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie, mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Nie każdy zatem akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te akty administracyjne, które nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych, w tym np. akty administracyjne odmowne (vide np. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2017 r., II FZ 161/17 i powołane w nim orzeczenia, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z aktem odmownym niepodlegającym wykonaniu mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Jak wynika z akt administracyjnych, odmówiono skarżącej przyjęcia córki do przedszkola, do którego uczęszcza już jej druga, starsza córka. Wnioskowana do przyjęcia do przedszkola córka skarżącej nie była jednak podopieczną przedszkola, nie uczęszczała do niego, zatem w jej sytuacji prawnej nic nie ulega zmianie. Decyzji o odmowie przyjęcia do przedszkola nie sposób zatem wykonać w wyżej wskazanym rozumieniu, bowiem nie nakłada ona obowiązku, nie ustala nakazu lub zakazu określonego zachowania, nie przyznaje uprawnienia. Tym samym w sprawie niniejszej nie ma podstaw do udzielenia tzw. ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że to na skarżącym i jednocześnie wnioskującym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie tj. ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności odwołujących się do jego sytuacji. Takich w sprawie nie wskazano. Zaniepokojenie młodszego dziecka skarżącej faktem prawdopodobnego uczęszczania do innego przedszkola niż starsza siostra oraz zarzuty merytoryczne skarżącej wobec zakwestionowanej decyzji nie stanowią okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.