II SA/Bk 438/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na czynność Prezesa Sądu Rejonowego w B. w przedmiocie doręczenia dokumentów p o s t a n a w i a odrzucić skargę

W dniu 05 maja 2014 r. (data wpływu) T. K. skierował za pośrednictwem Prezesa Sądu Rejonowego w B. do tutejszego Sądu skargę na zaniechanie czynności przez organ, w którym zaskarżył zaniechanie "Sądu Rejonowego w B." polegające na niedoręczeniu Skarżącemu poświadczonego odpisu wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...]wraz z poświadczonym odpisem uzasadnienia tego wyroku. Strona skarżąca podniosła, że w to miejsce doręczono jej jedynie niepołączone ze sobą trwale karty kserokopii ww. orzeczenia i uzasadnienia orzeczenia w liczbie 3 kart, na których brak jest jakiegokolwiek podpisu, daty wystawienia odpisu orzeczenia, pieczęci urzędowej sądu, pieczęci, jaką opatruje się miejsca połączeń kart odpisu orzeczenia i w ogóle brak jakiejkolwiek pieczęci. Zarzucane uchybienia polegały według Skarżącego na naruszeniu § 9 ust. 1 pkt 3, § 22, § 26, § 553 i § 554 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej, poprzez ich pominięcie, a także naruszeniu art. 331 § 1 k.p.c., jak również art. 32 § 1 Konstytucji RP. W związku z powyższym Skarżący zażądał ukarania skarżonego organu grzywną oraz wyciągnięcia konsekwencji służbowych i dyscyplinarnych od pracownika organu odpowiedzialnego za przedstawione zaniechania organu. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w B. wyjaśnił m.in., że z akt sprawy wynika, że poświadczony odpis ww. wyroku wraz z poświadczonym odpisem uzasadnienia został doręczony Skarżącemu w dniu 11 marca 2014 r. (k. 85 akt sprawy). Ponadto Prezes Sądu Rejonowego w B. wyraził ubolewanie z powodu zaistniałych uchybień natury porządkowo-administracyjnej, które wystąpiły w sprawie i zapewnił, że w ramach posiadanych kompetencji podejmie stosowne kroki zmierzające do wyeliminowania tego typu nieprawidłowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sądy administracyjne powołane są zasadniczo do kontroli legalności działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Kontrola ta nie dotyczy jednak wszelkich działań i zaniechań jakichkolwiek podmiotów publicznych. Zakres spraw, od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W przedmiotowej sprawie została złożona skarga na zaniechanie czynności przez Prezesa Sądu Rejonowego w B. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie powyższej kwestii nie należało do kognicji sądu administracyjnego. Do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie zalicza się działalności Prezesa Sądu Rejonowego w B., w zakresie, w jakim rozpatruje on skargi na działalność podległej mu jednostki, w tym sekretariatów poszczególnych wydziałów Sądu Rejonowego. Zgodnie z art. 41b § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 427, ze zm.) organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu, jest prezes sądu. Z kolei w myśl art. 41b § 2 powyższej ustawy, jeżeli skarga lub wniosek dotyczą działalności sądu okręgowego i sądu rejonowego, organem właściwym do rozpatrzenia jest prezes sądu okręgowego. Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności prezesa sądu rejonowego jest prezes sądu okręgowego (art. 41b § 3). Wreszcie art. 41c § 2 ustawy stanowi, że jeżeli skarga lub wniosek dotyczy działalności administracyjnej sądu, organ właściwy do ich rozpatrzenia, uznając skargę lub wniosek za uzasadniony, podejmuje lub zleca czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów. Powyższe przepisy regulują procedurę załatwiania skarg na działalność jednostek wymiaru sprawiedliwości (sądów powszechnych) przez odpowiednie organy tych jednostek (właściwych prezesów sądów). Problematyka ta nie dotyczy działalności administracji publicznej, wiąże się bowiem z działalnością wymiaru sprawiedliwości, a zatem akty i czynności związane z realizacją tych skarg nie są formami działalności administracji publicznej ani aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego na czynności te nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, wobec czego podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.