II SA/Bk 420/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Burmistrza Moniek z dnia 27 czerwca 2024 r. nr MOPS.532.1.000044.2023.2024 w przedmiocie odmowy prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Burmistrza Moniek z 27 czerwca 2024 r. nr MOPS.532.1.000044.2023.2024 w przedmiocie odmowy prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Moniek wskazał, że zaskarżona decyzja jest obecnie przedmiotem postępowania odwoławczego (odwołanie przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku 3 lipca 2024 r.). Organ zaznaczył, że niezrozumiałe jest działanie strony, ponieważ 30 czerwca 2024 r. skarżący potwierdził odbiór przedmiotowej decyzji, 1 lipca 2024 r. złożył od niej odwołanie, zaś 28 czerwca 2024 r. w SKO złożył skargę na rażącą bezczynność w sprawie nr 406.537/E-10/XXI/2024. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na decyzję Burmistrza Moniek z 27 czerwca 2024 r. Jest to akt wydany przez organ pierwszej instancji, na który - zgodnie z zawartym w nim pouczeniem - przysługiwało odwołanie do organu drugiej instancji, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku. W odpowiedzi na skargę organ wskazał ponadto, że skarżący 30 czerwca 2024 r. potwierdził odbiór przedmiotowej decyzji, 1 lipca 2024 r. złożył od niej odwołanie, które 3 lipca 2024 r. Burmistrz przesłał do SKO. Z powyższego wynika zatem, że obecnie postępowanie odwoławcze od decyzji Burmistrza Moniek z 27 czerwca 2024 r. jest w toku. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu gdyż zaskarżeniu do sądu mogła podlegać tylko decyzja organu drugiej instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. O powyższym sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł w sentencji