II SA/Bk 379/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, skarżący D. N. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (J. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2004 r. s. 122). Poprzez pojęcie wykonania decyzji należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danej decyzji. W niniejszej sprawie należy przede wszystkim stwierdzić, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą umorzenia wypłaconych należności z funduszu alimentacyjnego nie podlega wykonaniu. Jako decyzja odmawiająca nie nadaje się ona do egzekucji a zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie jej wykonania jest bezpodstawny. Drugorzędną kwestią jest fakt, że skarżący w żaden sposób nie uzasadniał, jakie to okoliczności wykonania zaskarżonej decyzji mogły spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.