II SA/Bk 375/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lipca 2022 r. zażalenia B. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 czerwca 2022 r. w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. L. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2022 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki muru oporowego p o s t a n a w i a 1. uchylić zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia.

Postanowieniem z 21 czerwca 2022 r. odrzucono skargę B. L. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki muru oporowego oraz zwrócono wpis od skargi. Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie i wskazał na naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 82 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi mimo, iż termin do jej uzupełnienia nie rozpoczął biegu. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało odebrane przez M. W. tj. pracownika jego przedsiębiorstwa Zakład A., który nie został przez niego upoważniony, zaś wezwanie nie dotyczyło sprawy tegoż przedsiębiorstwa, tylko dotyczyło jego nieruchomości. Podkreślił, że odbyło się to bez jego świadomości, gdyż w tym czasie przebywał na montażu mebli (k. 35-36). Do wniosku skarżący dołączył umowę o pracę zawartą z Panią M. W. oraz wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (k. 38-41). Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zażalenie strony skarżącej, jako oczywiście uzasadnione, podlega uwzględnieniu, natomiast zaskarżone nim postanowienie o odrzuceniu skargi podlega uchyleniu. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, który postanowienie wydał. W przedmiotowej sprawie, zdaniem sądu, należy dokonać takiej autokontroli. Strona skarżąca podnosi, że wezwanie sądu z dnia 27 maja 2022 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi, zostało odebrane przez pracownika (k. 14), choć sprawa nie dotyczy prowadzonej działalności przez skarżącego, a jego nieruchomości, zaś pracownik nie było upoważniony do odbioru korespondencji. Zgodnie z art. 67 § 1 p.p.s.a., jeżeli stroną postępowania jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej – jej przedstawicielowi ustawowemu. Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie (art. 69 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 72 § 1 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. Odnosząc się do powyższego, zgodzić się należy z argumentacją strony skarżącej, że w sytuacji sprawy dotyczącej skarżącego i wyraźnego wskazania w zażaleniu, że pracownik Zakładu A. B. L. (działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego) nie był upoważniony do odbioru korespondencji, brak było podstaw do przyjęcia, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania Sądu. Stąd stwierdzić należy, że zażalenie podlegało uwzględnieniu i należało uchylić postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 21 czerwca 2022 r. Końcowo marginalnie należy podkreślić, że Sąd dostrzega również fakt, iż postanowienie o odrzucenie skargi z dnia 21 czerwca 2022 r. również zostało odebrane przez Panią M. W. (k. 30) mimo, że jak skarżący twierdzi nie jest ona pracownikiem upoważnionym, ale skarżący skutecznie zdołał wnieść zażalenie. W tych okolicznościach należy zatem wskazać, iż skoro skarżący ma świadomość odbierania pism procesowych przez pracownika, pod adresem wskazanym w skardze, to przy odbiorze kolejnej korespondencji będzie miał zastosowanie art. 72 § 2 p.p.s.a., czyli doręczenie będzie traktowane jak doręczenie w miejscu pracy i osobie upoważnionej do odbioru pism, ze wszelkimi tego skutkami prawnymi. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. Ponadto o zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a., bowiem w sytuacji nieprzesyłania akt sprawy wraz z zażaleniem NSA i uwzględnienia zażalenia przez sąd I instancji, wnoszący zażalenie nie ma obowiązku uiszczania wpisu.