II SA/Bk 336/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2018 r. ustalającą J. C. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości oznaczonej nr [...] w wysokości 26.912,10 zł. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiódł pełnomocnik J. C. zwracając się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Uzasadniając powyższy wniosek jego autor zwrócił uwagę, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza (w branży budowlanej) wymaga ciągłych nakładów finansowych, a na uzyskanie zysków czeka się niekiedy miesiącami. Obecnie skarżący nie jest w stanie uiścić zasądzonej kwoty bez utracenia płynności finansowej oraz powstania negatywnych skutków dla jego i rodziny, którą posiada utrzymaniu. Tym bardziej, że żona skarżącego nie pracuje, a córka przygotowuje się do egzaminu maturalnego. Uiszczenie zatem jednorazowo kwoty prawie 30.000 zł w praktyce spowoduje konieczność zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się bowiem bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą prawdopodobnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego. W przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił takich przesłanek. W ocenie Sądu, przytoczone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania tej decyzji, bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek w sytuacji finansowej skarżącego. Jednakże, wbrew przeświadczeniu autora wniosku nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej. Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej, jeżeli skarżący wykaże, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej wywiązanie się z nałożonego obowiązku finansowego wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FZ 743/11, wszystkie dostępne w Centralne Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć zatem charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest wobec wnioskodawcy rzeczywiście zasadne. Pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie udokumentował aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, lecz podniósł jedynie, że prowadzi on działalność gospodarczą w branży budowlanej i obecnie nie jest w stanie uiścić zasądzonej kwoty bez utraty płynności finansowej. Na podstawie tak przedstawionej sytuacji życiowej i materialnej skarżącego w żaden sposób nie można stwierdzić, jakie konkretnie skutki wywoła dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji i czy wywoła jakiekolwiek negatywne skutki lub znaczną szkodę. Przeciwnego wniosku nie można wyprowadzić z samej istoty wielkości nałożonej kary pieniężnej. Wymaga to bowiem przedstawienia rzetelnej sytuacji materialnej i życiowej skarżącego, czego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanym do sądu próżno szukać. Tym samym uznać należy, że pełnomocnik skarżącego nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem, jako zostało to już wyżej zasygnalizowane, to do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.