II SA/Bk 322/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 16 marca 2026 r. nr 407.21/F-6/22/2026 w przedmiocie rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatu Białostockiego z 18 grudnia 2025 r. nr KOM. 5410.4.496.2025; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku na rzecz skarżącego R. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 16 marca 2026 r. nr 407.21/F-6/22/2026 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy decyzję Starosty Białostockiego z 18 grudnia 2025 r. nr KOM.5410.4.496.2025 odmawiającą R. G.(dalej: wnioskodawca, skarżący) rejestracji pojazdu marki K., numer VIN [...], francuski nr rej. [...]. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 13 października 2025 r. R. G. złożył do Starosty Białostockiego wniosek o rejestrację wskazanego powyżej pojazdu marki K. Do wniosku dołączył kserokopię faktury zakupu z 3 września 2025 r.; oświadczenie, że pojazd został sprowadzony do Polski z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 26 sierpnia 2025 r.; kserokopię francuskiego dowodu rejestracyjnego, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju; polisę OC, oświadczenie dotyczące własności i braku wad prawnych, oświadczenie o utracie/zagubieniu dowodu rejestracyjnego w dniu 6 września 2025 r. oraz pełnomocnictwo. Dołączył także przetłumaczoną z języka francuskiego korespondencję mailową pomiędzy osobą oznaczoną jako "P." a agencją F., z której wynika, że w sytuacji zgubienia oryginalnego dowodu rejestracyjnego (carte grise) istnieje możliwość złożenia wniosku o wydanie duplikatu, jednakże konieczne będzie podanie adresu we Francji (tj. zaświadczenia o miejscu zamieszkania wraz z fakturą i kopią dowodu osobistego gospodarza). Agencja przekazała również pełną listę wymaganych dokumentów. Jednocześnie w piśmie z 1 października 2025 r. wnioskodawca zwrócił się do Starosty z wnioskiem o pomoc w rejestracji pojazdu. Wskazał, że samochód kupił w komisie samochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pojazd został sprowadzony z Francji, a komis samochodowy dopełnił wszelkich obowiązków związanych z importem i uiścił opłaty po swojej stronie. Niestety, w jego posiadaniu nie znajduje się francuski dowód rejestracyjny. Dokument został zgubiony, a organy francuskie poinformowały go, że nie mogą wydać duplikatu, gdyż pojazd został wyrejestrowany w związku z jego sprzedażą i wywozem z terytorium Francji. Podkreślił, że brak dokumentu (duplikatu) nie wynika z jego zaniedbania, a z obiektywnych okoliczności związanych z systemem prawnym Francji. Posiada pełną dokumentację potwierdzającą legalność nabycia pojazdu, tj.: fakturę zakupu w polskim komisie, dokument potwierdzający opłacenie akcyzy oraz inne dokumenty. W dalszej części pisma wniósł o wskazanie procedury, która umożliwi rejestrację pojazdu pomimo braku francuskiego dowodu rejestracyjnego, a także o rozważenie możliwości zastosowania trybu: - złożenia oświadczenia o utracie dokumentu, - wykorzystania danych zawartych w zagranicznych systemach, - oparcia się na dokumentach posiadanych przez niego oraz przez komis, w którym nabył pojazd. Zaznaczył, że odmowa rejestracji pojazdu z powodu okoliczności niezależnych od właściciela prowadziłaby do naruszenia prawa własności oraz konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do organów państwa. Organy zaś mają obowiązek podejmować działania zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy w sposób uwzględniający interes obywatela, w szczególności w sytuacji, gdy działa on w dobrej wierze i posiada pełną dokumentację potwierdzającą legalność nabycia pojazdu. W piśmie z 12 listopada 2025 r. organ wezwał skarżącego do przedstawienia dowodu rejestracyjnego, a w przypadku jego utraty – wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym, wystawionym przez organ ostatniej rejestracji. Ponadto organ wezwał do przedłożenia oryginału dowodu własności, tablic rejestracyjnych albo oryginału oświadczenia o braku tablic, uzupełnienia opłaty ewidencyjnej oraz ważnych okresowych badań technicznych. Organ pouczył o możliwości wystąpienia do organu ostatniej rejestracji pojazdu we Francji w celu uzyskania dokumentu potwierdzającego odmowę wydania właścicielowi pojazdu wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie, w celu wystąpienia przez Starostę do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą o potwierdzenie danych zawartych w utraconym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym. Zakreślono termin 14-dniowy na wykonanie obowiązku pod rygorem wydania decyzji o odmowie rejestracji pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca przedłożył: oryginał faktury i oświadczenia oraz francuskie zaświadczenia o przeprowadzeniu badań technicznych (ostatnie zaświadczenie wystawione na okres od 31 lipca 2024 r. do 30 lipca 2026 r.). Decyzją z 18 grudnia 2025 r. Starosta odmówił rejestracji pojazdu. Organ powołał przepisy art. 72 ust. 1 pkt 5, art. 72 ust. 5, art. 73 ust. 1e pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251z późn. zm.), dalej: p.r.d., § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (dalej: rozporządzenie w sprawie rejestracji), a także § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (dalej: rozporządzenie z 2022 r.). Uzasadniając merytorycznie odmowę rejestracji Starosta wskazał, że mimo wezwania i precyzyjnego wskazania procedury przez organ – wnioskodawca nie przedstawił ani dowodu rejestracyjnego, ani jego wtórnika, ani zaświadczenia z organu ostatniej rejestracji ani nawet dokumentu wydanego przez organ ostatniej rejestracji potwierdzającego odmowę wydania właścicielowi pojazdu wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie. Tymczasem wymagane dokumenty i dane musi dostarczyć sama strona. Wnioskodawca załączył dokumenty, które nie mogą stanowić podstawy rejestracji pojazdu. Załączył bowiem korespondencję prowadzoną prawdopodobnie przez zbywcę pojazdu P. W. z agencją F., tj. prywatną agencją działającą jako pośrednik w procesie rejestracji pojazdu (agencja ta nie jest francuskim organem właściwym ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, gdyż organem tym – jak wynika z francuskiego dowodu rejestracyjnego – jest organ właściwy według adresu posiadacza pojazdu, czyli Prefektura Górnej Sabaudii w Annency - Prefecture de la Haute-Savoie), korespondencja ta nie była też prowadzona z wnioskującym właścicielem. Zdaniem organu właściciel, zgodnie z ww. przepisami, w sytuacji utraty dowodu rejestracyjnego powinien się zwrócić do francuskiego organu ostatniej rejestracji o wtórnik bądź dokument potwierdzający dane zawarte w utraconym dowodzie i w razie odmowy przedstawić taki dokument odmawiający polskiemu organowi. Po jego uzyskaniu polski organ go przyjmuje i może wystąpić do organu zagranicznego o potwierdzenie tych danych. Starosta wskazał też, że przedstawione ostatnie zagraniczne badanie techniczne wykonane 31 lipca 2024 r. i ważne do 30 lipca 2026 r. nie może zostać uznane, bowiem pojazdy podlegają corocznym badaniom technicznym zgodnie z art. 81 ust. 5 p.r.d. Wobec czego organ musiałby skrócić termin zagranicznego badania technicznego do 30 lipca 2025 r., co powoduje, że badanie jest nieważne. Strona musi przedstawić zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego wykonane w Polsce. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł wnioskodawca, zdaniem którego decyzja Starosty zawiera błędy, gdyż narusza art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i ocenę materiału dowodowego oraz pominięcie relewantnych przepisów i oficjalnych informacji prawa francuskiego, które determinują możliwość uzyskania francuskiego dowodu rejestracyjnego lub dokumentów równoważnych w sytuacji utraty oryginału. Do odwołania załączył dokumenty przetłumaczone z języka francuskiego. W piśmie z 14 stycznia 2026 r. przekazującym odwołanie do organu drugiej instancji Starosta podkreślił, że ustawodawca warunkuje wystąpienie przez organ do organu zagranicznego wcześniejszym przedłożeniem przez stronę dokumentu potwierdzającego odmowę. Co istotne, z praktycznego punku widzenia dokument o odmowie zawierałby aktualny i aktywny adres organu ostatniej rejestracji, na który organ mógłby się zwrócić o potwierdzenie danych zawartych w utraconym dowodzie. Organ nie dysponuje takimi informacjami z urzędu, a wszelkie wcześniejsze próby kontaktu przesyłane na adresy francuskich punktów kontaktowych wskazanych przez Ministerstwo w innych sprawach, zakończyły się niepowodzeniem (brakiem odpowiedzi). Zaskarżoną decyzją z 16 marca 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że skarżący pomimo skutecznego wezwania do przedłożenia wtórnika albo dokumentu wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, potwierdzający dane zawarte w utraconym dokumencie niezbędne do rejestracji pojazdu - zobowiązania tego nie zrealizował. Skarżący nie przedstawił także dokumentu, którym organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą odmówił wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie. SKO zwróciło uwagę, że skarżący przedstawił korespondencję z zagranicznym organem zajmującym się rejestracją pojazdów, jednak przedstawione pisma nie stanowią o dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 5 p.r.d. Zdaniem SKO nie ma przy tym znaczenia prawnego w sprawie to, za pośrednictwem jakich kanałów zainteresowany ubiegał się o uzyskanie brakującego dokumentu, gdyż decydujące znaczenie w sprawie ma to, że wymagany dokument nie został przedłożony. Nie ulega przy tym wątpliwości, że obowiązek przedłożenia wszystkich dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdu spoczywa na wnioskodawcy, nie można zatem skutecznie zarzucić organowi pierwszej instancji, że w sposób niewłaściwy zgromadził i ocenił materiał dowodowy sprawy. Organ odwoławczy stwierdził także, że wydanie decyzji o odmowie zarejestrowania pojazdu nie będzie stało na przeszkodzie rejestracji tego pojazdu w przyszłości, o ile spełnione zostaną wszystkie wymagania prawne. Jeżeli wnioskodawca uzyska stosowne dokumenty od francuskiego organu zajmującego się rejestracją pojazdów (na dzień składania odwołania strona nie posiadała informacji zwrotnej od działu zajmującego się obsługą cudzoziemców), po skompletowaniu wszystkich dokumentów określonych w art. 72 ust. 1 ustawy, będzie mógł ponownie zwrócić się o rejestrację. Zdaniem Kolegium w sprawie organ nie miał obowiązku zwrócenia się do francuskiego organu rejestracyjnego w celu potwierdzenia danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym, bowiem taki obowiązek dla organu powstaje w przypadku odmowy wydania wtórnika lub zaświadczenia przez organ rejestrujący ze względu na miejsce ostatniej rejestracji za granicą. W tej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Skargę do sądu administracyjnego wywiódł R. G. Zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podczas gdy SKO powinno ją uchylić i orzec co do istoty sprawy przez uwzględnienie odwołania w całości; b) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ograniczenie się do formalnego stwierdzenia braku dokumentu, pominięcie przedstawionej korespondencji z ANTS, z której jednoznacznie wynika brak możliwości uzyskania duplikatu przez osobę nieposiadającą rezydentury we Francji; c) art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego – odmowę nadania mocy dowodowej dokumentom urzędowym i korespondencji oficjalnej z francuskim organem ANTS, bez merytorycznego odniesienia się do ich treści; d) art. 8 § 1 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz art. 9 k.p.a. (obowiązek informowania strony) przez postawienie stronie wymogu niemożliwego do spełnienia, brak wskazania realnej drogi alternatywnej umożliwiającej rejestrację pojazdu, wymaganie uzyskania "odmowy wydania duplikatu", mimo że z korespondencji wynika, iż strona nie ma możliwości formalnego złożenia wniosku, a zatem nie może uzyskać również odmowy; e) art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu w zakresie możliwości odniesienia się do stanowiska organu co do "właściwego organu" we Francji, tj. Prefektury, mimo że w rzeczywistości procedura jest scentralizowana przez ANTS, co wynika z oficjalnych informacji i przekierowań systemowych; f) art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niewystarczający, tj. bez rzetelnego odniesienia się do argumentacji strony, w szczególności: nieuwzględnienie przedstawionych dowodów, brak analizy, czy w realiach sprawy możliwe było spełnienie wymogu formalnego, brak rozważenia zastosowania innych dostępnych środków dowodowych potwierdzających dane pojazdu i jego wcześniejszą rejestrację. 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 72 ust. 1 p.r.d. przez przyjęcie, że brak dowodu rejestracyjnego pojazdu sprowadzonego z Francji (utraconego przed rejestracją w Polsce) automatycznie uniemożliwia rejestrację pojazdu, mimo że przepis art. 72 ust. 1 określa jedynie ogólny obowiązek przedłożenia dokumentów wymaganych do rejestracji, nie przesądzając, że w sytuacji wyjątkowej i niezawinionej przez stronę brak jednego dokumentu zawsze musi skutkować odmową rejestracji, bez rozważenia innych środków dowodowych potwierdzających dane pojazdu; b) art. 72 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 p.r.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że dokument potwierdzający wcześniejszą rejestrację pojazdu za granicą (dowód rejestracyjny) jest dokumentem absolutnie koniecznym, bez którego rejestracja jest prawnie niedopuszczalna, podczas gdy przepisy p.r.d. dopuszczają wykazywanie legalności pochodzenia i stanu prawnego pojazdu także innymi dokumentami, a organ powinien ocenić, czy w realiach sprawy możliwe jest zastąpienie utraconego dokumentu innymi dowodami urzędowymi; c) art. 73 ust. 1 p.r.d. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ rejestrujący ma obowiązek odmówić rejestracji pojazdu w każdej sytuacji braku dowodu rejestracyjnego, podczas gdy wyżej wskazany przepis stanowi o obowiązku rejestracji pojazdu po spełnieniu warunków ustawowych, a obowiązek ten nie może być interpretowany w sposób skrajnie formalistyczny i oderwany od realiów transgranicznego obrotu pojazdami oraz zasady racjonalnego działania administracji; d) art. 75 ust. 1 p.r.d. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu oraz obowiązki właściciela w zakresie rejestracji muszą być spełnione niezależnie od obiektywnych przeszkód prawnych i faktycznych, a brak dokumentu utraconego w sposób niezawiniony ma automatycznie prowadzić do odmowy rejestracji, co w praktyce czyni niemożliwym wykonanie obowiązków ustawowych przez właściciela; e) § 4 - § 6 rozporządzenia w sprawie rejestracji przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jedyną dopuszczalną formą wykazania wcześniejszej rejestracji pojazdu jest przedłożenie oryginału zagranicznego dowodu rejestracyjnego albo jego duplikatu, mimo że przepisy rozporządzenia przewidują katalog dokumentów wymaganych co do zasady, lecz nie znoszą zasady swobodnej oceny dowodów oraz nie wyłączają możliwości wykazania okoliczności istotnych dla rejestracji - innymi dokumentami urzędowymi, zwłaszcza w przypadku obiektywnej niemożności uzyskania duplikatu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, choć nie wszystkie zarzuty są zasadne. Sąd stwierdza wystąpienie naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego – w stopniu, który musiał skutkować wyeliminowaniem decyzji obydwu instancji z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie organy stanęły na stanowisku, że skarżący nie przedstawił dowodu rejestracyjnego, względnie – z uwagi na utratę tego dokumentu – jego wtórnika albo dokumentu wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie niezbędne do rejestracji pojazdu albo dokumentu wydanego przez organ ostatniej rejestracji, potwierdzającego odmowę wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie. Skarżący natomiast twierdzi, że wykazał obiektywną niemożność uzyskania tychże dokumentów, zwłaszcza dokumentu odmownego; podjął wszelkie możliwe działania w tym zakresie, przede wszystkim skontaktował się z właściwymi organami francuskimi, jednakże próby te okazały się nieskuteczne, ponieważ finalnie nie uzyskał odpowiedzi na swoje pismo. W tak zarysowanym sporze oraz wobec materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącego – jego argumentom nie sposób odmówić trafności. Zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji należy w związku z tym uznać za przedwczesne. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 z późn. zm.), dalej: p.r.d. oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. poz. 1849), dalej: rozporządzenie z 2022 r. O dokumentach niezbędnych do rejestracji pojazdu stanowi art. 72 ust. 1 p.r.d. Są nimi: dowód własności pojazdu lub dokument potwierdzający powierzenie pojazdu (pkt 1); jeden z dokumentów wymienionych w lit. a) - i), jeżeli jest wymagany (pkt 3); zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowód rejestracyjny pojazdu lub inny dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzający wykonanie oraz termin ważności badania technicznego (pkt 4); dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany (pkt 5); dowód odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy (pkt 6); dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokument potwierdzający brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy (pkt 6a). Szczegółowe warunki i tryb rejestracji pojazdów określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. poz. 1709 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie w sprawie rejestracji, które w § 2 ust. 1 stanowi, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, składa do organu rejestrującego wniosek o rejestrację pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 (...), do którego dołącza: dowód własności pojazdu; oświadczenie, o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt 2, jeżeli zostało dołączone do dowodu własności pojazdu; dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic (tablicy) rejestracyjnych dołącza oświadczenie, że pojazd został sprowadzony z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo oświadczenie o konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie. Oprócz tego w sytuacji, gdy została wydana dodatkowa tablica rejestracyjna w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza oświadczenie o jej utracie. Przepis art. 72 ust. 1 p.r.d. formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjnie, co oznacza, że niespełnienie jednego z wymogów wskazanych w tym przepisie, w tym wymogu z pkt 5, tj. przedłożenia dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany - stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania pojazdu. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że katalog dokumentów rejestracyjnych jest katalogiem zamkniętym, dokumenty muszą być przedstawione kumulatywnie a nie alternatywnie (por. wyrok z 15 kwietnia 2026 r., III SA/Kr 96/26 oraz M. Burtowy, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, art. 72, wyd. II, WKP 2023). Z bezspornych ustaleń organu wynika, że skarżący nie przedstawił oryginału francuskiego dowodu rejestracyjnego, bowiem – jak twierdzi – uległ on zagubieniu 6 września 2025 r. Do wniosku rejestracyjnego przedłożył jedynie jego fotokopię. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 72 ust. 5 p.r.d., zgodnie z którym w przypadku utraty dowodu rejestracyjnego pojazdu zarejestrowanego za granicą, zamiast tego dokumentu należy przedstawić jego wtórnik albo dokument wystawiony przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, potwierdzający dane zawarte w utraconym dokumencie niezbędne do rejestracji pojazdu. Jeżeli organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą odmówił wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie, starosta może wystąpić do tego organu o potwierdzenie tych danych. Uzyskane potwierdzenie, w postaci papierowej albo elektronicznej, zastępuje dokument potwierdzający dane zawarte w utraconym dokumencie niezbędne do rejestracji pojazdu. Regulację ustawową uszczegóławia § 7 załącznika Nr 1 do rozporządzenia z 2022 r. "Instrukcja w sprawie rejestracji, czasowej rejestracji i wyrejestrowania pojazdów". Zgodnie z ust. 1 w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z zagranicy, w stosunku do którego zgłoszono utratę lub zniszczenie dowodu rejestracyjnego wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdu za granicą, organ rejestrujący: 1) zamiast dowodu rejestracyjnego przyjmuje do rejestracji wtórnik dowodu rejestracyjnego, a w przypadku dowodu rejestracyjnego składającego się z części I i II także odpowiednio wtórnik części I tego dokumentu, a następnie unieważnia go, albo przyjmuje dokument wystawiony przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, potwierdzający dane zawarte w utraconym dokumencie niezbędne do rejestracji pojazdu; 2) może wystąpić do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą o potwierdzenie danych zawartych w utraconym dokumencie. W myśl ust. 2 ww. przepisu § 7, w przypadku gdy organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą odmówił wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie, organ rejestrujący: 1) przyjmuje dokument potwierdzający odmowę wydania właścicielowi pojazdu wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie, o którym mowa w art. 72 ust. 5 ustawy; 2) występując do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą o potwierdzenie danych zawartych w utraconym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym, przyjmuje pisemne lub elektroniczne potwierdzenie tych danych z organu; 3) może poza czynnościami, o których mowa w pkt 1 i 2, wysłać kartę zapytania o dowód rejestracyjny do centralnego organu technicznego Krajowego Systemu Informatycznego (KSI). Należy wskazać również, że stosownie do treści art. 73 ust. 1e pkt 1 p.r.d. organ rejestrujący wydaje decyzję o odmowie rejestracji pojazdu w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1, z uwzględnieniem przy tej weryfikacji art. 72 ust. 1b-3, 4 i 5, a także zgodnie z pkt 3 – jeżeli w odpowiedzi na jego pytanie skierowane do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą lub punktu kontaktowego wyznaczonego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uzyskał potwierdzenie, że status prawny pojazdu uprzednio zarejestrowanego w tym państwie powoduje przeszkodę do rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z przedstawionych wyżej regulacji ustawowych, w szczególności z art. 72 ust. 1 pkt 5 i ust. 5 oraz art. 73 ust. 1e pkt 1 p.r.d. wynika, że ciężar dowodowy – zarówno w odniesieniu do obowiązku przedłożenia dowodu rejestracyjnego, ewentualnie jego wtórnika albo dokumentu wystawionego przez organ ostatniej rejestracji pojazdu, potwierdzający dane zawarte w utraconym dokumencie, jak również dokumentu odmownego – w pierwszej kolejności spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek taki potwierdza również regulacja § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2022 r. Nie oznacza to jednak, że organ jest zupełnie zwolniony z podjęcia inicjatywy dowodowej; aktualizuje się ona bowiem – jednak dopiero, gdy strona nie przedłoży stosownego, wymienionego w ww. przepisach, dokumentu odmownego wystawionego przez organ ostatniej rejestracji pojazdu. Wówczas organ ma możliwość wystąpienia do zagranicznego organu ostatniej rejestracji o potwierdzenie danych zawartych w utraconym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym, a następnie przyjmuje pisemne lub elektroniczne potwierdzenie tych danych (§ 7 ust. 2 pkt 2). Dodatkowo może wystąpić do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI) - § 7 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2022 r. Nie budzi wątpliwości, że skarżący nie przedstawił wtórnika dowodu rejestracyjnego ani też dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie bądź też formalnej odmowy wydania jednego z tych dokumentów. Ustalenie to, dokonane przez organy, nie podlega zakwestionowaniu. W aktach administracyjnych znajduje się jednak materiał dowodowy, któremu – w ocenie sądu – organy nie nadały należytego znaczenia, a który może stanowić wystarczającą podstawę do zaktualizowania się inicjatywy organu do wystąpienia do właściwych organów zagranicznych o potwierdzenie danych zawartych w utraconym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym, o której to możliwości stanowi art. 72 ust. 5 p.r.d. oraz § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2022 r. Decyzje odmowne są zatem przedwczesne. Organy pominęły istotny fakt, że skarżący podjął działania w celu uzyskania wymaganych dokumentów, że przedstawił na tę okoliczność materiał dowodowy, a materiał ten nie pozwala na kategoryczny wniosek o zwolnieniu organu z inicjatywy wystąpienia do właściwych organów zagranicznych o uzyskanie dokumentów wymienionych w art. 72 ust. 5 p.r.d. oraz § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2022 r. Dokumenty te – następnie ocenione przez organ zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) – stanowiłyby dopiero o zgromadzeniu całokształtu materiału dowodowego dającego podstawę do wydania decyzji w przedmiocie rejestracji bądź odmowy rejestracji pojazdu (art. 7 k.p.a.). Jak wynika z przedłożonych przez skarżącego dokumentów, w tym tłumaczeń regulacji prawnych, oficjalnych komunikatów oraz korespondencji z organami francuskimi: (–) obecnie procedury rejestracji pojazdów we Francji przeprowadzane są online na stronie internetowej Narodowej Agencji ds. Oficjalnych Dokumentów (Agence Nationale des Titres Sécurisés – w skrócie: ANTS). Nie można już udać się do prefektury lub podprefektury ani wysłać tam wniosku. Przeprowadzenie stosownych procedur (w tym rejestracji) można też zlecić podmiotowi profesjonalnemu w zakresie motoryzacji upoważnionemu przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych; (–) w przypadku zgubienia, kradzieży lub uszkodzenia dowodu rejestracyjnego pojazdu należy złożyć wniosek o wydanie duplikatu, przy czym do złożenia wniosku uprawniony jest wyłącznie zarejestrowany właściciel pojazdu; (–) aby uzyskać duplikat dowodu rejestracyjnego, właściciel pojazdu składa wniosek drogą elektroniczną, logując się na stronie internetowej: https://immatriculation.ants.gouv.fr, używając poufnego kodu podanego przy odbiorze dowodu rejestracyjnego lub korzystając z systemu "France Connect" (https://franceconnectgouv.fr); (–) w przypadku osoby niebędącej rezydentem Francji wniosek w sprawie uzyskania formularza identyfikacji pojazdu (FIV) nie może zostać złożony za pośrednictwem strony internetowej France Titres. W takiej sytuacji konieczny jest kontakt z działem rejestracji pojazdów dla obcokrajowców (dsr-reimmat-etranger@interieur.gouv.fr). Należy podkreślić, że skarżący samodzielnie korespondował z agencją ANTS oraz – zgodnie z uzyskanymi wytycznymi – podjął próbę dalszego kontaktu z właściwą, specjalistyczną, wskazaną mu przez ANTS komórką pod adresem mailowym "dsr-reimmat-etranger@interieur.gouv.fr". W wiadomości z 17 grudnia 2025 r. szczegółowo przedstawił stan faktyczny podkreślając, że próbował skorzystać z konta na stronie France Titres, aby uzyskać formularz identyfikacyjny pojazdu, ale usługa online wymaga podania poufnego kodu powiązanego z dowodem rejestracyjnym, którego nie posiada, ponieważ nie jest zarejestrowanym właścicielem wymienionym w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Zwrócił się z prośbą o uzyskanie informacji, czy może złożyć wniosek o formularz identyfikacyjny pojazdu lub duplikat dowodu rejestracyjnego za pośrednictwem tego organu, a nadto zapytał jak dokładnie wygląda procedura w jego przypadku oraz jakie konkretne dokumenty musi dostarczyć, aby jego wniosek został rozpatrzony. Jeśli uzyskanie ww. dokumentów nie jest możliwe z powodu braku kodu poufnego i faktu, że nie jest zarejestrowanym właścicielem, zwrócił się z prośbą o pisemne potwierdzenie tego faktu – co jest niezbędne, aby uzasadnić polskim organom odpowiedzialnym za rejestrację pojazdów, dlaczego nie może uzyskać tych dokumentów bezpośrednio od francuskiej administracji. Należy podkreślić, że skarżący nie uzyskał żadnej odpowiedzi na powyższą wiadomość wysłaną na wskazany przez ANTS adres mailowy dsr-reimmat-etranger@interieur.gouv.fr. W ocenie sądu nie ma podstaw aby kwestionować zakres inicjatywy dowodowej skarżącego oraz jego staranność wykazaną w celu przedłożenia wymaganych dokumentów. Organy orzekające w sprawie tych okoliczności również nie zakwestionowały w tym sensie, że zarzuciły skarżącemu nieprzedstawienie formalnych dokumentów odmownych, ale nie odniosły się i nie oceniły w istocie treści korespondencji prowadzonej przez stronę z ANTS, faktu wykonania zapytania na wskazany mailowy adres dsr-remmat-etranger@interieur.gouv.fr oraz nieuzyskania jakiejkolwiek odpowiedzi z tego adresu. Przy czym na tym etapie wyjaśnienia sprawy deklaracja skarżącego o nieuzyskaniu odpowiedzi z ww. poleconego przez ANTS adresu mailowego nie może być kwestionowana w świetle wypowiedzi organu pierwszej instancji zawartej w piśmie z 14 stycznia 2026 r. przekazującym do SKO odwołanie skarżącego. W piśmie tym stwierdzono, że "wszelkie wcześniejsze próby kontaktu przesyłane na adresy francuskich punktów kontaktowych wskazanych przez Ministerstwo w innych sprawach, zakończyły się niepowodzeniem (brakiem odpowiedzi)." Tym samym organ pierwszej instancji przyznał, że w innych postępowaniach zwracał się z odezwą do organów francuskich, jednak bezskutecznie. W konsekwencji zatem mamy do czynienia z sytuacją, w której strona zwraca się do oficjalnych organów francuskich – uzyskuje wskazanie dalszego postępowania, któremu się podporządkowuje, jednak nie uzyskuje odpowiedzi, natomiast organ w sprawie niniejszej – mając świadomość takiej praktyki (zaniechania organów francuskich w udzielaniu odpowiedzi na korespondencję), obciąża stronę negatywnymi tego konsekwencjami w postaci niepodjęcia z własnej inicjatywy starań o uzyskanie oficjalnych dokumentów (mimo że przepisy prawa przewidują wprost taką możliwość, co wyżej wywiedziono). Inaczej rzecz ujmując należy stwierdzić, że okoliczność, iż właściwe francuskie podmioty nie udzielają odpowiedzi na pisma obywatela polskiego, ale też na pisma polskiego organu administracji publicznej - nie powinno obciążać strony postępowania przed tym organem. W takiej sytuacji aktualizuje się obowiązek polskiego organu rejestracyjnego zastosowania właściwych środków komunikacyjnych w celu potwierdzenia danych zawartych w utraconym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym (lub uzyskania odmowy takiego potwierdzenia). A środki takie są dostępne i prawnie uregulowane. Sąd zwraca bowiem uwagę na następujące regulacje: - przepis art. 73b ust. 7 p.r.d., zgodnie z którym organ rejestrujący, wykonując czynności związane z rejestracją pojazdu, współpracuje z właściwymi organami w sprawach rejestracji państw członkowskich, o których mowa w ust. 1, lub z właściwymi wyznaczonymi punktami kontaktowymi tych państw, w celu sprawdzenia, w uzasadnionych przypadkach, statusu prawnego pojazdu przed jego rejestracją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli pojazd był uprzednio zarejestrowany na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; - art. 9 Dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. UE. L. z 1999 r. Nr 138, str. 57 z późn. zm.), zgodnie z którym Państwa członkowskie wspierają się nawzajem w wykonywaniu niniejszej dyrektywy. Mogą wymieniać informacje na poziomie dwu-lub wielostronnym, w szczególności w celu kontroli, przed jakąkolwiek rejestracją pojazdu, jego statusu prawnego, w miarę potrzeb w państwie członkowskim, w którym był on wcześniej zarejestrowany. Taka kontrola może obejmować, w celu ułatwienia wymiany informacji, w szczególności wykorzystanie sieci elektronicznej obejmującej dane z krajowych elektronicznych baz danych. Przepis ten uprawnia do tego, aby administracje państw członkowskich UE przekazywały sobie zbiorcze informacje o rejestracji pojazdów drogą elektroniczną. W przypadku otrzymania informacji z administracji państwa członkowskiego przez polski organ rejestrujący, do jego właściwości należy rozpatrzenie tej informacji i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem współpracy z administracją państwa członkowskiego (por. wyrok z 26 kwietnia 2018 r., I OSK 2456/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Formułując wniosek o zaktualizowaniu się inicjatywy dowodowej organu nie można też w sprawie niniejszej tracić z pola widzenia pozostałego materiału dowodowego. Nie bez znaczenia jest bowiem okoliczność, że skarżący do akt sprawy przedłożył fotokopię dowodu rejestracyjnego, a także "Szczegółowe zaświadczenie o sytuacji administracyjnej" z 19 grudnia 2025r. wystawione przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Francuskiej, z którego wynika że nie odnotowano: sprzeciwu wobec przeniesienia dowodu rejestracyjnego pojazdu, sprzeciwu dotyczącego uszkodzonego pojazdu, oświadczenia o zajęciu, zastawu, a także nie odnotowano faktu zawieszenia rejestracji, anulowania rejestracji, kradzieży pojazdu bądź dowodu rejestracyjnego a także utracenia dowodu rejestracyjnego. Sąd dostrzega, że ww. zaświadczenie wystawiono 19 grudnia 2025 r. i jest w nim wzmianka o braku odnotowania utraty dowodu rejestracyjnego, podczas gdy skarżący oświadczył, że utracił dowód 6 września 2025 r. Jednak ponieważ zakup przez skarżącego miał miejsce 3 września 2025 r. a utrata deklarowana jest po dacie zakupu i po sprowadzeniu pojazdu na teren Polski, nie może dziwić fakt nieodnotowania utraty przez organ francuski. Nie zmienia to faktu, że ww. zaświadczenie w pozostałym zakresie wskazuje na brak zastrzeżeń do stanu prawnego pojazdu, co dodatkowo wzmacnia wiarygodność twierdzeń skarżącego. Wobec całokształtu powyższych okoliczności, w ocenie sądu działanie organów, które uwarunkowały rejestrację pojazdu od przedłożenia formalnego pisma o odmowie wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie - cechuje nadmierny formalizm. Organ oczekuje bowiem od wnioskodawcy dokumentu, którego uzyskanie – jak strona wiarygodnie dowodzi – jest w chwili obecnej poza jej możliwościami. Dlatego niezastosowanie przez organ w takiej sytuacji rozwiązania przewidzianego w § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2022 r. (wystąpienia do właściwego organu francuskiego o potwierdzenie danych zawartych w utraconym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym) narusza ww. przepis w stopniu, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeszcze inaczej rzecz ujmując należy wskazać, że w takiej sytuacji jak w sprawie niniejszej odmowa wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane zawarte w utraconym dokumencie - powinna być interpretowana w sposób funkcjonalny. Oznacza to, że za "odmowę" należy uznać także udokumentowany przez wnioskodawcę obiektywny, bo wynikający z francuskich regulacji prawnych, brak możliwości skutecznego zainicjowania stosownej procedury przed organem zagranicznym, a także bezczynność tego organu wobec pism strony. W konsekwencji w sprawie niniejszej zaktualizowała się możliwość (wobec wyczerpania przez stronę dostępnych jej oficjalnych kanałów informacyjnych) wystąpienia przez Starostę do właściwego francuskiego organu rejestrującego o potwierdzenie danych zawartych w utraconym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym. Wynika to wprost z art. 72 ust. 5 p.r.d. oraz § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2022 r. Sąd przy tym dostrzega, że wskazane przepisy stwierdzają "możliwość" takiego wystąpienia, jednak w sprawie niniejszej należy dostrzec brak racjonalnej, opartej na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego argumentacji, za pomocą której organ zwolnił się z wykorzystania takiej możliwości. Wobec charakteru polskiego organu rejestracyjnego jako de facto przedstawiciela polskich władz w sprawach rejestracyjnych, uprawnionego do formalnej komunikacji z organami innych Państw Członkowskich i dla którego przewidziano stosowne kanały takiej komunikacji (vide art. 73b ust. 7 p.r.d. i regulacje wskazanej dyrektywy) – nie sposób wywodzić, że organ ten jest w istocie bezradny a konsekwencje takiego rozumowania powinna ponosić strona. Nie korzystając z możliwości prawnych, lecz odmawiając rejestracji pojazdu, organy dopuściły się zatem obrazy art. 72 ust. 5 p.r.d. oraz § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2022 r., a nadto naruszyły zasadę postępowania administracyjnego z art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Należy pamiętać, że zasada ta stanowi obowiązującą normę prawa, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych czynności procesowych. Obejmuje ona wszystkie przypadki działania przez organ w sposób sprzeczny z poczuciem sprawiedliwości (zwłaszcza gdy prowadzi to do negatywnych dla strony skutków), i to niezależnie od tego, czy się da, czy też nie zakwalifikować je jako naruszenie innych przepisów Kodeksu (zob. A. Krawczyk, komentarz do art. 8 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Warszawa 2025). W ocenie sądu naruszenie tej fundamentalnej w demokratycznym państwie prawnym zasady, zwłaszcza w wymiarze proporcjonalności, miało wpływ na wynik sprawy. Uznanie, że skarżący nie uzyskał dokumentu odmownego było niewspółmierne do celu prowadzonego postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu. Działanie organów cechował więc nadmierny formalizm, który doprowadził wprost do wydania niekorzystnego dla strony i finalnie niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę organ, związany oceną prawną sformułowaną przez sąd (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) uzna, że skarżący uczynił zadość wezwaniu z 12 listopada 2025 r. w zakresie uzyskania od francuskiego organu ostatniej rejestracji dokumentu uzasadniającego wystąpienie przez polski organ rejestracyjny o potwierdzenie danych zawartych w utraconym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym. W konsekwencji wystąpi Starosta do właściwego organu zagranicznego (który ustali) o ww. potwierdzenie, wykorzystując posiadaną dokumentację pojazdu, zwłaszcza fotokopie francuskiego dowodu rejestracyjnego oraz oryginały zaświadczeń z przeglądów rejestracyjnych. Wykonując w ten sposób ocenę prawną sądu organ w pierwszej kolejności wykorzysta "wyznaczone punkty kontaktowe" (art. 73b ust. 7 p.r.d.), a także w razie konieczności informacje z materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego, tj. oficjalne komunikaty rządowe oraz korespondencję mailową z ANTS (w zakresie roli w takiej komunikacji agencji France Titres (Agence Nationale des Titres Sécurisés, a także ewentualnie, w razie konieczności, adres internetowy dsr-reimmat-etranger@interieur.gouv.fr - wiadomość e-mail z 17 grudnia 2025 r.). Odnośnie zaś kwestii braku ważnego badania technicznego organ, po zakończeniu procedury weryfikacji danych pojazdu we francuskim organie, ponownie (w zależności od poczynionych ustaleń) wystąpi do skarżącego o przedłożenie stosownego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, ważnego na terytorium RP. Wynik tych ustaleń, łącznie z pozostałymi dokumentami wskazanymi w ustawie, będzie stanowił podstawę do merytorycznego załatwienia wniosku o rejestrację pojazdu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sprawę rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Elżbieta Trykoszko Elżbieta Lemańska Anna Bartłomiejczuk