II SA/Bk 254/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant sekretarz sądowy Jakub Dębowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Podlaskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Białymstoku na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 19 lutego 2026 r. nr B.RUT.477.94.2025 w przedmiocie kary pieniężnej za odprowadzanie wód bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (dalej jako: "Dyrektor RZGW") zaskarżoną decyzją z 19 lutego 2026 r. nr B.RUT.477.94.2025 utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Augustowie PGW Wody Polskie (dalej jako: "Dyrektor ZZ") z 1 września 2025r. nr BA.ZUT.477.76.2025 wymierzającą Podlaskiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Białymstoku (dalej: "PZDW" lub "skarżący") za okres II kwartału 2025r. administracyjną karę pieniężną w wysokości 5.760 zł za usługę wodną polegającą na odprowadzaniu do wód rzeki Czarniawka wód opadowych z pasa drogi wojewódzkiej [...] (wyloty W79 i W80 obręb Miasto Sejny) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 23 lipca 2025 r. PZDW złożył do PGW Wody Polskie Zarząd Zlewni w Augustowie oświadczenie podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast (art. 552 ust. 2g i 2ha Prawa wodnego) za okres II kwartału 2024 r. (1535,48 m3). Informacją z 30 lipca 2025 r. Dyrektor ZZ ustalił PZDW opłatę zmienną za II kwartał 2025 r. nr 828 ZZ Augustów, OZ/IV kwartał/2025 w wysokości 1152 zł za odprowadzanie do rzeki Czerniawka wód opadowych lub roztopowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego. PZDW terminowo dokonał zapłaty i nie kwestionował zasadności, czy też wysokości ustalonej opłaty zmiennej za II kwartał 2025 r. W dniu 20 sierpnia 2025 r. Dyrektor ZZ wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w zakresie korzystania z wód bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego tj. odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych w granicach administracyjnych miast do wód rzeki Czerniawka w okresie II kwartału 2025r. Decyzją z dnia 1 września 2025 r. Dyrektor ZZ wymierzył PZDW za okres II kwartału 2025 r. administracyjną karę pieniężną w wysokości 5.760 zł za korzystanie z usługi polegającej na odprowadzaniu wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód rzeki Czerniawka (wyloty W79 i W8, obręb miasta Sejny) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu, powołując się na ustalenia poczynione w toku prowadzonego postępowania, organ I instancji wskazał, że Podlaski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Białymstoku posiadał pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty Sejneńskiego z dnia 4 grudnia 2012 r. znak: OŚRL.6341.23.2012 na odprowadzanie wód opadowo-roztopowych z pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...], obręb Miasto Sejny do wód rzeki Czarniawka, którego ważność upłynęła z dniem 31 lipca 2022 r. Od tego czasu PZDW korzysta z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Powyższe okoliczności, zdaniem organu, świadczą bezsprzecznie o tym, że skarżący w okresie II kwartału 2025r. korzystał z przedmiotowej usługi wodnej bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego, czym naruszył przepis art. 389 pkt 1 ustawy Prawo Wodne. W dalszej części uzasadnienia podkreślono też, że w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu niniejszego postępowania, możliwości zapoznania oraz odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego - PZDW nie skorzystał ani z możliwości odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, ani nie składał żadnych dodatkowych dowodów ani wyjaśnień. Organ podkreślił także, że dokonał oceny kwestii zaistnienia podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o których mowa w art. 189f k.p.a. i uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą takie podstawy albowiem aby doszło do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej oprócz uznania wagi naruszenia prawa za znikomą konieczne jest spełnienie drugiego warunku, czyli zaprzestania naruszania prawa rozumianego jako przywrócenie stanu zgodnego z prawem. W ocenie organu I instancji PZDW nie zaprzestał naruszania prawa, a jego stopień jest wyższy niż znikomy, chociażby z uwagi na długotrwałość braku posiadania pozwolenia wodnoprawnego, który to stan trwa od 1 sierpnia 2022 r. W odwołaniu od powyższej decyzji PZDW zarzucił jej naruszenie art. 187f § 1 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i nieodstąpienie od nałożenia kary. Podniósł, iż organ I instancji pomimo ziszczenia się przesłanek zawartych w art. 472aa ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne wydał decyzję z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 189f § 1 k.p.a. Skarżący nie zgodził się też ze stwierdzeniem, że nie doszło do zaprzestania naruszenia prawa jak też że waga naruszenia nie jest znikoma. Podkreślił, że posiadał pozwolenie wodnoprawne na przedmiotową usługę wodną, jednak wygasło ono z dniem 31 lipca 2022 r. Następnie w dniu 30 marca 2025 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawego na przedmiotową usługę. Postępowanie to na dzień wniesienia niniejszego odwołania nie zostało jednak jeszcze zakończone. Dyrektor RZGW nie podzielił argumentacji odwołania i decyzją z dnia 19 lutego 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia powołano przepisy art 472aa ust 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo wodne wyjaśniając, że administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. Dalej wyjaśniono, że odpowiedzialność administracyjna za korzystanie z usług wodnych bez odpowiedniej zgody wodnoprawnej jest zobiektywizowana, niezależna od winy sprawcy, a dla jej wystąpienia nieistotna jest przyczyna braku pozwolenia wodnoprawnego, ani też okoliczności tego nieuprawnionego korzystania. Zatem w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, polegającego na odprowadzaniu wód opadowych do wód, bez pozwolenia wodnoprawnego, organ - na podstawie przywołanego uregulowania Prawa wodnego - jest zobligowany do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją korzystania przez PZDW z usługi wodnej bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego, a zatem bezsprzecznie należało wszcząć postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za usługę wodną polegającą na odprowadzaniu do wód rzeki Czarniawka wód opadowych z pasa drogi wojewódzkiej [...] (wyloty W79 i W80, obręb Miasto Sejny) w II kwartale 2025r. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem bezsprzecznie, że poprzednio obowiązujące pozwolenie wodnoprawne z dnia 4 grudnia 2012 r. było ważne do 31 lipca 2022 r. i od tego czasu skarżący nie dysponuje wymaganym pozwoleniem. Odnosząc się zaś do wymierzonej kary za wskazane naruszenie organ uznał, że jej wysokość została obliczona prawidłowo. Organ odwoławczy rozważył także, czy zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary. Wyjaśnił w tym zakresie, że ustawa Prawo wodne nie reguluje kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, wobec czego w niniejszej sprawie zastosowanie maja przepisy zawarte w dziale IVa k.p.a. Odnośnie obligatoryjnej przesłanki odstąpienia od ukarania zawartej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wyjaśniono, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Przy czym obydwie te przesłanki muszą zaistnieć kumulatywnie, aby organ mógł odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W przedmiotowej sprawie, jak podkreślił organ II instancji, skarżący nie zaniechał naruszania prawa. Z uwagi zatem, że pierwsza z przesłanek nie została spełniona, poddawanie ocenie kwestii wagi naruszenia prawa, w kontekście dyspozycji art. 189f§ 1 k.p.a., organ uznał za niecelowe. Jednakże w odniesieniu do twierdzeń skarżącego, jakoby waga ta była znikoma, organ odwoławczy podkreślił, że instrumentami służącymi do zarządzania zasobami wodnymi są m.in. zgody wodnoprawne, stanowiące w istocie przejaw władztwa wodnego właściwych organów Wód Polskich, a jedną z form takiej zgody jest pozwolenie wodnoprawne (art. 388 ust. 1 pkt 1 ustawy). W ten sposób Wody Polskie mają możliwość władczego wpływu na sposób wykorzystywania zasobów wodnych po to, aby realizować powierzone im zadania z zakresu zarządzania w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Odwołując się w dalszej kolejności do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania, organ II instancji podkreślił, że skarżący od dnia 1 sierpnia 2022 r. korzysta z przedmiotowej usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący w treści odwołania podniósł wprawdzie, iż w dniu 30 marca 2025r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, a postępowanie w tej sprawie nie zostało jeszcze zakończone, mimo upływów terminów wynikających z art. 35 k.p.a. Tym niemniej, jak podkreślił organ, ww. wniosek został pozostawiony bez rozpoznania ze względu na liczne braki formalne, które nie zostały przez skarżącego usunięte. Jak dodatkowo ustalił organ II instancji, skarżący w dniu 30 kwietnia 2025 r. wystąpił ponownie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na przedmiotową usługę wodną, jednakże również ten wniosek z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych - pismem Dyrektora ZZ w Augustowie z dnia 18 września 2025r. – został pozostawiony bez rozpoznania. A zatem, w niniejszej sprawie nie sposób uznać, iż skarżący zaniechał naruszania prawa. Konkludując organ stwierdził, że o zaprzestaniu naruszania prawa można mówić dopiero w momencie, kiedy skarżący uzyska właściwe pozwolenie wodnoprawne, które dodatkowo stanie się ostateczne i prawomocne, co na dzień wydania niniejszej decyzji nie miało miejsca. W przeszłości skarżący dysponował wprawdzie pozwoleniem wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód, tj. wprowadzanie ścieków (wód opadowych i roztopowych) do wód rzeki Czerniawka m.in. wylotami W79 i W80, ale niesporne jest, że wygasło ono z dniem 31 lipca 2022r. i do dnia podjęcia rozstrzygnięcia nie uzyskał nowego. Skargę na powyższą decyzję do tut. sądu administracyjnego wniósł PZDW zarzucając jej naruszenie art. 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez rzetelnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i błędne uzasadnienie oraz art. 187f § 1 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary poprzez jego błędną interpretację. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi PZDW wskazał, że wykonał czynności w sprawie zalegalizowania naruszenia prawa i uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Podkreślił, że złożył wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i postępowanie takie toczy się. W ocenie skarżącego przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wymaga, aby strona będąca sprawcą deliktu administracyjnego "zaprzestała naruszenia prawa", co należy interpretować w ten sposób, że przesłanka ta, po pierwsze, odnosi się do dobrowolnego przerwania stanu naruszenia prawa przez jego sprawcę przed stwierdzeniem tego stanu przez upoważniony organ administracji, po drugie zaś, ma ona zastosowanie co do zasady tylko do deliktów wieloczynowych o charakterze ciągłym. Zdaniem skarżącego zamiar uregulowania stanu naruszającego prawo i ubieganie się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego uzasadnia przyjęcie iż doszło do zaprzestania naruszenia prawa. Uruchomienie postępowania administracyjnego zmierzającego do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego jest przejawem zamiaru legalizacji naruszenia prawa, tym samym powinno być ocenione jako przesłanka do odstąpienia od wymierzenia kary. Powyższe należy wyraźnie odróżnić od sytuacji trwania w naruszeniu prawa bez podejmowania jakichkolwiek czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego. Tym samym takie działania powinny odróżniać podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego od podmiotów pozostających w bezczynności konsekwentnie nieprzestrzegających przepisów prawa. W oparciu o powyższe skarżący stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy został ewidentnie spełniony pierwszy z warunków do ewentualnego odstąpienia od kary administracyjnej z art. 189f§ 1 pkt 1 k.p.a. Przedmiotem oceny pozostała jednie kwestia czy działanie skarżącego miało charakter znikomy czy istotny, ale kwestia ta mimo zarzutów z odwołania nie została przez organ - wyjaśniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora RZGW utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora ZZ wymierzającą skarżącemu karę pieniężną za realizowanie usługi wodnej - odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód rzeki Czerniawka za okres II kwartału 2025r. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, iż w okresie którego dotyczy decyzja PZDW odprowadzał wody opadowe pochodzące z pasa drogi wojewódzkiej nr [...], wylotem W-79 i W80 (obręb miasta Sejny) do rzeki Czarniawka w ilości 1152 m3. Nie jest także sporne, iż powyższe korzystanie z usługi wodnej następowało bez pozwolenia wodnoprawnego, bowiem poprzednie pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Starostę Sejneńskiego decyzją z dnia 4 grudnia 2012r. obowiązywało do dnia 31 lipca 2022 r. Materialnoprawną podstawę wydanych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960, dalej jako: "P.w."), która reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Orzekające w sprawie organy zastosowały przepis art. 472aa ust. 1 pkt 2 P.w., wedle którego administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 P.w. korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. Zgodnie z art. 389 pkt 1 P.w. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Z kolei wedle art. 35 ust. 3 pkt 7 P.w. usługi wodne obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Zgodnie zaś z art. 472aa ust. 2 P.w. administracyjną karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy organ Wód Polskich, natomiast wedle art. 472aa ust. 3 pkt 3 P.w. wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wynosi od 5000 zł do 1 000 000 zł, z wyjątkiem odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - gdzie podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód. Z uwagi na jednoznaczność i kategoryczność przywołanych wyżej regulacji za trafne uznać należy stanowisko organu, iż przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni nakazuje wymierzyć karę podmiotowi, który działał wbrew obowiązującym regulacjom. W ocenie sądu skarżący dopuścił się deliktu administracyjnego zagrożonego administracyjną karą pieniężną, opisanego w art. 472aa ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 389 pkt 1 P.w., a wymierzona na jego rzecz - kara została obliczona prawidłowo. Spór w sprawie sprowadzał się natomiast do tego, czy ziściły się ustawowe przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, przy zastosowaniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. - o co w toku postępowania wniósł skarżący akcentując, że wystąpił z wnioskiem o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego, czy jednak nie - jak uznały organy Wód Polskich obu instancji wskazując, że oba wnioski skarżącego o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego zostały pozostawione bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie ich braków formalnych. W ocenie sądu, orzekające w sprawie organy dostatecznie wnikliwie rozważyły okoliczności stanu faktycznego oraz poddały zgromadzony materiał dowodowy wyczerpującej analizie pod kątem zasadności zastosowania wskazanej wyżej instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, a zajęte przez nie w tych ramach negatywne stanowisko należy uznać za trafne. W tym miejscu należy przypomnieć, że przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mający zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie odesłania z art. 472c ust. 3 P.w. stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Jak wynika z przywołanej regulacji pomimo, że ustalenie znikomej wagi naruszenia prawa jest przesłanką konieczną, to jej wystąpienie nie jest wystarczające do odstąpienia od wymierzenia kary. Z brzmienia powołanego wyżej art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika bowiem wprost, że musi być spełniona łącznie druga przesłanka, a mianowicie strona musi zaprzestać naruszania prawa. W okolicznościach przedmiotowej sprawy ocenie tej przesłanki należało nadać podstawowe znaczenie albowiem zgodzić się należy z orzekającymi organami, że skarżący PZDW na moment wydawania zaskarżonych decyzji nie zaniechał naruszania prawa. Wprawdzie, w toku postępowania odwoławczego skarżący wskazał, że w dniu 30 marca 2025r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego, a postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone, mimo upływów terminów wynikających z art. 35 k.p.a., tym niemniej jak ustalił organ II instancji (a okoliczności tej nie zakwestionował skarżący), ww. wniosek został pozostawiony bez rozpoznania ze względu na liczne braki formalne, które nie zostały przez skarżącego usunięte. Z ustaleń organu odwoławczego wynikało też, że skarżący w dniu 30 kwietnia 2025r. złożył kolejny wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na przedmiotową usługę wodną, jednakże również ten wniosek z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych - pismem Dyrektora ZZ w Augustowie z dnia 18 września 2025r. – został pozostawiony bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe okoliczności nie sposób uznać, aby skarżący zaniechał naruszania prawa. W tym miejscy należy przypomnieć, że odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego stanowi naruszenie o charakterze "trwałym" i utrzymuje się tak długo, jak długo podmiot korzysta z tej usługi wodnej bez stosownej decyzji. Naruszenie nie jest więc jednorazowe, lecz trwa przez cały okres faktycznego odprowadzania wód bez podstawy prawnej. Z tego względu, wbrew przekonaniu skarżącego, samo złożenie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie powoduje jeszcze ustania stanu bezprawności, lecz może być uznane jedynie za podjęcie działań zmierzających do jego usunięcia. Wniosek o udzielenie pozwolenie wodnoprawnego ma charakter deklaratywny, co oznacza, że samo jego złożenie nie konwaliduje dotychczasowego naruszania prawa, ani nie prowadzi do ustania stanu bezprawności w zakresie bezprawnego korzystania z usługi wodnej, czego zdaje się oczekiwałby skarżący. W konsekwencji skoro do dnia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżący nie uzyskał wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy spełniona została przesłanka zaprzestania naruszania prawa. Jak słusznie bowiem zaakcentowano w zaskarżonej decyzji o zaprzestaniu naruszania prawa będzie można mówić dopiero wówczas, gdy skarżący uzyska pozwolenie wodnoprawne, a decyzja wydana w tym zakresie stanie się ostateczna. Dopiero wówczas skarżący uzyska uprawnienie do legalnego korzystania z opisanej wyżej usługi wodnej. Potwierdza to przepis art. 400 ust. 4 P.w., zgodnie z którym prawa i obowiązki określone w pozwoleniu wodnoprawnym obowiązują od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym stała się ostateczna, chyba że w pozwoleniu określono inny termin. Przyjąć zatem należy, że do czasu uzyskania ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego skarżący nie posiada legalnego tytułu prawnego do wykonywania usług wodnych w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Dopiero z dniem, w którym decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym stanie się ostateczna, można zaś przyjąć, że strona skarżąca zaprzestała naruszania prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W konsekwencji powyższych ustaleń, jak trafnie zaakcentował organ II instancji, zbędne wydaje się rozważanie drugiej przesłanki warunkującej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w zakresie wagi naruszenia prawa. Zatem jedynie dodatkowo należy wskazać, że sąd podziela w tym zakresie dokonaną przez organ ocenę, że waga naruszenia prawa, jakiego dopuścił się skarżący, nie może być uznana za znikomą. Wbrew zarzutom skargi organ II instancji uzasadnił bowiem, z jakich powodów uważa, że nie zachodzi przesłanka znikomości naruszenia prawa w sytuacji odprowadzania wód bez pozwolenia. Ze stanowiska organu wynika, że działanie skarżącego polegające na korzystaniu z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego stanowi naruszenie podstawowych obowiązków prawnych związanych z gospodarką wodną, do których należy uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego i uiszczanie opłat za usługę wodną. Trafnie organy uwzględniły wagę dobra chronionego normą sankcjonowaną, czyli środowiska wodnego jako dobra wspólnego oraz fakt, że skarżący od 1 sierpnia 2022r. korzysta z przedmiotowej usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Celnie też organ zwrócił uwagę, że PZDW, jak każdy podmiot, winien działać zgodnie z przepisami prawa i powinien w terminie co najmniej 90 dni przed upływem obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, wystąpić do właściwego organu Wód Polskich o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania posiadanego pozwolenia wodnoprawnego (art. 414 ust. 2 ustawy), ewentualnie wystąpić z wnioskiem o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego - odpowiednio wcześniej, tak aby uniknąć korzystania z usługi wodnej w sposób bezprawny, czego jednak nie uczynił. W tych okolicznościach nieuprawione jest stanowisko skarżącego jakoby zaprzestał on naruszania prawa, a waga naruszenia, której dopuścił się mogłaby być rozpatrywana w kategorii - znikomej. W ocenie składu orzekającego organ nie tylko prawidłowo ustalił wysokość kary, ale też należycie ocenił określone w k.p.a. przesłanki odstąpienia od jej wymierzenia. Niezależnie od podniesionych zarzutów skargi sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek innych uchybień, które mogły stanowić podstawę dla uchylenia zaskarżonych decyzji. Postępowanie w sprawie przeprowadzono bowiem w sposób prawidłowy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który poddano ocenie w sposób uprawniony, zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wydane rozstrzygnięcie umotywowano dostatecznie wyczerpująco czyniąc zadość wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym chybione są zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 §1, art. 107 § 3 i art. 189f k.p.a. Z powyższych względów wywiedziona w niniejszej sprawie – skarga podlegała oddaleniu o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143). Anna Bartłomiejczuk Marta Czubkowska Elżbieta Lemańska