II SA/Bk 197/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie;

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 maja 2018r. sygn. akt II SA/Bk 197/18, po rozpoznaniu skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] lutego 2018 roku numer [...]. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał dodatkowo, że mimo uwzględnienia skargi nie orzekł o zwrocie przez organ na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego z uwagi na to, że skarżący nie zawarł w skardze wniosku o zasądzenie kosztów ani do zamknięcia rozprawy nie zażądał zwrotu kosztów postępowania. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 1 czerwca 2018r. W dniu 5 czerwca 2018 r. Skarżący nawiązując - do doręczonego mu wyroku wraz z uzasadnieniem – zaskarżył postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, wnosząc jednocześnie o zasądzenie na jego rzecz wszystkich kosztów postępowania, łącznie z kosztami które poniósł. Skarżący zaznaczył dodatkowo, że nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przy czym, jak stanowi art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wskazane w tym przepisie, a także w przypadkach przewidzianych w ustawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że warunkiem dopuszczalności wniesienia zażalenia jest uprzednie istnienie orzeczenia, na które przysługuje zażalenie. Brak przedmiotu zaskarżenia skutkuje odrzuceniem zażalenia jako niedopuszczalnego z innych przyczyn. Taki szczególny przypadek niedopuszczalności zażalenia zachodzi właśnie w niniejszej sprawie. Bezspornym jest bowiem, że w sentencji wyroku z dnia 24 maja 2018 r. Sąd nie zawarł orzeczenia o kosztach postępowania sądowego. Tymczasem w piśmie z dnia 4 czerwca 2018 r., które Sąd potraktował jako zażalenie, Skarżący wyraźnie określił, że nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, a wnosi wyłącznie o zasądzenie wszystkich kosztów postępowania. W konsekwencji przyjąć należy, że Skarżący zaskarżył postanowienie Sądu w zakresie nieistniejącego orzeczenia o kosztach postępowania sądowego, co w świetle poczynionych wyżej uwag, obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego odrzucenia jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Na marginesie powyższych uwag wypada zaznaczyć, że nawet gdyby Sąd potraktował pismo Skarżącego z dnia 4 czerwca 2018 r. jako wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, to i tak należałoby go odrzucić jako spóźniony. Zgodnie bowiem z treścią art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Z powołanego przepisu wynika zatem, że warunkiem skuteczności wniosku o zwrot kosztów postępowania jest złożenie stosownego żądania najpóźniej do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że Skarżący - prawidłowo pouczony o przysługującym mu uprawnieniu - przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów. Wniosek złożony został już po zamknięciu rozprawy. Tym samym uznać należy, że przedmiotowy wniosek jest spóźniony.