II SA/Bk 1902/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 20 października 2025 r. nr 81/P-II/E/2025 w przedmiocie zarzutu na postępowanie egzekucyjne w sprawie szczepień ochronnych oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z 20 października 2025 r. nr 81/P-II/E/2025 Podlaski Państwowy Wojewódzki Inspektora Sanitarnego w Białymstoku utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Augustowie z 29 lipca 2025 r. nr 12/P/SZ/EP/2025 w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne w przedmiocie szczepień ochronnych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 30 czerwca 2023 r. PPIS upomnieniem nr 39/U/EP/SZ/2023 wezwał K. G. do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, tj. szczepieniom przeciwko gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu b, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu – poliomyelities, inwazyjnym zakażeniom Steptococcus pneumoniae, odrze, śwince, różyczce. W upomnieniu pouczono, że obowiązek wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.; dalej jako ustawa) oraz z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.; dalej jako rozporządzenie z 2023 r.). W związku z tym organ wezwał do zgłoszenia się do lekarza rodzinnego w celu wykonania brakujących szczepień. Nakazano powiadomić o rozpoczęciu i ustaleniu harmonogramu szczepień w terminie 7 dni od dnia wykonania pierwszego szczepienia. Obowiązek nakazano wykonać nie później niż w ciągu miesiąca od daty doręczenia upomnienia. W upomnieniu zawarto pouczenie o podjęciu czynności egzekucyjnych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku niewykonania obowiązku. Upomnienie po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone do nadawcy w dniu 18 lipca 2023 r. W związku z niewykonaniem przez stronę obowiązku, pomimo doręczenia upomnienia, PPIS – jako wierzyciel w dniu 26 września 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy nr 16/TW/EP/SZ/2024 i złożył do PPWIS wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, wskazując jako środek egzekucyjny grzywnę w celu przymuszenia. W piśmie z 21 marca 2025 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie powyższego tytułu wykonawczego. Zgłosił zarzut dotyczący braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6c ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.; dalej jako u.p.e.a.), zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a.), zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.). Postanowieniem z 15 maja 2025 r. PPIS oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. PPWIS, po rozpatrzeniu zażalenia K. G., postanowieniem z 1 lipca 2025 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PPIS postanowieniem z 29 lipca 2025 r. PPIS oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. PPWIS, po rozpatrzeniu zażalenia K. G., postanowieniem z 20 października 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W zakresie zarzutu błędnego określenia obowiązku wskazano, że przepisem prawnym wprost nakładającym obowiązek szczepień jest art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy. Jako podstawę prawną obowiązku wierzyciel w tytule wykonawczym wskazał ten przepis i zdaniem PPWIS jest to właściwa podstawa prawna. Tak określony obowiązek nie wyklucza innych ustawowych obostrzeń dotyczących realizacji szczepień takich jak np. przeprowadzenie badania kwalifikacyjnego, wydania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu czy ułożenia indywidualnego kalendarza szczepień. Wierzyciel nie pominął obowiązku poddania się przez stronę syna badaniu kwalifikacyjnemu, tj. obowiązkowi wykluczenia przeciwwskazań. A jedynie syntetycznie wskazał na jakiej podstawie rodzice mają obowiązek zaszczepić dziecko. W zakresie zarzutu dotyczącego wymagalności obowiązku podniesiono, że wymagalność spornego obowiązku wynika wprost z ustawy i przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Wyjaśniono, że w dniu wystosowania upomnienia dziecko miało ukończony 7. rok życia i zgodnie z obowiązującym wówczas stanem prawnym winno być poddane dawkom podstawowym wszystkich obowiązkowych szczepień ochronnych oraz części dawek przypominających. Do dnia wystawienia upomnienia strona nie przedstawiła lekarzowi sprawującemu profilaktyczną opiekę nad chłopcem zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania do szczepień. Przy tym w związku z wejściem w życie rozporządzenia z 27 września 2023 r. oraz uwzględniając wiek chłopca prawidłowa zweryfikował on wymagalność obowiązku w oparciu o nowy stan prawny. Organ zauważył, że nie doszło do procedury kwalifikacji dziecka do szczepień przez uprawnionego do tego lekarza i odo samego szczepienia z powodu niestawienia się strony na dedykowaną wizytę lekarską. Końcowo organ podzielił stanowisko strony, że szczepienia zaległe należy prowadzić według indywidulanego planu szczepień. W sprawie niniejszej taki plan nie został ułożony z racji braku zainteresowania rodziców uzupełnieniem zaległych szczepień u córki. Co do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia stwierdzono, że zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej jako: k.p.a.) upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 18 lipca 2023 r. K. G. złożył na to postanowienie skargę do sądu administracyjnego i zarzucił: 1) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa poprzez wezwanie zobowiązanego do wykonania nieistniejących szczepień w rozporządzeniu z dnia 27 września 2023 r., 2) naruszenie art. 15 w zw. z art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez brak uprzedniego doręczenia upomnienia, brak tożsamości obowiązku określonego w upomnieniu i tytule wykonawczym, 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie przez organ, że skarżący nie wykonał obowiązku, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, 4) naruszenie art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzgynięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, 5) naruszenie art. 144 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez oograniczenie rozpoznania sprawy do treści postanowienia wierzyciela i brak merytorycznego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów skarżącego, 6) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujący uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Przystępujący do sprawy w jej toku pełnomocnik skarżącego w piśmie z 8 stycznia 2026 r. uzupełnił stanowisko wyrażone w skardze, powołując się w szczególności na orzeczenie TK z 9 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaszła podstawa, aby rozpoznać niniejszą sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w tym trybie m.in. jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym wiąże się z tym, że w sprawie nie jest przeprowadzana – celem jej merytorycznego rozpoznania – rozprawa, bowiem sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia, które zostało poddane kontroli sądu, jest postanowienie PPWIS z 20 października 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie PPIS z 29 lipca 2025 r. oddalające zarzuty skarżącego w sprawie prowadzonej przeciwko niemu egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającym na poddaniu małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W przedmiocie samego środka zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jakim jest zarzut należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Z kolei w myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: (1) nieistnienie obowiązku; (2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: (a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, (b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, (c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; (3) błąd co do zobowiązanego; (4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; (5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; (6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: (a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, (b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, (c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. W orzecznictwie podkreśla się, że zarzut jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się ten szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Postępowanie to ma zatem charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a. (vide: wyrok NSA z 29 marca 2022 r., III FSK 546/21 oraz wyroki WSA w: Poznaniu z 11 lipca 2025 r., III SA/Po 206/25; Łodzi z 22 października 2022 r., III SA/Łd 484/22, pub. CBOSA). Zgodnie zaś z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie w sprawie zarzutu, w którym oddala zarzut, uznaje zarzut w całości lub w części, albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu (art. 34 § 2 u.p.e.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący zgłosił cztery zarzuty, jednak trzy z nich - zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.), określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a.) i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.) - przewidziane są w ww. katalogu z art. 33 u.p.e.a. W przedmiocie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia wyjaśnić należy, że przed wystawieniem tytułu wykonawczego wierzyciel wystosował do skarżącego upomnienie z 30 czerwca 2023 r. Skarżący nie odebrał upomnienia, jednak spełnione zostały warunki do uznania pisma za doręczone w oparciu o art. 44 k.p.a. Skarżący nie podjął bowiem prawidłowo zaadresowanej i dwukrotnie awizowanej przesyłki, w związku z czym po upływie 14 dni od pierwszej próby doręczenia w myśl art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane. Należy również stwierdzić, że organy prawidłowo wyjaśniły z jakich względów występuje brak tożsamości między upomnieniem a tytułem wykonawczym. Stan ten nie narusza przepisów. Było to spowodowane zmianą przepisów dot. obowiązkowych szczepień ochronnych, która weszła w życie już po wystosowaniu upomnienia, a przed wystawieniem tytułu wykonawczego – w zestawieniu z wiekiem syna skarżącego, co spowodowało, że w odniesieniu do niektórych szczepień obowiązek nie był dalej aktualny, więc zasadnie wierzyciel dostosował treść tytułu wykonawczego. Zarazem, co najbardziej istotne, upomnienie odnosiło się do wszystkich obowiązków, które wskazano w tytule wykonawczym (gdyż przewidywało obowiązek szczepień w stopniu szerszym niż wskazany w tytule wykonawczym), co przesądza o niezasadności zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia również w tym aspekcie, bowiem uprzednie upomnienie odnosiło się do wszystkich później egzekwowanych obowiązków co do poszczególnych szczepień. Co do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa należy uznać rację organów, że obowiązek został określony zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa. Adekwatnie do egzekwowanego obowiązku jako podstawę prawną podano art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, z którego przede wszystkim obowiązek szczepień wynika, natomiast szczegółowe kwestie dotyczące sposobu wykonania tego obowiązku czy też z nim związane wynikają z dalszych przepisów ustawy, które jednak nie musiały być już wprost wskazane. W przedmiocie zarzutu braku wymagalności obowiązku wskazać należy, że przez wymagalność zasadniczo rozumie się taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje, ale jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości - nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. W przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne w stosunku do skarżącego zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr 16/TW/EP/SZ/2024 wystawionego w dniu 26 września 2024 r. przez wierzyciela – Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Augustowie. Tytuł wykonawczy został wystawiony w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy oraz przepisy rozporządzenia z 2023 r. Przed wystawieniem tytułu wierzyciel wystosował do skarżącego upomnienie z 30 czerwca 2023 r., które jak już wyjaśniono, zostało uznane za doręczone zgodnie z przepisami prawa. Wbrew przekonaniu skarżącego, obowiązek poddania dziecka opisanym w tytule wykonawczym – szczepieniom wynika wprost z przepisów prawa, a okoliczności przedmiotowej sprawy, świadczą po pierwsze, że stronie doręczono upomnienie wskazujące, że uchylenie się od obowiązku spowoduje wszczęcie egzekucji oraz, że strona nie zgłosiła się z dzieckiem na szczepienia. Skarżący nie przedłożył też zaświadczenia odraczającego szczepienia ani wierzycielowi, ani organowi egzekucyjnemu i takiego też zarzutu, ani twierdzenia nie podniósł. Sąd podkreśla przy tym, że treść wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku podlegającego egzekucji jest jasna i zrozumiała – zobowiązanie dotyczyło poddania dziecka skarżącego (ur. 2 czerwca 2016 r.), a więc mającego w chwili wystawienia tytułu wykonawczego ukończony 8. rok życia, obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, śwince, różyczce. Sąd podziela stanowisko organów, że sporny obowiązek znajduje oparcie w przepisach prawa i był wykonalny. Wskazać należy, że zgodnie przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, stanowiącym podstawę prawną egzekwowanego względem skarżącego obowiązku, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy, jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy tym, w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 ustawy). W myśl zaś art. 17 ust. 1 tej ustawy, osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Stosownie zaś do art. 17 ust. 10 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, m.in. wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (ust. 10 pkt 1) oraz osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (ust. 10 pkt 2) - uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia. Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest obowiązkiem wynikającym z ustawy i jest on bezpośrednio wykonalny, a uchybienie temu obowiązkowi powoduje konieczność jego wyegzekwowania. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z powołanej wyżej regulacji ustawowej (art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy) skonkretyzowany został w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydanym na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy, które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. Powołane rozporządzenie określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne. W § 2 rozporządzenia wymieniono, że obowiązkiem szczepień ochronnych są objęte następujące choroby zakaźne: 1) błonica; 2) gruźlica; 3) inwazyjne zakażenia Haemophilus influenzae typu b; 4) inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae; 5) krztusiec; 6) nagminne zapalenie przyusznic (świnka); 7) odra; 8) ospa wietrzna; 9) ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis); 10) różyczka; 11) tężec; 12) wirusowe zapalenie wątroby typu B; 13) wścieklizna; 14) zakażenia powodowane przez rotawirusy. W § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. I tak następujące grupy osób są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek: (1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia – szczepieniom przeciw gruźlicy, (2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia – szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi, (3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia – szczepieniom przeciw: a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, (4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia – szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), (5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia – szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce, (6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia – szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy; (7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia – szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Jak wynika z powołanych regulacji od 1 października 2023 r. wiek dziecka, w jakim należy poddać je obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu przeciwko konkretnej chorobie zakaźnej, określa rozporządzenie Ministra Zdrowia, zaś termin wykonania konkretnych szczepień określa załącznik nr 1 do tego rozporządzenia. Jakkolwiek na gruncie obecnego stanu prawnego, GIS nadal wydaje Program Szczepień Ochronnych na dany rok na podstawie art. 17 ust. 11 ustawy, to jednak to nie określa w nim już terminu poddania dziecka określonemu szczepieniu i liczby dawek danego szczepienia, zaś regulacja ta została przeniesiona do rozporządzenia z 2023 r. W konsekwencji, w świetle przywołanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie budzi wątpliwości istnienie i wymagalność obowiązku poddania syna skarżącego, ur. 2 czerwca 2016 r., wymienionym w tytule wykonawczym szczepieniom ochronnym, zarówno w dacie wystawienia upomnienia, a następnie tytułu wykonawczego, jak i w dacie rozstrzygania w przedmiocie zarzutu skarżącego przez organy obu instancji. W stanie faktycznym bezsporne jest natomiast, że dziecko skarżącego nie zostało zaszczepione, mimo że upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek szczepionek określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i obowiązujące przepisy, organy miały zatem podstawy do przyjęcia, że strona uchyla się od poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Powyższe potwierdza przede wszystkim dokumentacja medyczna, z której wprost wynika, że u dziecka skarżącego nie wykonano żadnych wymaganych szczepień, a skarżący jako opiekun prawny nie zgłosił się z dzieckiem na badanie kwalifikacyjne, ani do żadnego z brakujących obowiązkowych szczepień ochronnych. W konsekwencji zgodzić się też należy z organami, że wymienione w tytule wykonawczym szczepienia biorąc pod uwagę wiek dziecka skarżącego były w sprawie wymagalne. Bezspornym jest, że obowiązek poddania się szczepieniu stanowi ograniczenie praw i wolności obywatelskich. W ocenie sądu jest to jednak ograniczenie prawnie uzasadnione. Podkreślenia wymaga, że celem, którym kierował się ustawodawca, wprowadzając szczepienia obowiązkowe, jest zapobieganie oraz zwalczanie zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Szczepienia ochronne polegają na podaniu szczepionki przeciw chorobie zakaźnej, w celu sztucznego uodpornienia przeciwko danej chorobie. Wskazać również należy, że ustawodawca przewidział odpowiedni mechanizm poprzedzający wykonanie szczepienia, tj. badanie kwalifikacyjne, którego celem jest stwierdzenie, czy w danym indywidualnym przypadku nie istnieją przeciwwskazania do wykonania szczepienia. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (ust. 4). Zgodnie zaś z art. 17 ust. 5 ustawy, w przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Tylko zatem w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy w związku ze stanem zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia nie występują przeszkody, które wykluczają wykonanie szczepienia. Wykonanie szczepienia może zostać odroczone tylko przez lekarza, do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych. W przypadkach przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej. Lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej (§ 11 rozporządzenia z 27 września 2023 r.). W rozpoznawanej sprawie lekarz nie stwierdził przeciwwskazań do wykonania szczepienia, dlatego też obowiązek szczepienny nie podlegał odroczeniu i jest wymagalny. Skarżący nie przedstawił zaś lekarzowi sprawującemu podstawową opiekę zdrowotną nad dzieckiem jakichkolwiek zaświadczeń potwierdzających leczenie specjalistyczne dziecka i stwierdzających przeciwwskazania do szczepień i takiego też zarzutu, ani twierdzenia nie podniósł. W związku z powyższym, zdaniem sądu, prawidłowo organy sanitarne przyjęły, że wskazany obowiązek istniał i był wymagalny w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. R. G. urodzony [...] 2023 r. w chwili wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 26 września 2024 r. miał ukończony 8. rok życia, zatem wierzyciel mógł domagać się wykonania tego obowiązku, gdyż szczepienia nie zostały wykonane w terminie określonym w obowiązującym schemacie. Ostatecznie także słusznie organy uznały, że zarzut naruszenia art. 29 § 2 u.p.e.a., jako niemieszczący się w katalogu z art. 33 § 2 u.p.e.a. nie podlegał rozpatrzeniu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że nie doszło do naruszenia art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a., skoro nie istniały żadne wątpliwości prawne czy faktyczne w sprawie. Obowiązek szczepień wynika wprost z przepisów prawa i jest wymagalny, w związku z czym podlega przymusowemu wykonaniu w drodze egzekucji. Nie jest też wątpliwe, że skarżący uchyla się od wykonania tego obowiązku, skoro nie przystąpił nawet wraz z synem do badania kwalifikacyjnego. Nie ma przy tym wątpliwości, że w ramach postępowania egzekucyjnego trudno mówić o "wszechstronnym rozważeniu całości materiału dowodowego" czy "swobodnej ocenie dowodów". Można jednak stwierdzić, że z pewnością z zebranych w sprawie dokumentów jasno wynika, że egzekwowany obowiązek szczepień pozostaje niewykonany, a zatem istnieje konieczność dalszego prowadzenia egzekucji wobec skarżącego. Nie ma przy tym potrzeby, by skarżący oświadczał, że odmawia szczepień swojego syna, gdyż z braku wymaganych działań, w tym przystąpienia do badania kwalifikacyjnego jasno wynika, że nie chce on wykonać obowiązku dobrowolnie. Końcowo w przedmiocie zarzutów wypada wskazać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z przepisami, w szczególności organ odwoławczy dokonał samodzielnej i pełnej oceny sprawy, co wyraził w uzasadnieniu wydanego postanowienia. Nie ma wątpliwości, że zarzuty zostały poddane analizie organu, a sam fakt, że podzielono wskazania organu pierwszej instancji nie świadczą o braku własnej oceny organu odwoławczego. W odniesieniu do powołanego w piśmie pełnomocnika skarżącego z 8 stycznia 2026 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r., SK 81/19 należy wyjaśnić, że Trybunał w sprawie o sygn. akt SK 81/19 orzekł w pkt I, że art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku nie zakwestionował samego obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym (pkt 5 uzasadnienia prawnego wyroku). Wprawdzie Trybunał wskazał, że komunikat GIS nie może stanowić podstawy do rekonstrukcji zakresu nakazów wynikających z obowiązku szczepień ochronnych nałożonego na jednostkę na mocy ustawy oraz zaznaczył, że niedopuszczalna jest sytuacja, gdy treść obowiązku jest współkształtowana komunikatem GIS, niebędącym aktem prawa powszechnie obowiązującego, to zauważył jednak, że materia dotycząca obowiązkowych szczepień ochronnych może ulegać potrzebie częstych zmian, co zależy od wielu czynników, w tym aktualnej wiedzy medycznej. Z tego względu Trybunał zasugerował w pierwszej kolejności dostosowanie stanu prawnego poprzez zmianę rozporządzenia. Jednocześnie w pkt II wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Zawarcie klauzuli odraczającej utratę mocy obowiązującej przepisu, w świetle art. 190 ust. 3 Konstytucji RP ma charakter wyjątkowy, ponieważ zasadą pozostaje wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dniem jego ogłoszenia. Trybunał zdecydował się na określenie w wyroku innego terminu utraty mocy obowiązującej przepisów we wskazanym zakresie, w celu zapewnienia ciągłości realizacji obowiązku szczepień ochronnych. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wydane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Jak wskazano już wyżej, w okolicznościach niniejszej sprawy w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, wniesienia zarzutów oraz wydania postanowień organu I, jak i II instancji, to powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a mianowicie przepisy ustawy i przepisy rozporządzenia, którego załącznik nr 1 określa schemat obowiązkowych szczepień ochronnych, wskazują na istnienie obowiązku poddania syna skarżącego szczepieniom wymienionym w tytule wykonawczym. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego i wprowadzone do systemu prawnego RP już po wydaniu omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r. (SK 81/19), stanowiąc formę dostosowania ustawodawstwa krajowego do wytycznych wynikających z tego wyroku. Nie ma więc podstaw do kwestionowania jego legalności. Dodatkowo wskazać należy, że sąd, badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, dokonał również oceny, czy rozporządzenie z 2023 r. zostało wydane w zgodzie z delegacją ustawową określoną w przepisie art. 17 ust. 10 ustawy. W tym celu sąd zapoznał się z powszechnie dostępną dokumentacją urzędową opublikowaną na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji http://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12376156/katalog/1300116#13001616). Z dokumentów procesu legislacyjnego wynika, że projekt rozporządzenia został poddany konsultacjom i zaopiniowaniu przez: Naczelną Izbę Lekarską, Naczelną Izbę Pielęgniarek i Położnych, Naczelną Radę Aptekarską, Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego, Polskie Towarzystwo Pediatryczne, Polskie Towarzystwo Wakcynologii oraz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Nadto w ramach konsultacji publicznych uwagi do projektu zgłosili: pełnomocnik Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Wiedzy o Szczepieniach "Stop NOP" z s. w Poznaniu, Fundacja Wolne Społeczeństwo oraz United For Freedom. W świetle powyższego sąd przyjął, że uchwalając przedmiotowe rozporządzenie Minister Zdrowia uwzględnił treść wyroku TK z 9 maja 2023 r., SK 81/19. Sąd nie znalazł także podstaw, by przyjąć, że stanowiska wskazanych wyżej podmiotów publicznych nie opierały się na danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań oraz aktualnej wiedzy medycznej popartych zaleceniami WHO. Wskazać należy również, że w wyroku Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 8 kwietnia 2021 r. (sprawa nr 47621/13 - Vavřička i inni), zapadłego na tle stosowania przepisów czeskich dotyczących szczepień ochronnych Trybunał wskazał, że obowiązek szczepienia stanowi ingerencję w integralność fizyczną osoby i jako przymusowa interwencja medyczna wchodzi w zakres gwarancji prawa do poszanowania życia prywatnego i art. 8 Konwencji. Zdaniem Trybunału, ustawowy nakaz szczepień i wynikające stąd sankcje administracyjne realizują ważne cele społeczne, to jest ochronę zdrowia publicznego i ochronę praw innych osób: szczepienia chronią zarówno osoby zaszczepione, jak i osoby, które z powodów medycznych nie mogą się zaszczepić, a tym samym polegają na tzw. "stadnej" odporności całego społeczeństwa. Ustawowy obowiązek szczepień stanowczo poparły w pozwanym państwie wszelkie autorytety medyczne, a obowiązkowe szczepienia mogą zostać uznane za prawidłową reakcję organów państwowych wobec pilnej potrzeby ochrony zdrowia publicznego i indywidualnych osób przed ciężkimi chorobami. Nadto, wszystkie zaskarżone w niniejszej sprawie szczepienia dotyczyły małych dzieci - Trybunał podkreślił w tej mierze, że w przypadku dziecka nadrzędną przesłanką jest jego dobro, a zaszczepienie i ochrona przed groźnymi chorobami bezsprzecznie leżą w interesie dziecka. Celem polityki szczepień jest ochrona każdego dziecka - czy to zaszczepionego indywidualnie, czy w drodze odporności "stadnej" - przed poważnymi chorobami. Wreszcie, przedmiotem omawianej sprawy były szczepienia przeciwko dziesięciu chorobom, które to szczepienia są powszechnie uznawane przez środowisko medyczne za bezpieczne i skuteczne. Tym samym ingerencja w prawo do poszanowania prywatności skarżących nie mogła zostać uznana za naruszenie ze względu na ważne interesy społeczne, które realizowała (zob.: K. Warecka, Obowiązek szczepienia a Konwencja Praw Człowieka. Omówienie wyroku Wielkiej Izby ETPC z dnia 8 kwietnia 2021 r., 47621/13, System Informacji Prawnej LEX/el 2021). Wskazać należy, że ustawowy obowiązek szczepień ochronnych oznacza także niedopuszczalność korzystania z uprawnienia pacjenta do odmowy poddania się świadczeniu zdrowotnemu z powołaniem się na art. 16 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji w zakresie określonym w art. 9. Informacja, o której mowa w art. 9, dotyczy stanu zdrowia pacjenta. Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mają prawo do uzyskania od osoby wykonującej zawód medyczny przystępnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu, w zakresie udzielanych przez tę osobę świadczeń zdrowotnych oraz zgodnie z posiadanymi przez nią uprawnieniami. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że zgodnie z art. 15 ustawy o prawach pacjenta przepisy dotyczące zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych stosuje się, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej. Taką odrębną ustawą jest między innymi ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, która przewiduje obowiązek poddawania się szczepieniom ochronnym. Ustawa ta nie przewiduje prawa pacjenta do odmowy wyrażenia zgody na obowiązkowe szczepienie ochronne, wręcz odmiennie - statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym. Jedynie w sytuacji wskazań lekarskich, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Oznacza to, że ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stanowi lex specialis w zakresie możliwości odmowy poddania się szczepieniu ochronnemu w stosunku do ustawy o prawach pacjenta (vide: wyroki NSA z: 17 kwietnia 2014 r., II OSK 338/13; 4 lutego 2015 r., II OSK 1509/13; 12 lipca 2017 r., II GSK 3542, pub. CBOSA). W niniejszej sprawie sąd stoi na stanowisku, że prawidłowości podjętego przez organ rozstrzygnięcia nie podważają także rozważania pełnomocnika skarżącego dotyczące dobrowolności szczepień w innych państwach, zasadności wprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych bez jednoczesnego powołania funduszu odszkodowawczego, czy też rejestracji niepożądanych odczynów poszczepiennych. Obowiązek szczepień ochronnych jest uregulowany w Polsce w przepisach prawa i ma ścisły związek z zapobieganiem szerzenia się chorób zakaźnych. Wynikający z przepisów obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami kodeksu wykroczeń (vide: wyroki NSA z: 6 kwietnia 2011 r., II OSK 32/11; 19 marca 2024 r., II GSK 27/21, pub. CBOSA). Wskazać przy tym należy, że w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, unormowano w art. 17a, 17e-17h przesłanki przyznania i wysokość świadczenia kompensacyjnego, wypłacanego z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, w związku z wystąpieniem działań niepożądanych po podaniu szczepionki albo szczepionek. Z kolei przepis art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy, przewiduje że właściwy państwowy inspektor sanitarny prowadzi rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych (tak m.in. WSA w Gdańsku z 25 kwietnia 2025 r., III SA/Gd 14/25 oraz WSA w Lublinie w wyroku z 5 czerwca 2025 r., III SA/Lu 175/25, pub. CBOSA). Reasumując sąd stwierdził, że organy inspekcji sanitarnej prawidłowo rozpoznały zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Elżbieta Lemańska Anna Bartłomiejczuk Marek Leszczyński