II SA/Bk 185/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi D.G. i z.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 13 stycznia 2026 r. nr 409.3/B-7/XV/26 w przedmiocie umorzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę.

Wyrokiem z 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 61/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: "WSA") stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej Białegostoku z 16 stycznia 2012 r., nr XXII/209/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedli Jaroszówka i Wygoda w Białymstoku (północno – wschodnie tereny rozwojowe) oraz załącznika numer 1 do tej uchwały (Dz.Urz.Woj.Podl. 2012, poz. 710 z 22 lutego 2012 r.; dalej: "m.p.z.p.") w części dotyczącej ustaleń w zakresie przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem 1 KD-Z (G), w odniesieniu do działek skarżących Danuty M.G. i Z.G. o nr [...] i [...]. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") wyrokiem z 27 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2159/18 oddalił skargę kasacyjną Miasta Białystok od ww. wyroku. Uchwałą z 28 września 2020 r. nr XXIX/456/20 Rada Miasta Białystok zmieniła m.p.z.p. (Dz.Urz.Woj.Podl, 2020, poz. 4158 z 7 października 2020 r.; dalej: "zmiana m.p.z.p."), jednakże w § 1 ust. 3 tej uchwały wskazano, że: zmiana planu nie dotyczy obszaru (oznaczonego odpowiednio na załączniku Nr 1 do niniejszej uchwały), dla którego wyrokiem NSA z 27 listopada 2018 r. II OSK 2159/18 zostały uchylone ustalenia uchwały nr IX/76/07 [powinno być: nr XXII/209/12] Rady Miejskiej Białegostoku z 16 stycznia 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedli Jaroszówka i Wygoda w Białymstoku (północno-wschodnie tereny rozwojowe), objętej niniejszą uchwałą. W dniu 3 października 2025 r. do Prezydenta Miasta Białegostoku (dalej: "Prezydent") wpłynął wniosek Z.G. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z zagospodarowaniem terenu na działce o nr [...] i na części działki nr [...] (obręb [...]), położonych w rejonie ul. K. w B., z niezbędną infrastrukturą techniczną. Zawiadomieniem z 8 października 2025 r. Prezydent powiadomił strony postępowania o jego wszczęciu. W dniu 3 listopada 2025 r. sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś zawiadomieniem z 5 listopada 2025 r. powiadomiono strony postępowania, że zebrano w sprawie materiał dowodowy w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Pismem z 10 listopada 2025 r. wnioskodawca oraz D.G. złożyli uwagi do projektu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z 15 grudnia 2025 r. nr 202/2025, wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., Prezydent umorzył w całości postępowanie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu powołał się na art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2024, poz. 1130 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), stwierdzając, że ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wskazał, że na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), zaś prawomocnym wyrokiem z 17 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Bk 61/18) WSA stwierdził nieważność tego planu jedynie w części dotyczącej ustaleń w zakresie przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem 1 KD-Z(G) w odniesieniu do działek nr. [...] i [...]. W związku zaś z tym, że postępowanie dotyczy ustalenia lokalizacji budynków, które miałyby być usytuowane na obszarze pozostającym w granicach obecnie obowiązującego planu miejscowego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy na tym terenie jest bezprzedmiotowe, co uzasadnia zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli D.G. i Z.G. (dalej: "skarżący"). Wskazali w nim, że obszar, na którym planowana jest realizacja inwestycji został wyłączony spod obowiązywania m.p.z.p. na mocy wyroków WSA i NSA. Do odwołania dołączono m.in. wydane z upoważnienia Prezydenta zaświadczenie z 7 sierpnia 2025 r., w którym zaświadczono m.in., że część działki nr [...] oraz działka nr [...] nie są objęte ustaleniami m.p.z.p. i stanowią obszar dla którego ww. wyrokiem NSA zostały uchylone ustalenia m.p.z.p. Decyzją z 13 stycznia 2026 r. nr 409.3/B-7/XV/26 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu SKO powołało brzmienie art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p., wskazując, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która ma zostać zrealizowana na obszarze, na którym obowiązuje plan miejscowy, jest niedopuszczalne. W analizowanej sprawie nie została spełniona zasadnicza przesłanka dopuszczająca wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem na obszarze, na którym położone są działki inwestycyjne obowiązuje m.p.z.p. SKO wyjaśniło przy tym, że wyrok WSA nie objął wszystkich ustaleń tego planu w stosunku do działek inwestycyjnych. Sąd stwierdził nieważność m.p.z.p. oraz załącznika numer 1 w części dotyczącej ustaleń w zakresie przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem I KD-Z (G), w odniesieniu do ww. działek skarżących. Inne ustalenia m.p.z.p., w tym ustalenie granic, w jakich plan ten obowiązuje oraz ogólne ustalenia dotyczące całego obszaru nim objętego, w szczególności zawarte w § 5-14 16 i 22-3, § 32 i kolejne m.p.z.p., zachowały swoją moc obowiązującą także na obszarze obu działek, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja. Końcowo SKO podkreśliło, że będąc obowiązane działać wyłącznie na podstawie przepisów prawa, które nie przewidują rozstrzygania o warunkach zabudowy, na obszarze objętym granicami i ustaleniami zawartymi w planie miejscowym, należało umorzyć postepowanie na zasadzie art. 105 § 1 Kpa i z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p., jako bezprzedmiotowe. Skargę na ww. decyzję wnieśli do sądu administracyjnego skarżący, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że dla działek inwestycyjnych obowiązuje m.p.z.p., podczas gdy działki te zostały wyłączone z ustaleń tego planu prawomocnym wyrokiem WSA z 17 kwietnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Bk 61/18), utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z 27 listopada 2018 r. (sygn. akt II OSK 2159/18), a następnie zmianami wprowadzonymi przez Radę Miejską Białegostoku uchwałą z 28 września 2020 r. nr XXIX/456/20 (§ 3) polegającymi na utworzeniu nowego terenu złożonego z działek nr [...] i części działki nr [...] bez ustalonego przeznaczenia, przy jednoczesnej zmianie klas dróg zbiorczych, sąsiadujących bezpośrednio z wydzielonym terenem, na klasy dróg lokalnych z nowymi symbolami tych dróg (§ 2), co skutkuje koniecznością ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Skarżący zarzucili także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 105 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe, podczas gdy brak było podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na nieobowiązywanie m.p.z.p. na wyłączonym terenie obejmującym działki inwestycyjne, wynikające ze zmian wprowadzonych uchwałą Rady Miejskiej Białegostoku nr XXIX/456/20 z 28 września 2020 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie dokumentów wydanych przez organ I instancji, tj. zaświadczenia Prezydenta z 7 sierpnia 2025 r. (URB-IX.6727.1401.2025) oraz wypisu i wyrysu z m.p.z.p. z 8 lipca 2025 r. (URB-IX.6727.1216.2025), opracowanych przez Departament Urbanistyki Urzędu Miejskiego w Białymstoku, które zgodnie potwierdzają brak obowiązywania m.p.z.p. na działkach inwestycyjnych, stanowiących wydzielony teren gruntu bez ustalonego przeznaczenia, co stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; 4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieustalenie w sposób jednoznaczny, czy na działkach inwestycyjnych obowiązuje m.p.z.p., mimo istnienia w obrocie prawnym dokumentów urzędowych wydanych przez organ I instancji, jednoznacznie potwierdzających brak obowiązywania tego planu na przedmiotowym terenie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak oceny wartości dowodowej zaświadczenia Prezydenta z 7 sierpnia 2025 r. (URB-IX.6727.1401.2025) oraz wypisu i wyrysu z m.p.z.p. z 8 lipca 2025 r. (URB-IX.6727.1216.2025), a także brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił tym dokumentom wiarygodności i mocy dowodowej, co w konsekwencji spowodowało niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i miało istotny wpływ na wynik sprawy; 6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy SKO zobowiązane było uchylić decyzję Prezydenta z 15 grudnia 2025 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji prezydenta i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi powtórzyli argumentację powołaną w zarzutach skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej oraz powtórzył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy w dniu 26 maja 2026 r. skarżący podtrzymali skargę wyjaśniając, że w ich ocenie teren inwestycyjny znajduje się w granicach planu, ale nie jest objęty ustaleniami planu. Nie można ustalić przeznaczenia terenu, tzn. teren ten nie ma przeznaczenia w planie. Złożyli do akt własnoręcznie sporządzony szkic porównawczy ustaleń planu miejscowego z 2012 r. i 2020 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja SKO z 13 stycznia 2026 r. nr 409.3/B-7/XV/26 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z 15 grudnia 2025 r. nr 202/2025, którą umorzono w całości postępowanie dotyczące wydania, na wniosek Z.G., decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z zagospodarowaniem terenu na działce o nr [...] i na części działki nr [...] (obręb 15), położonych w rejonie ul. K. w B., z niezbędną infrastrukturą techniczną. Przyczyną umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. było stwierdzenie, że na terenie inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), w związku z czym wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji jest bezprzedmiotowe. Słusznie przy tym organy obu instancji wskazały, że wedle art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). Również powołany przez organy przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p., określający istotę decyzji o warunkach zabudowy, stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, w przypadku braku planu miejscowego. Tymczasem zasadnie w sprawie ustalono, że teren inwestycyjny położony jest na obszarze, na którym obowiązuje m.p.z.p. Nie ma przy tym racji strona skarżąca, która twierdzi, że teren ten został wyłączony z ustaleń m.p.z.p. na mocy wyroku WSA z 17 kwietnia 2018 r. II SA/Bk 61/18, od którego NSA oddalił skargę kasacyjną Miasta Białystok wyrokiem z 27 listopada 2018 r. II OSK 2159/18. Jak słusznie doprecyzował w tym względzie organ odwoławczy, wyrok WSA nie objął wszystkich ustaleń tego planu względem terenu inwestycyjnego, bowiem nieważność m.p.z.p. oraz załącznika numer 1 do tej uchwały, stwierdzono wyłącznie w części dotyczącej ustaleń w zakresie przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem 1 KD-Z (G), w odniesieniu do działek skarżących nr [...] i [...]. Słusznie SKO dostrzegło przy tym, że pozostałe ustalenia m.p.z.p., w tym dotyczące granic, w jakich plan ten obowiązuje oraz ogólne ustalenia dotyczące całego obszaru nim objętego, na obszarze terenu inwestycyjnego zachowały swoją moc obowiązującą. Wedle zaś § 1 ust. 2 m.p.z.p. plan obejmuje obszar o powierzchni około 329 ha ograniczony od południa - ulicą 27 Lipca, od zachodu - ulicami Jana Brzechwy, Wojciecha Bogusławskiego i jej przedłużeniem do ulic Ignacego Mościckiego, Konstantego Kosińskiego, Jana Krzysztofa Kluka i ulicy Bystrzyckiej, od północy i wschodu granicą administracyjną miasta przylegającą do gruntów wsi Sowlany i Nowodworce. Nie budzi w tym względzie wątpliwości, że teren inwestycyjny położony jest na obszarze objętym granicami m.p.z.p. W obecnej sytuacji prawnej, zaistniałej na skutek wyroku WSA z 17 kwietnia 2018 r. II SA/Bk 61/18, od którego NSA wyrokiem z 27 listopada 2018 r. II OSK 2159/18 oddalił skargę kasacyjną, teren inwestycyjny, mimo położenia na obszarze objętym granicami m.p.z.p., nie posiada ustalonego przeznaczenia planistycznego. Mimo upływu ponad 6 lat od momentu wydania wyroku przez NSA (i jednocześnie uprawomocnienia się wyroku WSA), organ planistyczny nie wprowadził w tym zakresie zmian w m.p.z.p. (te zaś wprowadzone na mocy uchwały Rady Miasta Białystok z 28 września 2020 r. nr XXIX/456/20, zgodnie z § 1 ust. 3 tej uchwały nie dotyczą obszaru działek inwestycyjnych). Z uwagi jednak na materialnoprawne skutki obu ww. orzeczeń sądowych, a także terytorialny zakres m.p.z.p. brak jest podstaw aby twierdzić (jak chce tego strona skarżąca), że w odniesieniu do terenu inwestycyjnego m.p.z.p., w ogóle nie obowiązuje, w związku z czym określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy tego terenu może nastąpić w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Twierdzenie to pozostaje bowiem w sprzeczności z treścią prawomocnego wyroku WSA, którym na mocy art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") związane są nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Na ocenę zaś skutków materialnoprawnych obu powołanych wyżej orzeczeń sądowych, nie mają wpływu: ani nieprecyzyjne oznaczenie zakresu tych skutków dokonane w treści § 1 ust. 3 zmiany m.p.z.p., (mogące sugerować, że dla terenu inwestycyjnego ustalenia m.p.z.p. zostały uchylone w całości), które zostało powielone w załączniku nr 1 do zmiany m.p.z.p. (vide: opis do graficznego oznaczenia obszaru, którego dotyczył wyrok NSA z 27 listopada 2018 r. II OSK 1259/18, zawarty w "elementach informacyjnych" do części graficznej – k. 57 akt adm.), ani też zaświadczenie z 7 sierpnia 2025 r. wydane Z.G. z upoważnienia Prezydenta, w którym powielono ww. nieprecyzyjny zapis § 1 ust. 3 zmiany m.p.z.p., dodając, że teren inwestycyjny nie jest objęty ustaleniami m.p.z.p. Jeszcze raz podkreślić należy w sposób wyraźny, że na mocy wspomnianego prawomocnego wyroku WSA (od którego NSA oddalił skargę kasacyjną), z obrotu prawnego wyeliminowano tylko te ustalenia m.p.z.p. oraz załącznika numer 1 do tej uchwały, które dotyczyły przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem 1 KD-Z (G), w odniesieniu do działek skarżących nr [...]i [...] (obszar ten odpowiada terenowi inwestycyjnemu objętemu wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy). W konsekwencji więc zapis § 1 ust. 3 zmiany m.p.z.p., powielony następnie zarówno w części graficznej zmiany m.p.z.p. oraz w treści zaświadczenia z 7 sierpnia 2025 r., nie odpowiada literalnie sentencji wyroku WSA, wskutek czego wprowadza w błąd nie tylko stronę skarżącą, ale także organ I instancji, który zanim umorzył postępowanie, bezcelowo przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganą przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Powyższe nie zmienia jednak faktu, że wspomniany wyrok WSA, w odniesieniu do działek skarżących, stwierdził nieważność wyłącznie konkretnych (opisanych tam) ustaleń m.p.z.p., a nie całego planu. Skoro więc teren inwestycyjny położony jest w całości na obszarze, na którym obowiązuje m.p.z.p., postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji zlokalizowanej na tym terenie, w świetle cytowanych uprzednio przepisów art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p., jest w całości bezprzedmiotowe. W kontekście ww. przepisów nie ma przy tym znaczenia jakie jest przeznaczenie planistyczne terenu inwestycyjnego, a tym samym i to, czy zostało ono w ogóle ustalone (ustalenie przeznaczenia planistycznego danego terenu jest zaś kwestią odrębną od postępowania o ustalenie warunków zabudowy). Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., m.in. gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji publicznej. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - zarówno pozytywne, jak i negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Przy czym bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por.. wyroki NSA: z 28 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 825/20, z 20 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2936/21, z 15 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 2517/17, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) – co ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Powołane na wstępie przepisy u.p.z.p. w sposób jednoznaczny wykluczają bowiem możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji mającej być zlokalizowaną na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, że wbrew pierwszemu z zarzutów skargi, organy obu instancji nie naruszyły powołanych tam przepisów u.p.z.p. W konsekwencji także wszystkie pozostałe podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieskuteczne. Zasadnie bowiem umorzono postepowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., którą to decyzję SKO prawidłowo utrzymało w mocy. Organy ustaliły przy tym należycie stan faktyczny i prawny sprawy, oceniając, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, cały materiał dowodowy, a także mając na względzie zapisy powołanych wyżej aktów prawa miejscowego oraz uwzględniając materialnoprawne skutki wyżej powołanych prawomocnych wyroków WSA i NSA - dopełniając tym samym dyspozycji art. 170 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony skarżącej z zaskarżonej decyzji, ani też subiektywne przekonanie o jej wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola sądowa, nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe sąd oddalił skargę na podstawie z art. 151 p.p.s.a. Małgorzata Roleder Elżbieta Lemańska Anna Bartłomiejczuk