II SA/Bk 1766/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2025 r. nr 408.119/F-14/25/25 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia stanu wody na gruncie oddala skargę.

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Pismem z 11 października 2024 r. skierowanym do Wójta Gminy D., J. K. zam. P., właściciel działek o numerach [...] i [...] oraz współwłaściciel działki nr [...], położonych w miejscowości P., złożył wniosek o przeprowadzenie kontroli i nakazanie obniżenia terenu nieruchomości działki nr [...], której właścicielami są E. i Ł. U. Wskazał, że podniesienie terenu spowodowało zatrzymanie spływu wód opadowych z działki [...] i przekierowanie na działkę nr [...] co powoduje zastoiny wodne. Nadmierny spływ wód opadowych dotyczy również działek nr [...] oraz nr [...]. W piśmie uzupełniającym J. K. podał, iż sytuacja ma miejsce od 16.09.2024 r. Decyzją z 30 czerwca 2025r. (nr IPG.63331.3.2024) Wójt Gminy D. po ponownym rozpoznaniu sprawy po raz drugi umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia stanu wody na gruncie działki o numerze [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Ł. U. współwłaściciel nieruchomości o numerze [...] w związku z budową domu na tej nieruchomości wyrównał teren działki czarnoziemem pod obsianie trawą. Z dokumentów przyjętych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego wynika, że spływ powierzchniowy wód opadowych jest w kierunku nieruchomości skarżącego a następnie rowu melioracyjnego biegnącego miedzy innymi wzdłuż działek nr [...], [...] i [...]. Kilkakrotne oględziny nieruchomości dokonane 20 grudnia 2024r., a także po opadach deszczu w dniach 14,16 i 17 maja 2025r. wykazały brak zastoisk wody zarówno na posesji P. należącej do inwestorów E. U. i Ł. U., jak i P. należącej do J. K. W ocenie organu wynik oględzin oraz brak innych dowodów, że wystąpiła szkoda na gruncie wnioskodawcy spowodowana wyrównaniem terenu sąsiedniej działki wobec nieruchomości wnioskodawcy, skutkować musiał umorzeniem postępowania w sprawie naruszenia stanu wód na gruncie. Odwołanie wnioskodawcy od tej decyzji nie zostało uwzględnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku po jego rozpatrzeniu decyzją z 25 sierpnia 2025rt. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Kolegium podało, że uzupełnione postępowanie dowodowe pozwalało na przyjęcie, że nie doszło do szkodliwej zmiany stosunków wodnych na gruncie po działaniach inwestycyjnych na posesji P. Kolegium wskazało, że stan faktyczny sprawy kształtuje się następująco. Działka skarżącego o numerze ewidencyjnym [...] pod adresem P. o pow. [...] ha zabudowana budynkiem mieszkalnym, położona jest na wschód od działki Państwa U. nr [...] pod adresem P., zabudowanej budynkiem mieszkalnym, o pow. [...] ha. Działka nr [...] (stanowiąca współwłasność Państwa P. i Państwa K.) stanowi drogę dojazdową do działek [...] (niezabudowanej działki Państwa K.) i działki nr [...] (zabudowanej działki Państwa K.). Z mapy zasadniczej i porównania rzędnych terenu, a także z wydruków z geoportalu z powiatu białostockiego wynika, że naturalny kierunek spływu wód odbywa się w kierunku działek skarżącego o numerach [...], [...], [...], tj. z kierunku północno - zachodniego, zachodniego i południowo - zachodniego w kierunku północnym i wschodnim. Dalej spadek odbywa się w kierunku rowu znajdującego się m.in. wzdłuż działek nr [...], [...], [...]. Z protokołu oględzin z 20.12.2024 r. przeprowadzonych na działce Państwa U. nr [...] (P.) wynika, że działka jest dookoła ogrodzona siatką z podmurówką z gotowych elementów betonowych. Cześć posesji od strony garażu wysypana jest żwirem. Pomiędzy posesją P. i P.1 stwierdzono różnice pomiędzy poziomami, posesja P jest położona wyżej ok. 20-30 cm. Ł. U. podczas oględzin zeznał, że na swoją działkę zamówił 3 wywrotki czarnoziemu, celem wyrównania terenu i obsiania trawą. Jego zdaniem nie doszło do nawiezienia ziemi w ilości przekraczającej 200 kg/m2. Od strony drogi szutrowej wewnętrznej przy wjeździe (brama) widoczny jest spadek terenu w kierunku działki P.1. Podczas oględzin wykonane zostały zdjęcia (po wydaniu decyzji kasacyjnej przez Kolegium z 31.03.2025 r. zdjęcia te zostały opisane). Ze zdjęć wynika, że teren podczas oględzin był suchy, brak śladów zawilgocenia, kałuż, spływu wody. Na zdjęciach widoczna jest granica obu działek, w tym widoczne podwyższenie terenu działki P. o wysokość podmurówki z gotowych betonowych bloczków ok 20-30 cm. Akta sprawy zawierają także materiał zdjęciowy przesłany przez E. U. 22.12.2024 r. z okresu, kiedy działka została zakupiona oraz z okresu budowy domu. Kolegium stwierdziło, że te zdjęcia nie mają dużego znaczenia dla sprawy, gdyż wskazują na niezagospodarowany, zachwaszczony teren, nie można z tego wywnioskować jak była różnica terenu w stosunku do działek sąsiednich. Kolejny dowód w sprawie, to oględziny z 19.05.2025 r. przeprowadzone w trakcie ponownie prowadzonego postępowania przez organ I instancji. Podczas tych oględzin wykonano 12 zdjęć, a w protokole zawarto informację, że oględziny zostały przeprowadzone po opadach deszczu w dniach 14,16 i 17 maja 2025 r. Do protokołu E. U. podała termin rozplantowania ziemi jako miesiące czerwiec-lipiec 2024 r. Termin ten następnie został sprecyzowany w mailu z 19.05.2025 r., w którym E. U. wyjaśniła, iż ziemia pod trawnik została rozplantowana na przełomie września i października 2024 r. Przedłożone do protokołu zdjęcia zostały opisane, dotyczyły wszystkich omawianych działek: nr [...], [...], [...], oraz [...]. Kolegium stwierdziło, że na zdjęciach poszczególnych działek i drogi wewnętrznej, brak jest śladów zastojów wody i jakiejkolwiek szkody związanej z przebytymi w ostatnich dniach opadami deszczu. Oprócz protokołu oględzin, pracownicy organu I instancji sporządzili także notatkę służbową z tego dnia tj. 19.05.2025 r. W notatce wskazano, iż po wykonaniu zdjęć, miały być dokonane także oględziny, jednak podczas rozmowy wnioskodawca zapytany czy posiada dowody w postaci zdjęć, że doszło do szkody, odpowiedział, że "szkody nie ma bo mamy suszę hydrologiczną", po czym pracownicy urzędu zostali wyproszeni z jego posesji. Kolegium stwierdziło, że materiał zgromadzony w aktach sprawy potwierdził fakt nawiezienia ziemi pod trawnik na działkę inwestorów ale z analizy dowodów nie wynika aby podwyższenie terenu na działce nr [...] nastąpiło w stopniu mającym szkodliwy wpływ na stosunki wodne na gruncie sąsiednim. Brak jest dowodów, aby na posesji działki skarżącego (P.1) wystąpiła szkoda w postaci, jak wskazano w zawiadomieniu, zatrzymania spływu wód opadowych, zastoin wodnych oraz zalewania części nieruchomości nr [...]. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojej tezy o występowaniu zastoin wodnych lub spływu na jego działkę lub drogę wewnętrzną, kruszywa i różnego rodzaju ziemi. Takich ustaleń nie można też przyjąć z wyniku przeprowadzonych w toku postępowania dwóch oględzin. Kolegium zaakcentowało, że oględziny z 19.05.2025 r. zostały przeprowadzone po trwających przez 3 dni opadach deszczu. Nadto z notatki z 19.05.2025 r. sporządzonej z rozmowy z wnioskodawcą można wyczytać, że sam skarżący też określił, że z powodu suszy szkoda nie występuje. Kolegium wyjaśniło, iż w świetle art. 234 Prawa wodnego pod pojęciem szkody można określić pogorszenie się warunków wodnych na gruncie, np. poprzez wystąpienie większej ilości wody tam, gdzie poprzednio było jej znacznie mniej (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 162/23). Pojęcia "szkoda" i "szkodliwe zmiany" nie są tożsame. Za szkodę należy uznać obiektywnie pojęty i wykazany w postępowaniu uszczerbek po stronie "poszkodowanego". Szkodliwe zmiany mają nieco inny charakter. Jest to stan, gdy wystąpiły (również w sposób obiektywny ustalone) czynniki pogarszające warunki korzystania z rzeczy - tu nieruchomości. W sprawie nie wstępuje szkoda ani szkodliwe zmiany na działce skarżącego (P.1) o numerze [...]. Jak wynika z akt sprawy zmiana przeprowadzona na posesji P., nie jest zmianą, o której mowa w art. 234 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium uznało je za niezasadne. Podkreśliło, że sprawa dotyczy naruszenia stosunków wodnych w zakresie, o jakim mowa w art. 234 Prawa wodnego. W tego rodzaju postępowaniu nie są badane kwestie związane z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego czy też ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, gdyż bez względu na to, czy do zmiany stanu na gruncie doszło w sposób legalny czy niezgodny z prawem, organ zobowiązuje właściciela gruntu do przywrócenia stanu poprzedniego lub usunięcia szkody na gruncie sąsiednim. W tej sprawie nie wystąpiła przesłanka do wydania decyzji w trybie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów postępowania: art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez brak zgromadzenia i wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego. Uznało, że organ I instancji przeprowadził w sposób wnikliwy postępowanie administracyjne, akta sprawy zawierają: informacje z ewidencji gruntów i budynków dotyczące omawianych działek, protokoły z oględzin z 20.12.2024 r. oraz z 19.05.2025 r., sporządzone i opisane zdjęcia, wydruki z geoportalu dotyczące przekroju wysokościowego działek, wydruki mapy zasadniczej, zdjęcia dołączone przez panią E. U., notatkę służbową z 19.05.2025 r. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał jest wystarczający do podjęcia decyzji w niniejszej sprawie. Organ I instancji w sposób rzeczowy i kompletny przedstawił stanowisko w sprawie i dokonał rzetelnej oceny zebranego materiału i wyciągnął logiczne wnioski co do braku przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Kolegium nie stwierdziło też braku zastosowania się organu I instancji do zaleceń podanych w decyzji kasacyjnej z 31.03.2025 r. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną J. K. podniósł zarzuty: 1. naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegających na braku wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego, zaniechaniu powołania biegłego hydrologa mimo wcześniejszego wskazania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że taka potrzeba może istnieć, opieraniu się na powierzchownych oględzinach i zdjęciach, przeprowadzonych w okresach niesprzyjających obserwacji (susza hydrologiczna, brak opadów w dniu oględzin), co uniemożliwiło rzetelne ustalenie stanu faktycznego. 2) art. 105 § 1 k.p.a. przez niezasadne przyjęcie, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania i umorzenie go, pomimo że sprawa wymagała merytorycznego rozstrzygnięcia w trybie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób fragmentaryczny i wewnętrznie sprzeczny, nieodnoszący się do wszystkich zarzutów odwołania, a w szczególności pominięcie skutków podniesienia terenu działki nr [...] dla drogi dojazdowej (działka nr [...]). 2. naruszenia prawa materialnego tj. art. 234 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne polegającego na przyjęciu, że na działce nr [...] nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla działek sąsiednich, podczas gdy przeprowadzone dowody oraz okoliczności sprawy wskazują na przeciwne wnioski. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji fotograficznej oraz nagrań wideo celem ustalenia faktycznego stanu terenu w różnych okresach, w szczególności występowania zastoin wodnych, zmian kierunku odpływu wód oraz skutków nawiezienia ziemi i kruszywa na działce nr [...], a także ich wpływu na nieruchomości sąsiednie. Mając na względzie wskazane zarzuty, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. z dnia 30 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej nie są zasadne. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Przepis art. 234 ust. 1 ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017r. (Dz. U. z 2024r., poz. 1087 ze zm.) zakazuje właścicielowi gruntu zmiany stanu wód na gruncie, a zwłaszcza kierunku jej odpływu – ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzania wód oraz wprowadzania ścieków oraz na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 2 Prawa wodnego). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu, zmiany stanu wody na gruncie wpływają szkodliwie na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 234 ust. 3 Prawa wodnego). W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 234 Prawa wodnego organ ma obowiązek ustalenia, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie i czy spowodowała szkodę. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, spowodowanie przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie, to takie działanie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie, związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi i hydrologicznymi, przy czym nie każda zmiana stosunków wodnych na gruncie będzie powodowała zastosowanie art. 234 ust.2 i 3 Prawa wodnego, a jedynie taka, która negatywnie, szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Innymi słowami w postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych, organ musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo – skutkowego między dokonaną zmianą na gruncie a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim. Zaprezentowana wyżej wykładnia przepisu art. 234 Prawa wodnego jest w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalona i jednolita. Jest to linia orzecznictwa zapoczątkowana jeszcze na tle stosowania przepisu art. 29 poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001r. (Dz. U. z 2017r. , poz. 1121), którego odpowiednikiem jest mający taką samą treść przepis art. 234 obowiązującej obecnie ustawy Prawo wodne z 20 lipca 2017r. (Dz. U. z 2024r. poz. 1087 ze zm). Zachowują zatem aktualność tezy starszych orzeczeń sądów administracyjnych (między innymi z wyroków: NSA o sygn. II OSK 1538/11, WSA w Gliwicach o sygn. II SA/Gl 23/13) jak i tezy przywołanych w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji orzeczeń sądów administracyjnych wydanych przy stosowaniu art. 234 nowego Prawa wodnego (NSA o sygn. III OSK 2657/22, czy WSA w Gliwicach o sygn. II SA/Gl 635/23). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w skomplikowanych stanach faktycznych przy ujawnieniu naruszonych na gruncie stosunków wodnych, dla ustalenia, czy stan naruszenia pozostaje w związku przyczynowym z działaniami podjętymi na sąsiedniej nieruchomości, zalecane jest dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii. W okolicznościach kontrolowanej sprawy potrzeba dociekania związku przyczynowego między działaniami inwestycyjnymi na nieruchomości Państwa U. a stanem na gruncie działek skarżącego nie wystąpiła albowiem ustalenia organu nie wykazały szkodliwego wpływu działań inwestycyjnych na gruncie sąsiednim dla nieruchomości skarżącego. Opisane we wniosku inicjującym postępowanie, działania Państwa U. (uznane przez skarżącego za szkodliwe) polegały na podwyższeniu gruntów własnej działki dla potrzeb realizowanej zabudowy nieruchomości. Ł. U. podczas oględzin zeznał, że na swoją nieruchomość zamówił 3 wywrotki czarnoziemu celem wyrównania terenu i obsiania trawą. Skarżący J. K. w piśmie z 11.10.2024 r. nazwanym "Zawiadomienie" wskazał, że podniesienie terenu spowodowało zatrzymanie spływu wód opadowych z działki [...] i przekierowanie na działkę nr [...] co powoduje zastoiny wodne a kruszywa i ziemie różnego rodzaju zalegające na działce [...] obsypują podmurówki ogrodzeń działek sąsiednich, a skutki nasilą się znacząco w okresie roztopów zimowo-wiosennych, co spowoduje nie tyle zastoiny co zalewanie części nieruchomości [...]. Według Pana J. K. sytuacja zalewania gruntu ma miejsce od niedawna tj. od 16.09.2024 r. W toku postępowania organ przeprowadził kilkakrotnie oględziny nieruchomości inwestorów i skarżącego konfrontując fakty opisane przez skarżącego oraz inwestora ze stanem na gruncie i utrwalając wyniki oględzin opisem w protokole z oględzin i na fotografiach. Organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo opisał położenie nieruchomości inwestorów i skarżącego względem siebie oraz naturalne ukształtowanie terenu a ustalenia w tym zakresie nie zostały zakwestionowane. Należy zatem za organem przypomnieć, że działka skarżącego o numerze ewidencyjnym [...] pod adresem P.1 o pow. [...] ha zabudowana budynkiem mieszkalnym, położona jest na wschód od działki Państwa U. nr [...] pod adresem P., zabudowanej budynkiem mieszkalnym, o pow. [...] ha. Działka nr [...] (stanowiąca współwłasność Państwa P. i Państwa K.) stanowi drogę dojazdową do działek [...] (niezabudowanej działki Państwa K.) i działki nr [...] (zabudowanej działki Państwa K.). Z mapy zasadniczej i porównania rzędnych terenu, a także z wydruków z geoportalu z powiatu białostockiego wynika, że naturalny kierunek spływu wód odbywa się w kierunku działek skarżącego o numerach [...], [...], [...], tj. z kierunku północno - zachodniego, zachodniego i południowo - zachodniego w kierunku północnym i wschodnim. Dalej spadek odbywa się w kierunku rowu znajdującego się m.in. wzdłuż działek nr [...], [...], [...]. Z protokołu oględzin z 20.12.2024 r. przeprowadzonych na działce inwestorów o nr [...] (P.) wynika, że działka jest dookoła ogrodzona siatką z podmurówką z gotowych elementów betonowych. Cześć posesji od strony garażu wysypana jest żwirem. Pomiędzy posesją P. i P.1 stwierdzono różnice pomiędzy poziomami, posesja P. jest położona wyżej ok. 20-30 cm. Od strony drogi szutrowej wewnętrznej przy wjeździe (brama) widoczny jest spadek terenu w kierunku działki P.1. Podczas oględzin wykonane zostały zdjęcia (po wydaniu decyzji kasacyjnej przez Kolegium z 31.03.2025 r. zdjęcia te zostały opisane). Ze zdjęć wynika, że teren podczas oględzin był suchy, brak śladów zawilgocenia, kałuż, spływu wody. Na zdjęciach widoczna jest granica obu działek, w tym widoczne podwyższenie terenu działki P. o wysokość podmurówki z gotowych betonowych bloczków ok. 20-30 cm. Kolegium – zdaniem sądu - wyprowadziło trafny wniosek z analizy zebranych dowodów stwierdzając, że materiał zgromadzony w aktach sprawy potwierdził fakt nawiezienia ziemi pod trawnik na działkę inwestorów ale z analizy dowodów nie wynika aby podwyższenie terenu na działce nr [...] nastąpiło w stopniu mającym szkodliwy wpływ na stosunki wodne na gruncie sąsiednim. Brak jest dowodów, aby na posesji działki skarżącego (P.1) wystąpiła szkoda w postaci, jak wskazano w zawiadomieniu, zatrzymania spływu wód opadowych, zastoin wodnych oraz zalewania części nieruchomości nr [...]. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojej tezy o występowaniu zastoin wodnych lub spływu na jego działkę lub drogę wewnętrzną, kruszywa i różnego rodzaju ziemi. Takich ustaleń nie można też przyjąć z wyniku przeprowadzonych w toku postępowania dwóch oględzin, z których oględziny z 19.05.2025 r. zostały przeprowadzone po trwających przez 3 dni opadach deszczu. Nadto z notatki z 19.05.2025 r. sporządzonej z rozmowy z wnioskodawcą można wyczytać, że sam skarżący też określił, że z powodu suszy szkoda nie występuje. Skarżący w zarzutach skargi kwestionuje ustalenia organów obu instancji co do braku wystąpienia szkodliwego oddziaływania na jego nieruchomość podwyższeniem przez inwestorów terenu sąsiedniej nieruchomości, opierając szkodliwość oddziaływania na potencjalności zagrożeń a nie realnym ich wystąpieniu. W samym zawiadomieniu organu inicjującym postępowanie skarżący zwracał uwagę, że istnieje zagrożenie zalewaniem jego nieruchomości w okresie roztopów. W toku postępowania zostały jednak przeprowadzone oględziny po 3 dniach intensywnych opadów deszczu, które nie wykazały szkodliwego oddziaływania na grunt skarżącego faktu nawiezienia ziemi na nieruchomość inwestorów. Sądowi znane są stanowiska sądów administracyjnych, że szkoda, o jakiej mowa w art. 29 ust.1 starego Prawa wodnego a teraz art. 234 ust.1 nowego Prawa wodnego, może sprowadzać się do potencjalnego ryzyka zalania gruntów sąsiednich w przyszłości (vide: wyrok wskazany w skardze o sygn. II SA/Gl 412/15 czy wyrok WSA w Gdańsku o sygn. II SA/Gd 815/25) ale – zdaniem składu orzekającego - owa potencjalność możliwości wystąpienia szkody powinna być oparta o wiarygodne stwierdzenia. Właściciel nieruchomości może bowiem dokonywać na swoim gruncie zmiany kierunku i natężenia odpływu wód opadowych i roztopowych o ile nie powoduje to szkód na cudnych gruntach. Nakaz przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom czyli obowiązki naprawcze dotyczą szkód już powstałych a nie potencjalnych a zatem szkodliwy wpływ zmiany stanu wód na gruncie na grunty sąsiednie musi być wykazany a nie potencjalny wyłącznie. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., oznacza, że brak jest w stanie faktycznym danej sprawy, któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego. Skoro w świetle przeprowadzonych przez organ dowodów, stan faktyczny kontrolowanej sprawy nie odpowiada stanowi hipotetycznemu z art. 234 ustawy Prawo wodne z 2017r., gdyż działania inwestorów E. U. i Ł. U. nie zakłóciły stosunków wodnych na gruncie ze szkodą dla gruntów skarżącego, postępowanie administracyjne wywołane wnioskiem skarżącego podlegać musiało umorzeniu. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)