II SA/Bk 127/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na orzeczenie P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy uznania za winnego nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Skarżący T. D. wniósł skargę na orzeczenie P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. uchylające w całości orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. na mocy którego uznano skarżącego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i odstąpiono od ukarania i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z tego powodu, że zaskarżone orzeczenie jako uchylające orzeczenie organu I instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia nie kończy postępowania dyscyplinarnego. Wskazano, że w świetle art. 138 o Policji skarga do sądu administracyjnego dopuszczalna jest tylko na orzeczenia kończące postępowanie dyscyplinarne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten przewiduje zatem możliwość zaskarżenia w omówionym trybie jedynie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Orzeczeniem kończącym takie postępowanie nie jest jednak każde orzeczenie wydane przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego w trybie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji. Orzeczenie organu drugiej instancji uchylające orzeczenie organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia nie kończy postępowania dyscyplinarnego bowiem nie załatwia ostatecznie sprawy. Podkreślić przy tym należy, że tryb postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy policji jest ściśle uregulowany w samej ustawie o Policji tj. w przepisach 10-tego rozdziału ustawy. Żaden z przepisów tego rozdziału nie odsyła do odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 135p ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w ustawie, odsyła do odpowiedniego stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym przepisów kodeksu postępowania karnego, dotyczących jedynie wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy policji nie jest postępowaniem administracyjnym, a w konsekwencji nie można na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej. Art. 138 ustawy o Policji jako przepis szczególny, o którym mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowić może podstawę zaskarżenia orzeczenia lub postanowienia dyscyplinarnego jedynie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne (tak też NSA w postanowieniu z 7 sierpnia 2013 r., I OZ 666/13, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).