II SA/Bd 958/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Prezydent M. T. cofnął skarżącemu S. S. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. A, B, C. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2019 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., nadanym w placówce pocztowej dnia [...] września 2019 r. Pismem z dnia [...] września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w T., działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 2096 ze zm.), wezwało skarżącego do uzupełnienia braku formalnego ww. pisma z dnia [...] sierpnia 2019 r. w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania, poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania, załączając do niego podpisane odwołanie. Skarżący wskazał, że powziął informację telefoniczną, że jego odwołanie nie może być rozpoznane z uwagi na brak podpisu, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa z dnia [...] lipca 2020 r., w której to wskazano, iż skarżący dnia [...] lub [...] czerwca 2020 r. zadzwonił do Biura SKO z zapytaniem dotyczącym terminu rozparzenia odwołania, uzyskując w odpowiedzi informację o pozostawieniu pisma bez rozpoznania z powodu nieusunięcia braku formalnego oraz o dacie zwrotu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia tego braku. Skarżący podkreślił w ww. piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r., że stale odbiera pocztę i nie wie z jakiego powodu nie dotarła do niego przesyłka SKO z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego. Stwierdził w związku z tym, że nie uchybił terminowi ze swojej winy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. SKO na podstawie art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej powoływanym jako "kpa") odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego ww. odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji przywrócenia terminu, przesłanki których spełnienie jest konieczne, aby przywrócić termin, należy interpretować ściśle. Natomiast w sprawie – jak podkreślił organ - w żaden sposób nie wykazano braku winy w uchybieniu terminu. W złożonym wniosku skarżący nie uprawdopodobnił bowiem przyczyny braku winy w uchybieniu terminu, wniosek jego był krótki i lakoniczny, a skarżący wskazał jedynie, iż nie wie z jakiego powodu nie otrzymał wezwania, gdyż stale odbiera pocztę. Jednocześnie organ wskazał, że wezwanie do usunięcia braku formalnego odwołania zostało skierowane do skarżącego w piśmie z dnia [...] września 2019 r., nadanym listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu [...] września 2019 r. Jak zaznaczył, przesyłka była awizowana [...] września, powtórnie [...] września i była przechowywana w Urzędzie Pocztowym [...] przez okres 7 dni, a w dniu [...] października została zwrócona do nadawcy. Wobec tego doręczenie nastąpiło w trybie art. 44 § 4 kpa. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego zmiany i przywrócenia terminu objętego wnioskiem lub uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że nie kwestionuje tego, że wezwanie do uzupełnienia braku zostało do niego wysłane i zastosowano doręczenie w trybie art. 44 § 4 kpa, jednak w jego ocenie, musiała wystąpić jakaś nieprawidłowość na etapie doręczania przesyłki, ponieważ odbiera on pocztę regularnie w odstępach krótszych niż 14 dni i nie wie z jakiego powodu przesyłka do niego nie dotarła. Zdaniem skarżącego gdyby nie wystąpiła nieprawidłowość na etapie doręczania przesyłki, to by przesyłkę odebrał. Wobec tego, w przekonaniu skarżącego nieuzupełnienie braku formalnego nastąpiło w sprawie bez jego winy, a prośba o przywrócenie terminu - z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 58 kpa - winna zostać uwzględniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i podnosząc, że zapewnienie o regularnym odbieraniu korespondencji nie jest wystarczającą przesłanką do uznania braku zawinienia. W pismach procesowych z dnia [...] września 2020 r. oraz z dnia [...] października 2020 r. skarżący podniósł dodatkowo, że regulacja z art. 64 § 2 kpa nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym, że organ po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania winien zastosować art. 134 kpa, a także że organ nie przekazał skarżącemu informacji o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, pozbawiając go tym samym możliwości obrony swoich praw. Zaznaczył również, że skoro strona uzupełniła brak odwołania po upływie terminu na uzupełnienie braków, lecz przed wystosowaniem przez organ zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, to nie występuje negatywny skutek procesowy, o którym mowa w art. 64 § 2 kpa, a także że w sprawie nastąpiło uzupełnienie braku formalnego, w sytuacji niewydania również postanowienia w trybie art. 134 kpa. Stanowi to o tym, że SKO pozostaje w bezczynności, gdyż nie rozpoznaje merytorycznie przedmiotowej sprawy, pomimo że złożone odwołanie spełnia wymogi formalne (zostało uzupełnione w tym zakresie). Skarżący podniósł również, że ogląd koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego odwołania dowodzi, że doręczenie było nieskuteczne. Na potwierdzeniu nie ma bowiem adnotacji w jaki sposób adresat pisma został powiadomiony o nadejściu przesyłki, czy i gdzie doręczyciel pozostawił zawiadomienie o przesyłce, gdzie należy odebrać przesyłkę i brakuje potwierdzenia przez doręczyciela dopełnienia warunków prawidłowego i skutecznego doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotowa sprawa dotyczy przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania od decyzji w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Jednakże z uwagi na argumentację skarżącego oraz sposób działania i podejmowane w sprawie czynności przez SKO, kwestią istotną w sprawie okazało się nie tyle spełnienie przez skarżącego przesłanek umożliwiających przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym, a okoliczność czy w sprawie zaistniały zdarzenia prawne determinujące możliwość rozpoczęcia biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania wraz z konsekwencjami prawnymi wynikającymi z ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie, tzn. czy w sprawie wystąpiły podstawy do stwierdzenia, że skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych odwołania i czy skarżącemu zostało prawidłowo doręczone wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania. Ocena tych kwestii przesądzi o tym, czy w okolicznościach sprawy można przyjąć, że skarżący w ogóle uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Przepis art. 58 § 1 kpa stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 kpa). Z treści przytoczonych regulacji wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie do terminu uchybionego, a dla jego przywrócenia konieczne jest złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest zatem jego niedotrzymanie. Aby bowiem możliwe było rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony. Wniosek w tym zakresie, złożony mimo braku uchybienia terminowi, jest niedopuszczalny. Skoro nie doszło do uchybienia terminu, to nie sposób czynić jakichkolwiek rozważań co do zasadności wniosku, w szczególności dokonywać oceny przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Ocena taka jest możliwa tylko i wyłącznie wtedy, gdy termin został przekroczony. Z powyższego wynika, że w sytuacji, gdy termin do dokonania czynności w ogóle nie rozpoczął swojego biegu, nie może być mowy o jego uchybieniu. Nie ma tu przedmiotu uchybienia. Jeżeli zatem bieg terminu wyznacza określona czynność organu np. wezwanie organu o uzupełnienie braków formalnych odwołania, a rozpoczęcie biegu tego terminu określa data doręczenia tego wezwania, to w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia prawidłowości i skuteczności dokonania tych czynności przez organ. W przedmiotowej sprawie SKO, po wniesieniu przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji, wezwało skarżącego w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego odwołania poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania, a następnie wobec nieuzupełnienia ww. braku odwołania, pozostawiło je bez rozpoznania, nie zawiadamiając o tym skarżącego. Nie budzi wątpliwości, że odwołanie jest niesformalizowanym co do treści środkiem prawnym. Powinno ono jednak czynić zadość wymaganiom pisma procesowego (podania) określonym w art. 63 kpa, co oznacza m.in. konieczność spełnienia wymogu formalnego podpisania odwołania. Obowiązkiem organu, po otrzymaniu odwołania, jest zatem zbadanie, czy spełnia ono określone wymogi, w tym czy zostało ono podpisane przez uprawniony do tego podmiot. Jeżeli środek odwoławczy nie spełnia wymogów formalnych, to jest bezskuteczny, a to wyklucza dopuszczalność przystąpienia przez organ do jego merytorycznego rozpatrzenia. W takiej sytuacji organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności wezwać wnoszącego środek odwoławczy do usunięcia braków formalnych odwołania z pouczeniem o konsekwencjach prawnych niewykonania wezwania, które wynikają z treści art. 134 kpa, a nie z art. 64 § 2 kpa. W przypadku bezskutecznego upływu zakreślonego terminu organ zobowiązany jest więc do zastosowania art. 134 kpa i stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W postępowaniu odwoławczym nie ma bowiem zastosowania instytucja pozostawienia odwołania bez rozpoznania przewidziana w art. 64 kpa. Przepis ten jest przepisem regulującym postępowanie przed organem I instancji, a przepisy regulujące to postępowanie mogą mieć zastosowanie w postępowaniu odwoławczym tylko w sprawach nieuregulowanych odmiennie przepisami o postępowaniu drugoinstancyjnym (rozdział 10 Działu II kpa). Skoro kwestia formalnego zakończenia postępowania została uregulowana w art. 134 kpa w sposób odmienny niż w przypadku podań w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, to zgodnie z regułą wykładni lex specialis derogat legi generali należy przyjąć, że w postępowaniu odwoławczym przepis art. 64 kpa nie ma zastosowania. Podkreślić należy, że przy dokonywaniu takiej wykładni przepisów nie bez znaczenia pozostaje również kwestia zabezpieczenia stronie możliwości ochrony jej praw w postępowaniu odwoławczym za pomocą orzeczenia opartego o treść art. 134 kpa (patrz wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2549/19 i przywołane w nim wyroki NSA z dnia: 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 135/10; 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1814/10; 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1847/14; 31 maja 2016 r., II OSK 2355/14; 13 października 2017 r., II OSK 2450/16, 1 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 3088/15 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Z poczynionych rozważań wynika, że w niniejszej sprawie SKO powinno było wezwać skarżącego do uzupełnienia braku formalnego odwołania nie pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, o którym mowa w art. 64 § 2 kpa, lecz stwierdzania w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania, zgodnie z art. 134 kpa, a także że organ odwoławczy nie mógł w oparciu o art. 64 § 2 kpa pozostawić odwołania skarżącego bez rozpoznania, nie zawiadamiając o tym nawet skarżącego, lecz powinien w stosunku do odwołania obarczonego brakiem podpisu, wezwać skarżącego do usunięcia tego braku w wyznaczonym terminie pod rygorem zastosowania art. 134 kpa i wobec jego nieusunięcia - stwierdzić niedopuszczalność odwołania, czego w sprawie nie uczynił i pozostawił odwołanie skarżącego bez rozpoznania, o czym nie zawiadomił skarżącego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy zatem, że w sprawie wezwanie do usunięcia braku formalnego odwołania nie zostało sformułowane w sposób właściwy, albowiem nieprawidłowo został określony w nim rygor jako pozostawienie bez rozpoznania (który następnie zastosowano w sprawie, bez powiadomienia o tym skarżącego), a nie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Brak jest więc podstaw do przyjęcia zasadności pozostawienia odwołania skarżącego bez rozpoznania, skoro organ nie sformułował prawidłowo wezwania do usunięcia braku formalnego odwołania i procedował w niewłaściwym trybie (w ramach art. 64 § 2 kpa, zamiast art. 134 kpa), co miało bezpośredni wpływ na sytuację procesową skarżącego. Organ nie może wyciągać niekorzystnych skutków dla strony z własnych błędów, które dodatkowo determinują możliwość ochrony praw strony w postępowaniu odwoławczym, gdyż ochronę taką zapewnia postanowienie oparte w treść art. 134 kpa. Nieprawidłowe wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania nie pozwala przyjąć, że w sprawie organ dokonał skutecznie czynności wyznaczającej bieg terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania wraz z konsekwencjami prawnymi wynikającymi z jego nieuzupełnienia. W przedmiotowej sprawie brak możliwości przyjęcia, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braku formalnego odwołania wynika również z okoliczności braku podstaw do stwierdzenia, że skarżącemu zostało prawidłowo doręczone wezwanie do usunięcia braku formalnego odwołania. Z unormowań kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących sposobów doręczeń pism administracyjnych wynika, że zasadą jest, iż doręczenie pisma następuje do rąk adresata, jest to tzw. doręczenie właściwe (art. 42 § 1, 2 i 3 kpa). W razie nieobecności adresata można zastosować tryb doręczenia zastępczego, a więc dokonać doręczenia pisma za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie pierwsze kpa). Natomiast, w sytuacji gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje się przepis art. 44 kpa, który normuje tzw. fikcję prawną doręczenia pisma. W taki też sposób, zdaniem SKO, doręczono skarżącemu w niemniejszej sprawie przedmiotowe wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania. Sposób doręczenia określony w art. 44 kpa stwarza domniemanie doręczenia. Dlatego też zasady stosowania tej instytucji winny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia w trybie przewidzianym w tej regulacji powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Pierwszą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 44 kpa jest przechowanie pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub złożenie pisma w urzędzie właściwej gminy (miasta) na ten okres (§ 1 pkt 1 i 2). Drugą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w tym przepisie jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W wypadku, gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie siedmiu dni, wówczas doręczający jest obowiązany pozostawić powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pisemnego zawiadomienia (§ 3). Złożenie przez doręczającego pisma w jednym z miejsc wskazanych w omawianej normie oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w miejscu określonym w tym przepisie należy uznać, jak wynika z § 4, za doręczenie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni liczonego od następnego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a pismo pozostawia się w takiej sytuacji w aktach sprawy. Zwrócić należy uwagę, że warunkiem przyjęcia przez organ fikcji doręczenia pisma jego adresatowi (art. 44 § 4 kpa) jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 44 kpa. Musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza. Z akt sprawy wynika, że przesyłka SKO zawierająca wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego odwołania została wysłana skarżącemu w dniu [...] września 2019 r. i była – jak wynika z koperty - dwukrotnie awizowana. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest jednak podpisu doręczyciela. Brak jest również podpisu doręczyciela na kopercie przy informacji o dacie pierwszego awizowania przesyłki – tzw. I awizo. Jak wskazano powyżej przewidziany w art. 44 kpa sposób doręczenia oparty jest na domniemaniu doręczenia pisma, w ramach konstrukcji fikcji prawnej doręczenia. Skutki prawne doręczenia pisma stronie, oparte na domniemaniu, mogą powstać tylko po dokładnym spełnieniu warunków określonych przepisem ustawowym, tj. w sprawie art. 44 kpa. Dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 kpa konieczne jest udokumentowanie ścisłego dokonania wszystkich ustanowionych w tym artykule czynności doręczyciela. Aby można było uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 kpa, konieczne jest więc wykazanie przez organ dokonania przez doręczyciela wszystkich czynności łącznie przewidzianych art. 44 kpa, w tym więc i tego, że doręczyciel zawiadomił adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma, miejscu i terminie jego odbioru i umieścił zawiadomienie w określonym ustawą miejscu, co wiąże się z potwierdzeniem tych okoliczności podpisem doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Tego jednak w niniejszej sprawie organ nie wykazał, a wobec wskazanej wady zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, braku podpisu doręczyciela na kopercie przy dacie I awizo oraz argumentacji skarżącego wskazującej na niedotarcie do niego przesyłki i zaistnienie nieprawidłowości na etapie jej doręczania, brak jest możliwości przyjęcia, opartej na konstrukcji fikcji prawnej, skuteczności doręczenia przedmiotowej przesyłki (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/110; wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1946/19; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt I SA/Go611/19). Początek biegu terminu określa data doręczenia pisma. Skoro w sprawie nie można uznać doręczenia wezwania za skuteczne, to tym samym nie rozpoczął biegu termin do uzupełnia braków formalnych odwołania, a to oznacza brak uchybienia terminu, który mógłby podlegać przywróceniu. W tym stanie rzeczy, uznając że w sprawie ze wskazanych powyżej względów, nie było podstaw do przyjęcia, że nastąpiło uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania, niedopuszczalnym było rozstrzyganie o jego przywróceniu (o podstawach do przywrócenia terminu), dlatego też Sąd ze względu na istotne naruszenie art. 58 § 1 kpa w zw. z art. 44 oraz art.134 i art. 64 § 2 kpa, uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zaskarżone postanowienie. W związku z tym, iż skarżący przedłożył do akt sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnia braków formalnych odwołania – podpisane odwołanie, tj. odwołanie nie obarczone brakiem formalnym, organ odwoławczy dokona merytorycznego rozpatrzenia sprawy w następstwie złożonego odwołania, kończąc ją stosownym do przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozstrzygnięciem. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Wskazać należy jednocześnie, że niniejsza sprawa – w której przedmiotem zaskarżenia było postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2020 r. – została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.