II SA/Bd 894/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni [...] w [...] z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] maja 2022 r., znak [...], Kierownik Nadzoru Wodnego w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego W. na podstawie art. 423 ust. 5, art. 240 ust. 5 pkt 3 oraz art. 397 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 624 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej powoływana jako kpa) wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego z [...] maja 2022 r. dokonanego przez I. sp. z o.o. w T. (dalej określana jako Skarżąca lub Spółka) na wykonanie kąpieliska lub wyznaczenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli - przycięcie trzciny i wykonanie kąpieliska na cele prywatne na jeziorze N. w T. na działkach [...] i [...] obręb [...] T. W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] maja 2022 r. wpłynął wniosek - zgłoszenie wodnoprawne na wykonanie kąpieliska lub wyznaczenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli - przycięcie trzciny i wykonanie kąpieliska na cele prywatne na jeziorze N. w T. na działkach [...] i [...] obręb [...] T. przez Skarżącą, która jest właścicielem jeziora. W ramach robót związanych z wykonaniem kąpieliska przewidziano wykaszanie roślin z dna oraz brzegów jeziora na powierzchni 0,4 ha. Organ wyjaśnił, że powyższe roboty są w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych pomiędzy torem kolejowym, ul. R., linią lasu i ul. W. w T., gdzie dla terenów określonych symbolem WSI - tereny wód powierzchniowych przewiduje się maksymalne zachowanie istniejących siedlisk wodnych i roślinności szuwarowej. Zatem zgodnie z art. 423 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo wodne organ wniósł sprzeciw. Odwołanie od ww. decyzji złożyła Skarżąca, wskazując, że przedmiotem zgłoszenia była jedynie wycinka trzciny i planowane zamierzenie zostało błędnie zakwalifikowane jako wykonanie kąpieliska. Ponadto sformułowała na nowo treść zgłoszenia - szczególne korzystanie z wód polegające na wycinaniu roślin z wód i brzegu. Dyrektor Zarządu Zlewni w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego W. decyzją z dnia [...] lipca 2022 r., znak [...], na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy Prawo wodne oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja ma polegać na wycince roślin z wód lub brzegu jeziora N. zlokalizowanego na działce [...] i [...] obręb T. [...]. Do zgłoszenia wodnoprawnego zostały załączone dokumenty wymagane przepisami art. 422 ustawy Prawo wodne, w tym operat wodnoprawny. Pomimo niespójnych informacji w zgłoszeniu wodno prawnym, dotyczących planowanego zamierzenia, zdaniem organu odowławczego nie było potrzeby wzywania Spółki przez organ I instancji do złożenia wyjaśnień w celu prawidłowego rozpoznania wniosku, ponieważ posiadał on wystarczające materiały do stwierdzenia, że planowane zamierzenie jest sprzeczne z zapisami § 17 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. maksymalne zachowanie istniejących siedlisk wodnych i zieleni szuwarowej z zakazem wprowadzania nasadzeń roślinnych w formie nowych gatunków. Zgodnie z art. 423 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo wodne, organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności lub robót jeśli narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 ustawy Prawo wodne. Zaznaczyć przy tym należy, że w przypadku rozpatrywania przedmiotowego wniosku zgodnie z treścią operatu wodnoprawnego, tj. w ramach przepisów działu IX rozdziału 2 ustawy Prawo wodne "Wydawanie pozwoleń wodnoprawnych", postępowanie administracyjne zakończyłoby się decyzją odmowną na podstawie art. 399 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Biorąc pod uwagę powyższe, należało stwierdzić, że wniesione odwołanie od jest niezasadne. Skargę na ww. decyzję złożyła Spółka, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że w przedmiotowej sprawie wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest niedopuszczalne ze względu na niezgodność planowanych działań z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy działania te nie naruszają postanowień tegoż planu; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego i pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci pełnej treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji uznania, że planowane działania stoją z nim w sprzeczności. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że planowane działania nie stoją w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Celem wycinki było utrzymanie walorów krajobrazowych na jeziorze oraz zahamowane procesu silnej eutrofizacji, a w konsekwencji przywrócenie warunków tlenowych dla fauny wodnej. Przedmiotowe jezioro jest zbiornikiem bezodpływowym i zawiera wodę stojącą, w związku z czym konieczne jest jego odpowiednie natlenienie i nasłonecznienie. Poza porastającą jezioro florą stanowi ono również środowisko życia dla fauny, dla której duże znaczenie ma odpowiednie natlenienie wody. Jeżeli przyrost roślin jest zbyt wysoki, w dolnych warstwach tworzy się zawiesina w postaci ich martwych części, która do procesu rozkładu potrzebuje znacznej ilości tlenu, co prowadzi do efektu tzw. przyduchy. Roślinność utrudnia też dostęp do powierzchni jeziora. Rozrastająca się roślinność w strefie przybrzeżnej skutkuje również silnym zacienieniem zbiornika. Podsumowując zatem, zbyt duża ilość roślinności szuwarowej ma negatywny wpływ dla fauny wodnej. Ma ona również wpływ na utrzymanie walorów krajobrazowych na jeziorze N. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie działki jest następujące: podstawowe przeznaczenie działki to tereny wód powierzchniowych, śródlądowych - działania objęte wnioskiem nie będą zatem zmieniały podstawowego przeznaczenia działki, dopuszczalne przeznaczenie działki to budowle o funkcji wypoczynkowo-rekreacyjnej, urządzenia wodne służące umocnieniu brzegu, sieci infrastruktury technicznej wyłącznie jako adaptacja sieci istniejących - zatem plan zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza wprowadzania zmian w zakresie roślinności, bowiem w wszelkie te prace wymagałyby takowej ingerencji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazywał na zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego w następujący sposób "maksymalne [zatem nie zupełne] zachowanie istniejących siedlisk wodnych i zieleni szuwarowej z zakazem wprowadzania nasadzeń roślinnych w formie nowych gatunków". Organ w swoich rozważaniach pominął zatem następujące kwestie: 1) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje na maksymalne, ale nie zupełne zachowanie siedlisk wodnych i zieleni szuwarowej, zatem nie stoi w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wprowadzanie modyfikacji takich, jak częściowe wycięcie trzciny; zgodnie ze słownikiem języka polskiego zwrot "maksymalne" oznacza "możliwie najwyższy lub największy", nie zaś całkowity; 2) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakazuje maksymalne zachowanie nie tylko zieleni szuwarowej, ale również siedlisk wodnych; ponownie odwołując się do słownika języka polskiego, należy mieć na uwadze, że przez siedlisko rozumie się m.in. "miejsce występowania danego gatunku roślin, zwierząt lub ich zespołów", zatem interpretując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie można pomijać pozytywnych skutków, jakie wycinka roślinności szuwarowej miałaby dla zwierząt zamieszkujących jezioro N.; 3) miejscowy plan skupia się na nasadzeniach roślinnych w formie nowych gatunków, nie odnosząc się w sposób szczególny do ich wycinki; prowadzi to do wniosku, że głównym celem tej części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było zapewnienie ochrony przed nowymi gatunkami roślinnymi mogącymi mieć negatywny wpływ na obecnie występującą w jeziorze florę i faunę, nie zaś całkowity zakaz wprowadzania zmian w stanie roślinności. Jednocześnie organ całkowicie pominął przeznaczenie działek bezpośrednio przylegających do jeziora N., dla których miejscowy plan przewiduje podstawowe przeznaczenie jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. Dodatkowo dopuszczono obiekty małej architektury, zieleń komponowaną, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, terenowe urządzenia rekreacji indywidualnej, drogi wewnętrzne, jak również lokalizację w strefie nadbrzeżnej po jednym budynku gospodarczym przeznaczonym wyłącznie do przechowywania np. sprzętu pływającego, itp. oraz urządzenia służące umocnieniu brzegu. Dla sąsiedniej działki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje podstawowe przeznaczenie jako tereny urządzonej - leśno-parkowej (a więc wymagające ingerencji człowieka w stan roślinności). Dopuszcza też m.in. obiekty małej architektury, terenowe urządzenia rekreacji indywidualnej (np. ścieżki piesze o nawierzchni gruntowej, punkty widokowe z zadaszeniem, miejsca do grillowania itp.). W obu przypadkach, aby podejmować działania zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego dla działek przylegających do jeziora N., konieczne będzie dokonanie wycinki roślinności szuwarowej. Nieuzasadnione jest zatem niedopuszczenie wycinki roślin z wód, a w szczególności również z brzegu jeziora. Mając powyższe na uwadze, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, jakoby działania planowane przez Skarżącą miały być niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe skutkuje niewłaściwym zastosowaniem art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne, podczas gdy pozwolenie wodnoprawne nie naruszałoby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 423 ustawy Prawo wodne: "1. Zgłoszenia wodnoprawnego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych. 2. Do wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych podlegających obowiązkowi zgłoszenia wodnoprawnego można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Dokonanie zgłoszenia wodnoprawnego nie zwalnia z obowiązku uzyskania uzgodnień i decyzji wymaganych na podstawie przepisów odrębnych. (...) 5. Organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód: (...) 2) narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód.". Natomiast stosownie do art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawie bezsporne było, że jezioro N., na którym Skarżąca planowała wycinkę roślin (trzciny), znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych pomiędzy torem kolejowym, ul. R., linią lasu i ul. W. w T. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] sierpnia 2007 r. (publ. Dz. Urz. Woj. [...] ), gdzie stosownie do § 17 pkt 3 dla terenów określonych symbolem 1.18-WSI ustala się: zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego - maksymalne zachowanie istniejących siedlisk wodnych i zieleni szuwarowej z zakazem nasadzeń w formie nowych gatunków. Tymczasem Skarżąca, poza gołosłownymi twierdzeniami, nie przedłożyła jakiegokolwiek dowodu na poparcie swoich twierdzeń związanych z rzekomą koniecznością wycięcia trzciny (szuwarów) w celu ochrony fauny zamieszkującej jezioro. Przyjmując tok rozumowania Skarżącej, same jej nie poparte żadnymi dowodami oświadczenie jest wystarczające dla nierespektowania jasnych zapisów miejscowego planu, nakazujących maksymalne zachowanie istniejącej zieleni szuwarowej. Maksymalne, czyli jak największe, co oczywiście nie wyklucza w wyjątkowych sytuacjach dopuszczenie możliwości wycinki roślinności, jednak musi to wynikać z jednoznacznych dokumentów, np. opinii biegłego. Takich dowodów brak jest w aktach sprawy, co uzasadnia wniosek, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Nie ma znaczenia dla sprawy to, jakie są zapisy miejscowego planu dla terenów sąsiadujących z działkami, na których Skarżąca planuje wycinkę roślin. Organy były w tym zakresie związane treścią tegoż planu dla działek, na których była planowana wycinka. Reasumując, organ rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego. Organ z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania w toku postępowania odwoławczego dokonał samodzielnej oceny prawnej jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie, a motywy swojego działania zawarł w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Tak jak tego wymaga art. 107 § 3 kpa, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśnił również podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259) podlegała oddaleniu. Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.