II SA/Bd 892/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (sprawozdawca) sędzia WSA Mariusz Pawełczak Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. P. B. wystąpiło do Burmistrza Ł. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie przepławki dla ryb przy jazie ulgowym na stopniu wodnym Ł., w ramach przedsięwzięcia pn. "Przywrócenie drożności morfologicznej rzeki N. od P. do K.", na terenie działek nr [...], obręb ewidencyjny Ł.. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], znak: [...] Burmistrz Ł. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego objętego ww. wnioskiem. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna i nie była przedmiotem odwołania. W dniu [...] lipca 2025 r. do Inne wpłynął wniosek J. K. (dalej Skarżący, Wnioskodawca) o stwierdzenie nieważności wspomnianej ostatecznej decyzji z [...] maja 2020 r. z powołaniem na podstawę prawną zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Wnioskodawcy inwestycja budowy przepławki dla ryb nie kwalifikuje się jako inwestycja celu publicznego, ponieważ katalog celów publicznych jest ściśle określony w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1080 ze zm., dalej u.g.n.), a budowa przepławki dla ryb nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w cyt. przepisie, gdyż nie jest ani drogą, ani obiektem transportu publicznego, czy łączności. Nie jest również urządzeniem służącym szeroko rozumianej ochronie środowiska w kontekście katalogu z art. 6 pkt 4, który odnosi się do infrastruktury wodnej służącej zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów czy ochronie przeciwpowodziowej. Ponadto Wnioskodawca podniósł zarzut braku zapewnienia praw strony w postępowaniu administracyjnym, argumentując, że w toku postępowania prowadzonego przez Burmistrza Ł. nie został uznany za stronę pomimo posiadania interesu prawnego i faktycznego. Po przeprowadzeniu postępowania Inne decyzją z dnia [...] września 2025 r. znak: [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] maja 2020 r., Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że kwestię wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej u.p.z.p.), a zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 - ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Katalog inwestycji celu publicznego wskazany w art. 6 pkt 1-10 u.g.n. jest katalogiem zamkniętym. Inwestycjami celu publicznego są więc wyłącznie inwestycje wymienione w art. 6 pkt 1-9 cyt. ustawy oraz inwestycje, wskazane jako inwestycje celu publicznego w innych ustawach (art. 6 pkt 10). Z art. 6 pkt 4 u.g.n. wynika, że celem publicznym jest m.in. budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 86, poz. 579), przepławka dla ryb jest rodzajem budowli hydrotechnicznej. Przepławka jest budowlą (urządzeniem) stosowanym na stopniach wodnych (przy zaporach wodnych, jazach), którego celem jest umożliwienie rybom migracji w górę rzeki, zwłaszcza w okresie tarła. Szczególnym rodzajem budowli hydrotechnicznych są natomiast budowle piętrzące. Zalicza się do nich budowle hydrotechniczne umożliwiające stałe lub okresowe piętrzenie wody oraz substancji płynnych lub półpłynnych ponad przyległy teren albo akwen. Funkcją przepławki nie jest natomiast piętrzenie wody, lecz stworzenie rybom możliwości pokonywania przeszkody, którą jest budowla piętrząca. W ocenie orzekającego organu kluczowym w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, co stanowiłoby podstawę do wydania weryfikowanej decyzji. Burmistrz Ł. decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Nr [...], znak: [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, jednak w ogóle nie ocenił, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a tym samym, czy dla jej lokalizacji właściwe jest wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego (a nie decyzji o warunkach zabudowy). Nie dokonał on również żadnych rozważań, czy inwestycja jest jedną z inwestycji wskazanych w art. 6 u.g.n. Zabrakło rozważenia przez organ I instancji, czy planowana inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne) ewentualnie ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe). Bez wykazania, że inwestycja posiada także tą cechę, nie można twierdzić, że jest ona inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Kolegium zwróciło uwagę, że planowana inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne), bowiem realizuje potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny i ma służyć ochronie środowiska. Jednak na uwagę zasługuje fakt, że niniejsze postępowanie ma charakter nadzwyczajny i jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji jedynie pod kątem tego, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych określonych w przywołanym przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Brak szerszej dywagacji organu I instancji na temat odpowiedniej klasyfikacji przedsięwzięcia w katalogu zawartym w art. 6 u.g.n. w ocenie Kolegium nie może stanowić samo w sobie o rażącym naruszenie prawa czy też o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. W ocenie Kolegium podstawę taką winien stanowić cyt. pkt 4 art. 6 u.g.n., ponieważ budowa przepławki, która ma służyć migracji ryb, stanowi urządzenie służące ochronie środowiska. Ponadto należy odwołać się do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 86 poz. 579), które w § 3 pkt 1 wskazuje na definicję budowli hydrotechnicznej, przez którą rozumie się budowle wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi z nimi związanymi, służące gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, w tym (...) przepławki dla ryb. Co prawda budowle te nie są wprost wymienione w art. 6 u.g.n., to jednak opisuje ona przepławki dla ryb jako urządzenie mające swoją prawną definicję, a więc może być urządzeniem służącym ochronie środowiska w rozumieniu art. 6 ust. 4 u.g.n. Nawet jednak gdyby uznać, że wykładnia wskazująca na przepławkę jako urządzenie służące ochronie środowiska nie jest prawidłowa, to skoro niewątpliwie wymaga to dokonania stosownej wykładni, zastosowanie przez organ jednej z możliwych interpretacji nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Ponadto za rażące może być uznane tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Bezsporne w ocenie Kolegium jest to, że konsekwencje budowy przepławki dla ryb nie mogą powodować takich skutków. Skutek społeczny dotyczący przedmiotowego obowiązku realizuje się w ochronie przyrody. Nie można więc wskazać na niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze, jakie wywołuje kontrolowana decyzja. Kolegium wskazało, że planowana inwestycja winna być definiowana jako działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., co wynika z samej jej istoty jako inwestycji mającej na celu ochronę ryb w obrębie gminy, choć nie można wykluczyć, że umożliwiając ich migrację na dalsze odcinki rzeki, może ona mieć również charakter ponadlokalny. W odniesieniu do drugiego zarzutu wskazanego przez Wnioskodawcę, że nie został on uznany przez Burmistrza Ł. za stronę postępowania i nie był informowany o wszystkich czynnościach w toku tego postępowania, Kolegium zwróciło uwagę, że jest to przesłanka do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.), a adresatem stosownego wniosku w tym przedmiocie powinien być Burmistrz Ł.. W skardze do Sądu na ww. decyzję Skarżący wskazał, że definicję legalną urządzeń wodnych zawiera art. 16 pkt 65 ustawy - Prawo wodne, w myśl którego przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Nie ulega wątpliwości, że przepis ten jest na tyle jednoznaczny i oczywisty, żeby nie wymagał dokonania złożonej wykładni. Jest to katalog zamknięty, w którym nie są ujęte przepławki dla ryb, nie ma w nim również mowy o budowlach hydrotechnicznych, do których odwołuje się Kolegium w zaskarżonej decyzji. W świetle przepisu art. 16 pkt. 65 ustawy - Prawo wodne, w sposób bezsporny można orzec, że przepławka dla ryb nie jest urządzeniem wodnym, a co za tym idzie, jej budowa nie może stanowić inwestycji celu publicznego. Zdaniem Skarżącego art. 6 u.g.n. zawiera listę celów publicznych, która nie może zostać poszerzona na drodze wykładni, a zarówno Burmistrz Ł. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swych rozstrzygnięciach w sposób dowolny ten katalog rozszerzyło, dopuszczając się rażącego naruszenia ww. przepisu. Ponadto Skarżący podkreślił, że postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji koncentruje się wyłącznie na ocenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną. W toku postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ winien skupić się jedynie na wadach tkwiących w kontrolowanej decyzji i nie może przeprowadzać postępowania dowodowego, uzupełniać decyzji będącej przedmiotem kontroli. Postępowanie nieważnościowe nie jest kolejną instancją, nie jest postępowaniem, w toku którego bada się sprawę merytorycznie, lecz wyłącznie rozstrzyga o ewentualnych wadach kontrolowanej decyzji w kontekście zaistnienia, bądź też nie, przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zdaniem Skarżącego próbuje dokonać sanacji błędów popełnionych przez Burmistrza Ł. przy wydawaniu decyzji i uzupełniać postępowanie o rozważenie, czy planowana inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne), ewentualnie ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe), wskazywać podstawę prawną decyzji Burmistrza Ł., co jest niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie przepisów przez ten organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej powoływana jako "ppsa"), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ppsa). Z przepisu art. 134 § 1 ppsa wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych ramach kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń, które nakazywałyby jej uchylenie. W pierwszym rzędzie podkreślić należy, że przedmiotem sądowej kontroli była decyzja Inne odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], znak: [...] Burmistrz Ł.. Zaskarżona decyzja nie była zatem wydana w wyniku postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, lecz w postępowaniu nadzwyczajnym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi bowiem nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, w którym organ nie bada sprawy merytorycznie powtórnie, w tym nie gromadzi dowodów i nie czyni na ich podstawie ustaleń faktycznych. Postępowanie nieważnościowe nie jest bowiem postępowaniem w kolejnej instancji, więc takim, w toku którego bada się sprawę merytorycznie. W tym nadzwyczajnym postępowaniu ustalenia organu sprowadzają się wyłącznie do tego, czy decyzja ostateczna jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., których katalog w tym przepisie jest zamknięty (por. wyrok NSA w sprawie III OSK 2818/23). Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest więc merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza to obowiązek sprawdzenia, jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Przy tym w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który jest stosowany w bezpośrednim i jednoznacznym rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania szerokiej i różnorodnej wykładni prawa, mogącej prowadzić do rozbieżnych wyników. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" (wyrok NSA w sprawie I OSK 2721/15). Konieczne jest też zaakcentowanie, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej wyrażonej w art. 16 k.p.a., która służy ochronie takich wartości jak ochrona porządku publicznego, ochrona praw nabytych, pewność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tych powodów decyzja ostateczna korzysta z domniemania legalności, a tryb jej unieważnienia może być zastosowany wyłącznie w sytuacji bezspornego ustalenia istnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nadto wykładnia tych przesłanek - z uwagi na ochronę wartości, której służy zasada trwałości decyzji ostatecznej - nie może mieć charakteru rozszerzającego, co oznacza, że nie każde naruszenie prawa może być podstawą do wzruszenia decyzji w tym trybie (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 1440/20). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd podzielił stanowisko Kolegium co do tego, że w sprawie nie zostało wykazane, aby decyzja Burmistrza była dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności że została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Istota problemu sprowadzała się do oceny, czy planowaną przepławkę dla ryb można uznać za inwestycję celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez taką inwestycję należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z kolei art. 6 u.g.n. stanowi, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. 1) wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; (...) 4) budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (...). W ocenie Sądu, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, podstawę do wydania decyzji przez Burmistrza Ł. winien stanowić cyt. pkt 4 art. 6 u.g.n. Niewątpliwie budowa przepławki, która ma służyć migracji ryb, stanowi urządzenie służące ochronie środowiska. Ponadto, należy odwołać się do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 86 poz. 579), które w § 3 pkt 1 wskazuje na definicję budowli hydrotechnicznej, przez którą rozumie się budowle wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi z nimi związanymi, służące gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, w tym (...) przepławki dla ryb. Co prawda budowle te nie są wprost wymienione w art. 6 u.g.n., to jednak opisuje ona przepławki dla ryb jako urządzenie mające swoją prawną definicję, a więc może być urządzeniem służącym ochronie środowiska w rozumieniu art. 6 ust. 4 u.g.n. Nawet jednak gdyby uznać, że wykładnia wskazująca na przepławkę jako urządzenie służące ochronie środowiska nie jest prawidłowa, to skoro niewątpliwie wymaga to dokonania stosownej wykładni, zastosowanie przez organ jednej z możliwych interpretacji nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Ponadto, co również wynika z wcześniejszych rozważań, za rażące może być uznane ponadto tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Bezsporne w ocenie Sądu jest to, że konsekwencje budowy przepławki dla ryb nie mogą powodować takich skutków. Skutek społeczny dotyczący przedmiotowego obowiązku realizuje się w ochronie przyrody. Nie można więc wskazać na niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze, jakie wywołuje decyzja Burmistrza. Wskazać jeszcze należy, że, jak słusznie wyjaśnia Kolegium, planowana inwestycja winna być definiowana jako działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., co wynika z samej jej istoty, jako inwestycji mającej na celu ochronę ryb w obrębie gminy, choć nie można wykluczyć, że umożliwiając ich migrację na dalsze odcinki rzeki, może ona mieć również charakter ponadlokalny. Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że Kolegium nie było uprawnione do prawidłowego wskazania podstawy prawnej decyzji Burmistrza, skoro de facto prowadzi to do jednoznacznego wniosku, że ostatecznie przepławka stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.