II SA/Bd 86/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 30 listopada 2022 r. nr NEP.906.30.2.7.2022 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę

Upomnieniem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. wezwał skarżącego do wykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym. W związku z niezrealizowaniem szczepień ochronnych w dniu [...] r. wierzyciel złożył do Wojewody [...] wniosek o egzekucję obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym, zgodnie z treścią obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...]. W związku z powyższym skarżący w dniu [...] r. zgłosił zarzuty do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., który wydał w przedmiocie zgłoszonych zarzutów postanowienie z dnia [...] r. Wskutek złożonego zażalenia Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] r. uchylił w całości postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. oddalił złożone zarzuty w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...]. Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia [...] r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), "poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą wprost z przepisu prawa" organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (dalej: "u.z.z.z."), osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są zobowiązane, na zasadach określonych w ustawie, do poddawania się szczepieniom ochronnym. Na podstawie delegacji zawartej w art. 17 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 u.z.z.z, Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym - jeśli chodzi o dzieci - w jakim okresie ich życia. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom podnoszonym przez skarżącego, z przepisów przywołanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Dalej organ podkreślił, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych. Przy czym, wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym, co oznacza, że jest on bezpośrednio wykonalny. W kwestii zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 6 lit. a u.p.e.a. w zw. z art. 17 ust. 2 u.z.z.z., poprzez "brak wymagalności obowiązku z powodu jego odroczenia", organ zaznaczył, że zaświadczenie wystawione przez dra n. med. A. N., w dniu [...] r., nie zawiera wszystkich obowiązkowych elementów dla stwierdzenia odroczenia od szczepień. Dziecko nie zostało skierowane na konsultację specjalistyczną, w związku ze stwierdzeniem długotrwałych przeciwwskazań do szczepień, w toku lekarskiego badania kwalifikacyjnego. Ponadto, zaświadczenie nie zawiera również informacji dotyczącej rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub ustalonego przez specjalistę Indywidualnego Kalendarza Szczepień. Nie wskazano również konkretnego terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Zdaniem organu, stwierdzenie: "wskazana indywidualizacja kalendarza szczepień z odroczeniem tychże", pozostaje w bezwzględnej sprzeczności, albowiem zastosowanie Indywidualnego Kalendarza Szczepień oznacza realizację szczepień ochronnych i tym samym wyklucza ich odroczenie. Zdaniem organu rozstrzygnięcie i zajmowane przez wierzyciela stanowisko w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego nastąpiło, zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. w formie postanowienia, w którym zawarto wszystkie elementy, wymienione w art. 124 k.p.a. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem skarżącego i uznał, że wierzyciel, zgodnie z art. 34 § 1 i 2 pkt 1 u.p.e.a., wskazał jednoznaczne rozstrzygnięcie. W złożonej skardze skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dziecko może zostać poddane szczepieniom ochronnym w sytuacji, gdy mimo stawienia się z dzieckiem celem przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego lekarz nie przeprowadził tego badania prawidłowo, w szczególności nie wystawił i nie wydal odpowiedniego zaświadczenia, nie wykluczył także przeciwwskazań; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 2 w zw. z art. 17 ust. 4 u.z.z.z. poprzez ich niezastosowanie; organ Inspekcji Sanitarnej podejmując wobec skarżącego działania mające na celu przymuszenie do szczepień ochronnych dziecka nie uwzględnił okoliczności, że lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne dziecka naruszył dyspozycję art. 17 ust. 2 w zw. z art. 17 ust. 4 u.z.z.z. nie wydał na tą okoliczność odpowiedniej dokumentacji, co czyni egzekucję prowadzoną na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego wadliwą; 3) art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z przepisu prawa; 4) art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez niewskazanie treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny; 5) naruszenie art. 124 k. p. a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez niedostrzeżenie przez Inspektor Sanitarny jako organu kontrolnego, że orzeczenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...]. nie spełnia wymogów dotyczących konstrukcji postanowienia, tj. brak przywołania pełnej i adekwatnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak wyodrębnionego orzeczenia - w sprawie oddalenia albo uznania zarzutów - w całości lub w części; brak uzasadnienia orzeczenia - treść wydanego postanowienia przypomina konstrukcją pismo procesowe niż orzeczenie rozstrzygające kwestie merytoryczne; 6) naruszenie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niespełnienie przez wydany tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.; strona wywodzi, że Inspektor Sanitarny - jako organ II instancji jest władny na każdym etapie umorzyć postępowanie; 7) naruszenie art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje działania zgodnie z dyspozycjami organu inspekcji sanitarnej. Z uwagi na podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019r., sygn. akt II OSK 1867/17). Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Inspektor Sanitarny utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oddalającego wniesione przez skarżącego zarzuty egzekucyjne. Zarzuty te zostały wniesione w związku z prowadzoną wobec A. C. egzekucją - na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...] - dotyczącą wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. poddania syna - I. C. (ur. [...] r.) obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu. Powodem wystawienia tego tytułu przez wierzyciela - Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. był fakt uchylania się zobowiązanego od wykonania tego obowiązku (dziecko od urodzenia nie jest poddawane szczepieniom ochronnym). W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu, który skutkuje koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzut określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a., b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie natomiast z art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (art. 35 § 1 u.p.e.a.). Należy zauważyć, że zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W zależności od wskazanych podstaw, wyliczonych w art. 33 § 2 u.p.e.a., zobowiązany, wnosząc zarzut: 1) kwestionuje dopuszczalność egzekucji (art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a.) lub wymagalność obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.); z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzuty na tych podstawach, zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje albo uległ wygaśnięciu lub że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku) albo że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny; 2) zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 2 pkt 2-4 u.p.e.a.). Wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawy zarzutów stanowią katalog zamknięty. Zobowiązany może więc wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w tym przepisie. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrywania zarzutów. Zarzuty są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Skarżący w piśmie z dnia [...] r. wniósł następujące zarzuty: braku spełniania przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. braku stwierdzenia, że obowiązek objęty tytułem jest wymagalny; nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.); braku wymagalności obowiązku, z uwagi na wystąpienie innej przyczyny (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.). W zażaleniu z dnia [...] r. na postanowienie organu pierwszej instancji strona podniosła nowe zarzuty: określenia w tytule wykonawczym obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.) oraz braku wymagalności obowiązku z powodu jego odroczenia (art. 33 § 2 pkt 6 lit. a u.p.e.a.). W odniesieniu do pierwszego z zarzutów braku spełniania przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., rację ma organ, że wykracza on poza podstawy zarzutów wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a. W związku z powyższym zarzut ten nie podlegał rozpatrzeniu. W judykaturze podkreśla się, że podnoszenie zarzutów nie wynikających z powyższego przepisu uzasadnia pominięcie ich w rozważaniach, gdyż nie mogą one mieć jakiegokolwiek wpływu na wydane rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2011 r., II FSK 220/10). Na marginesie należy wyjaśnić, że spełnianie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. kontroluje organ egzekucyjny (a nie wierzyciel) i w razie stwierdzenia w tym zakresie uchybień nie przystępuje do egzekucji, zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). Z powyższych przyczyn nie zasługuje też na uwzględnienie stanowisko strony co do naruszenia przez organ art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. braku umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Pozostałe z wymienionych wyżej zarzutów wymienione w piśmie z dnia [...] r. zostały także prawidłowo rozpatrzone przez organ pierwszej instancji i w tym zakresie Sąd również nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem wydanych w sprawie postanowień. Natomiast pozostałe dwa z wymienionych wyżej zarzutów, tj. określenia w tytule wykonawczym obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.) oraz braku wymagalności obowiązku z powodu jego odroczenia (art. 33 § 2 pkt 6 lit. a u.p.e.a.), zostały podniesione dopiero w zażaleniu. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ani organ odwoławczy, ani sąd administracyjny nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy w zażaleniu (por. wyroki NSA z dnia: 25 marca 2021 r., III FSK 2889/21; 31 maja 2022 r., III FSK 672/21). Takie zarzuty powinny być najpierw rozpoznane przez organ pierwszej instancji. W kontrolowanej zatem sprawie organ odwoławczy nie powinien odnosić się do zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego zgłoszonych dopiero w zażaleniu. Należy jednak uznać, że uwagi Sądu w tym zakresie nie rzutują na prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Inspektor Sanitarny utrzymującego w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M.. W związku z powyższym dostrzeżone uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W skardze strona wskazała na naruszenie jedynie art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a., czyli zarzuciła określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Z uwagi jednak na to, że zarzut ten został podniesiony dopiero w zażaleniu, z podanych wyżej względów, nie podlega on rozpatrzeniu przez Sąd. Jedynie na marginesie można zauważyć, że wbrew twierdzeniom podnoszonym przez skarżącego, z przepisów wskazanych w tytule wykonawczym (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 17 ust. 1 u.z.z.z.) można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tj. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku. Wierzyciel w tytule wykonawczym w sposób szczegółowy opisał treść podlegającego egzekucji obowiązku, precyzyjnie wskazując kogo i czego dotyczy, z podaniem rodzaju szczepień, które powinny zostać wykonane w ramach Programu Szczepień Ochronnych. Treść obowiązku wynika zatem z przywołanej w tytule wykonawczym podstawy prawnej. W skardze strona zarzuciła też błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dziecko może zostać poddane szczepieniem ochronnym w sytuacji, gdy mimo stawienia się z dzieckiem celem przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego, lekarz nie przeprowadził tego badania prawidłowo, w szczególności nie wystawił i nie wydał odpowiedniego zaświadczenia, nie wykluczył także przeciwskazań. W tym kontekście strona zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 2 w zw. z art. 17 ust. 4 u.z.z.z. poprzez brak wydania odpowiedniej dokumentacji (zaświadczenia), co czyni egzekucję prowadzoną na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego wadliwą. Dla uzasadnienia swoich racji skarżący powołał się na wyrok tut. Sądu z dnia 26 października 2022 r., II SA/Bd 733/22. Wskazać należy, że w myśl art. 17 ust. 2 u.z.z.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 4 u.z.z.z. po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania. Z akt sprawy wynika, że po badaniu kwalifikacyjnym w dniu [...] r. zostało wydane stronie stosowne zaświadczenie, natomiast takie zaświadczenie nie wydano po przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym w dniu [...] r. Podkreślenia jednak wymaga, że kwestia braku wydania skarżącemu zaświadczenie po badaniu kwalifikacyjnym w dniu [...] r. i ewentualnego wpływu tego braku na wydane w sprawie postanowienia, nie może być przedmiotem rozpatrzenia przez Sąd, gdyż zarzut ten strona podniosła dopiero na etapie postępowania sądowego (w skardze). Zobowiązanemu natomiast przysługuje prawo wniesienia zarzutów do wierzyciela (art. 33 § 1 u.p.e.a.), a nie do Sądu, przy czym zobowiązany powinien to uczynić nie później niż do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 5 pkt 2 u.p.e.a.). Skoro zatem powyższy zarzut nie był rozpatrywany przez wierzyciela, to tym bardziej nie podlega rozpatrzeniu przez Sąd. Zarzut ten wykracza poza granice danej sprawy (art. 134 p.p.s.a.). W skardze strona nie może przytaczać nowych zarzutów, czy nowych ich podstaw. Wskazać należy, że z wyroku z dnia 26 października 2022 r., II SA/Bd 733/22 wynika, iż strona wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, a nie dopiero przed Sądem. Skarżący powinien też sprecyzować, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. opiera w tym zakresie swój zarzut. Nie można również podzielić zapatrywania strony co do naruszenia art. 124 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a., z uwagi na to, że wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie nie spełnia wymogów przewidzianych dla tego aktu. Należy zauważyć, że zajmowane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. stanowisko w sprawie, zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a., nastąpiło w formie postanowienia. Postanowienie to zawiera wszystkie elementy, wymienione w art. 124 k.p.a., tj. oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, uzasadnienie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Postanowienie to zawiera też rozstrzygnięcie albowiem, wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] r., zgodnie z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., wskazał jednoznacznie, że "sformułowane w części II pkt 1 zarzuty podlegają oddaleniu" oraz "sformułowane w części II pkt 2 zarzuty podlegają oddaleniu". Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. Organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia i ocenił zebrane dowody w świetle przepisów mających zastosowanie w sprawie. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie jednocześnie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do treści norm prawnych lub co do stanu faktycznego. Organ wydał rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawił w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie Sąd oddalił wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. oraz z wyroku tut. Sądu z dnia 26 października 2022 r., II SA/Bd 733/22. Należy zauważyć, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie stanowi dowodu w sprawie wyrok sądu administracyjnego wydany w innej sprawie. Zbędne jest też przeprowadzanie dowodu z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r., gdyż znajduje się ono w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę