II SA/Bd 81/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie zdalnej w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] września 2022 r. nr [...] Prezydent M. [...] cofnął uprawnienia do wykonywania badań technicznych skarżącemu M. B., posiadającemu uprawnienia diagnosty nr [...] wydane w dniu [...] lipca 2006 r. przez Prezydenta M. [...] uprawniające do wykonywania badań technicznych pojazdów szczegółowo określonych w pkt 1-5 sentencji decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] grudnia 2021 r. do Prezydenta wpłynęło zawiadomienie od Starosty [...] z odpisem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego we [...] II Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2019 r. sygn. akt [...] zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego we [...] II Wydział Karny Sekcja Odwoławcza z dnia [...] października 2021 r. sygn. akt [...], na mocy którego to że skarżący został uznany winnym popełnionych czynów opisanych w pkt od 1-13, polegających na poświadczeniu nieprawdy co do okoliczności mającej znacznie prawne poprzez wydanie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego oraz odnotowanie w dowodzie rejestracyjnym i w elektronicznym rejestrze prowadzonych badań technicznych faktu pozytywnego przejścia badania technicznego dla konkretnie wskazanych pojazdów - faktycznie tych badań nie przeprowadzając – tj. o czyny z art. 271 § 1 Kodeksu karnego. Jak wskazał Prezydent, odpis ww. wyroku skazującego uznany został jako dowód w postępowaniu administracyjnym, a ustalenia faktyczne oparte na tym wyroku, mieszczą się w hipotezie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 988 ze zm., dalej "ustawa Prawo o ruchu drogowym" lub "prd") i tym samym są wystarczające do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. Prezydent powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uznał, że stwierdzenie okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 prd w oparciu o pozyskane przez organ informacje o wyroku skazującym za poświadczenie przez diagnostę nieprawdy - obliguje organ do cofnięcia uprawnień diagnosty. Zaznaczył też, że ustalenia co do popełniania przestępstwa prawomocnego wyroku skazującego, wydanego w postępowaniu karnym, wiąże sąd administracyjny, a zatem organ nie może dokonywać w tym zakresie własnych ustaleń. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prd poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że diagnosta swoim zachowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami; - art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) poprzez niewystarczające rozważenie i zebranie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego uzasadnienia oraz wydanie decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego oraz rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do cofnięcia mu uprawnień na okres 5 lat; a także czy wobec uprzednio wydanego już sądowego zakazu wykonywania badań technicznych cofnięcie uprawnień jest zgodne z art. 2 i art. 31 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniósł ponadto, że organ nie przeprowadził w sprawie kontroli stacji kontroli pojazdów, nie dokonał analizy akt sprawy karnej, ani też nie przesłuchał skarżącego. Podkreślił, że organ nie przeprowadził jakiekolwiek własnego postępowania dowodowego, uznając wyłącznie prawomocne orzeczenie sądu karnego za wystarczający dowód na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia uprawnień diagnoście. Przy czym, w ocenie skarżącego, wydany przez sąd karny wyrok może być podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego, jednak nie zwalnia organu z prowadzenia własnego postępowania, zebrania oraz oceny materiału dowodowego i nie powoduje obowiązku podjęcia ostatecznej negatywnej dla diagnosty decyzji. Zarzucił również brak zbadania przez organ okoliczności podmiotowych i przedmiotowych sprawy. Podniósł też, że przepis art. 84 ust. 3 jest sprzeczny z Konstytucją i narusza zasadą proporcjonalności kary, ponieważ obliguje do cofnięcia uprawnień niezależnie od stopnia przewinienia, jego rodzaju i wywołanych skutków. Wskazał także, że nałożenie na niego środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu, a następnie cofnięcie mu uprawnień diagnosty stanowi podwójne ukaranie, które w jego ocenie jest niekonstytucyjne i skutkuje kumulacją odpowiedzialności. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 prd nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. "Wynik kontroli", o którym mowa w treści tego przepisu nie stanowi bowiem przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego. Kolegium podzieliło więc stanowisko Prezydenta, że odpis prawomocnego wyroku włączony do akt niniejszego postępowania, którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, stanowi wystarczający dowód na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia uprawnień diagnoście, podnosząc przy tym, że wyrok skazujący wydany w postępowaniu karnym jest dla organu wiążący. SKO zaznaczyło ponadto, że skarżący nie wykazał w sprawie żadnej inicjatywy dowodowej, pomimo że został pouczony o swoich uprawnieniach. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ II instancji wyjaśnił także, że odpowiedzialność administracyjna jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej i uprzednie skazanie diagnosty nie stoi na przeszkodzie wszczęciu postępowania administracyjnego. Tym samym, zdaniem SKO, nie doszło w sprawie do naruszenia Konstytucji, w tym zasady zakazu podwójnego karania i zasady proporcjonalności. Powyższą decyzją skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy domagając się uchylenia obydwu wydanych w sprawie decyzji i podnosząc zarzuty naruszenia: art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prd; art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a także konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Na poparcie swoich zarzutów podniósł argumentację w istocie tożsamą z już podniesioną na gruncie odwołania, wskazując m.in. na brak dokonania przez organ kontroli stacji kontroli pojazdów, brak przeprowadzanego własnego postępowania dowodowego, niezastosowanie regulacji z art. 7a § 1 kpa, niewzięcie pod uwagę okoliczności podmiotowych i przedmiotowych sprawy, brak określenia w przedmiotowej regulacji gradacji kar i nieuwzględnienie ciężaru winy diagnosty przy wymiarze sankcji, a także doprowadzenie do kumulacji odpowiedzialności i podwójnego ukarania skarżącego za ten sam czyn. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a § 1 kpa organ wskazał, że organ w sprawie nie miał wątpliwości co do rozumienia przepisu. Podkreślił również, że przepisy stanowiące podstawę cofnięcia uprawnienia do badania pojazdów nie określają jako przesłanki cofnięcia uprawnienia okoliczności czy dane uchybienie wywarło określone skutki i nie uzależniają obowiązku cofnięcia uprawnień od wagi uchybienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej "ppsa") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć orzekających w sprawie organów stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 prd stanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W realiach sprawy organy, dokonując ustaleń faktycznych na podstawie wyroku Sądu Rejonowego we [...] II Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2019 r. sygn. akt II [...] zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego we [...] II Wydział Karny Sekcja Odwoławcza z dnia [...] października 2021 r. sygn. akt [...], stwierdziły że ustalenia ww. prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa odpowiadają hipotezie przywołanego art. 84 ust. 3 pkt 2 prd i w związku z tym orzekły o cofnięciu skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych. Na podstawie ww. wyroku skarżący został uznany winnym popełnionych czynów (13) polegających na poświadczeniu nieprawdy co do okoliczności mającej znacznie prawne poprzez wydanie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego oraz odnotowanie w dowodzie rejestracyjnym i w elektronicznym rejestrze prowadzonych badań technicznych faktu pozytywnego przejścia badania technicznego dla konkretnie wskazanych pojazdówm- faktycznie tych badań nie przeprowadzając. Zapadłe rozstrzygnięcie w postepowaniu karnym, zdaniem organów, dało podstawę do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty bez przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Natomiast w ocenie skarżącego, prawomocny wyrok skazujący sądu karnego nie może być uznany za jedyną podstawę i wystarczający dowód do cofnięcia uprawnień diagnoście na podstawie art. 84 ust. 3 pkt. 2 prd, gdyż organ powinien przeprowadzić także własne postępowanie wyjaśniające (dokonać kontroli stacji kontroli pojazdów, przesłuchać skarżącego) w celu ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia wskazanej normy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie w sprawie zasady proporcjonalności z uwagi na niedostosowanie kary do stopnia zawinienia diagnosty i brak gradacji kar w zastosowanej regulacji prawnej, a także naruszenie zakazu podwójnego karania za ten sam czyn i tym samym kumulację odpowiedzialności diagnosty. Z powyższego wynika, że istota sporu w sprawie dotyczy kwestii możliwości cofnięcia uprawnień diagnoście w trybie art. 84 ust. 3 pkt 2 prd jedynie na podstawie informacji o skazaniu w postępowaniu karnym diagnosty za przestępstwo z art. 271 § 1 Kodeksu karnego, a także kwestii zgodności z Konstytucją RP - art. 84 ust. 3 pkt 2 prd. W związku z tym wskazać należy w pierwszej kolejności, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 prd nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej tym przepisem. "Wynik kontroli", o którym mowa w cyt. przepisie nie stanowi bowiem przesłanki zastosowania sankcji z art. 84 ust. 3 pkt 2 prd, lecz jedynie źródło wiedzy uzasadniające wszczęcie postępowania o cofnięcie uprawnienia diagnosty (patrz uchwała NSA z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11 - dostępna na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query). Oznacza to, że w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście w trybie art. 84 ust. 3 pkt 2 prd nie ma bezwzględnego wymogu przeprowadzenia kontroli w stacji kontroli pojazdów, na którą to powinność wskazywał skarżący, jako że kontrola taka nie stanowi przesłanki możliwości zastosowania sankcji w postaci cofnięcia uprawnień diagnoście, a z wykładni przedmiotowego przepisu wynika możliwość sięgnięcia także do innych niż kontrola źródeł informacji o uchybieniach których dopuścił się diagnosta. Takim źródłem informacji może być więc także wydany w postępowaniu karnym prawomocny wyrok skazujący. Pozyskanie przez organ administracji informacji o wyroku skazującym za poświadczenie przez diagnostę nieprawdy w dowodach rejestracyjnych pojazdów w trakcie wykonywania okresowych badań technicznych nie tylko uzasadnia, ale wręcz nakazuje wszczęcie postępowania o cofnięcie uprawnienia diagnosty na zasadzie omawianego przepisu prd, przy czym zbędne jest dla tego postępowania prowadzenie przez organ uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność wykazania naruszenia czy to z pkt 2 czy 1 art. 84 ust. 3 prd (por. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2021 r. sygn akt II GSK 1357/18 – dostępny jw.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto podzielany prze tut. Sąd pogląd – oparty na wynikającej z art. 11 ppsa zasadzie związania sądów administracyjnych prawomocnym wyrokiem skazującym – iż prawomocny wyrok karny, którego odpis włączono do akt postępowania administracyjnego i w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (por. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 1357/18; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II GSK 3598/17; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 636/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 913/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 28/12; WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1222/13; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Go 59/14 – dostępne jw.). Zgodnie bowiem z art. 11 ppsa ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Wyrok wiąże co do faktu popełnienia przestępstwa, jak również co do jego podstaw podmiotowych i przedmiotowych. Sądy administracyjne, a w konsekwencji także i organy administracyjne, są więc związane ustaleniami co do popełnienia przestępstwa zawartymi w sentencji wyroku skazującego. Ustalenia te mają moc dowodową, i jako wiążące muszą być uwzględnione przez sąd i organy administracyjne. Dlatego też organy orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty skarżącemu były związane ustaleniami sentencji wyroku karnego co do popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 271 § 1 Kodeksu karnego i wobec tego zobligowane były włączyć je do swojej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a nie czynić własne, a tym bardziej odmienne ustalenia w tym zakresie. W tych okolicznościach brak było podstaw do uwzględniania zarzutów skarżącego dotyczących braku przeprowadzenia przez organy samodzielnego postępowania wyjaśniającego. W świetle bowiem poczynionych uwag, odpis prawomocnego skazującego wyroku karnego, na mocy którego skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, którym dysponowały orzekające w sprawie organy, stanowił wystarczający dowód zaistnienia przesłanek cofnięcia uprawnień diagnoście, określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 prd. Tym samym stwierdzić należy, że w realiach sprawy nie było potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, gdyż organy dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, na podstawie którego wydały prawidłowe decyzje o cofnięciu uprawnień diagnosty. Popełnienie przez skarżącego trzynastu czynów polegających na poświadczeniu nieprawdy co do okoliczności mającej znacznie prawne poprzez wydanie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego oraz odnotowanie w dowodzie rejestracyjnym i w elektronicznym rejestrze prowadzonych badań technicznych faktu pozytywnego przejścia badania technicznego dla konkretnie wskazanych pojazdów - faktycznie tych badań nie przeprowadzając, stwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym skarżącego za przestępstwo z art. 271 § 1 Kodeksu karnego, stanowiło legalną podstawę do cofnięciu skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych w oparciu o art. 84 ust. 3 pkt 2 prd. Zamierzonego skutku nie mogły odnieść również zarzuty skarżącego dotyczące kwestii nieuwzględnienia przez organy stopnia zawinienia diagnosty, nieproporcjonalności przewidzianej w art. 84 ust. 3 pkt 2 prd sankcji, braku gradacji kar ze względu na stopień winy, kumulacji odpowiedzialności za ten samy czyn, a w konsekwencji dotyczące naruszenia w sprawie konstytucyjnej zasady proporcjonalności i zasady państwa prawnego. O kwestii zgodności z Konstytucją RP art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prd wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w swoim orzecznictwie podkreślał, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 7 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1535/19; 25 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14; 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1460/12; 16 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 1664/16 – dostępne jw.). Jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2023 r. o sygn. akt II GSK 1535/19 i wyrok z dnia 17 września 2020 r. o sygn. akt II GSK 187/20 (dostępne jw.), nie można mówić o nieproporcjonalności skutków przewidzianych przez art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prd, albowiem ustawodawca ustalając wymieniony skutek stwierdzenia deliktu diagnosty wyraził pogląd o doniosłości prawidłowości kontroli technicznej dla bezpieczeństwa drogowego. Rozwiązanie ustawowe chroni dobro społeczne rozumiane jako bezpieczeństwo i eliminacja zagrożeń. Sąd orzekający w niniejszej sprawie dostrzega oczywiście sankcyjny charakter art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prd, niemniej należy mieć na uwadze, że regulacja ta pełni również funkcję prewencyjną służącą bezpieczeństwu ruchu drogowego przez uniemożliwienie wykonywania badań technicznej sprawności pojazdów przez nierzetelnych diagnostów. Zdaniem Sądu dobro nierzetelnego diagnosty nie powinno być wyżej cenione niż dobro wszystkich uczestników ruchu. Należy też zauważyć, iż postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1167/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją RP art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 prd, natomiast Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt P16/16, umorzył postępowanie w tej sprawie, wskazując w uzasadnieniu postanowienia m.in. na jednolite orzecznictwo w tym zakresie, i konieczność ścisłego stosowania art. 84 ust. 3 prd. Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie wskazuje się również, że art. 84 ust. 3 prd nie daje organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zawsze będzie rodziło więc po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również przyczyny, na skutek których zdaniem diagnosty doszło do stwierdzonych uchybień, nie mogą być brane pod uwagę (por. wyroki NSA z dnia: 8 listopada 2022 r., sygn. II GSK 1044/19; 12 września 2012 r., sygn. II GSK 422/11; 27 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 619/11; 12 stycznia 2012 r., sygn. II GSK 1395; 25 lutego 2015 r., sygn. II GSK 46/14; 12 kwietnia 2013 r., sygn. II GSK 60/12 - dostępne jw.). Ustawodawca w art. 84 ust. 3 prd nie przyznaje bowiem organowi kompetencji do badania umyślności czynu, istotności czy "ciężaru" popełnionego uchybienia. Analiza treści art. 84 ust. 3 prd prowadzi do wniosku, że odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Natomiast strona podmiotowa czynu, czyli stopień zawinienia sprawcy czy jego motywacje, pozostają bez znaczenia, gdyż przy określeniu konsekwencji tego naruszenia - żaden przepis ustawy nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia (zob. wyrok NSA z dnia: 8 listopada 2022 r., sygn. II GSK 1044/19; 21 listopada 2019 r., sygn. II GSK 3598/17; 6 grudnia 2018 r., sygn. II GSK 277/18; 17 grudnia 2013 r., sygn. II GSK 1460/12; 12 kwietnia 2013 r., sygn. II GSK 60/12 - dostępne jw.). Przewidziana przepisem art. 84 ust. 3 pkt 2 prd sankcja uzależniona jest więc jedynie od wykazania deliktu przewidzianego wskazaną normą prawną i nakładana decyzją administracyjną obligatoryjnie, bez żadnej możliwości jej miarkowania czy dodatkowego warunkowania – np. w zależności od stopnia zawinienia diagnosty. W świetle powyższego za niezasadny należało uznać zarzut skarżącego zaniechania zbadania ciężaru popełnionego przez diagnostę naruszenia, gdyż z woli ustawodawcy ta okoliczność nie ma znaczenia dla zastosowania art. 84 ust. 3 pkt 2 prd. Podkreślić należy również, że odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej. Zatem, nawet w przypadku odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień, gdyż są to dwa niezależne rodzaje odpowiedzialności (por. uchwała NSA z dnia 2 marca 2012 r., sygn. II GPS 2/11; wyroki NSA z dnia: 21 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 1038/18; 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2040/11; 14 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 928/11; 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1571/14 - dostępne jw.). Wbrew opinii skarżącego należy więc wskazać, że w tej sytuacji nie dochodzi do kumulacji odpowiedzialności, ponieważ skazanie diagnosty przez sąd prawomocnym wyrokiem karnym nie stoi na przeszkodzie wszczęciu czy kontynuowaniu postępowania administracyjnego, którego wynik skutkuje inną odpowiedzialnością niż karna, odbywa się bowiem na odmiennej, niezależnej płaszczyźnie. Ich podmiotowe i przedmiotowe podobieństwo nie oznacza bowiem tożsamości (por. wyroki NSA z dnia: 26 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14 i 21 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 1038/18 - dostępne jw.). Sąd nie podzielił także zarzutów natury procesowej, w tym odnoszących się do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art 80 kpa w związku z tym, że przeprowadzenie wskazanych przez skarżącego czynności dowodowych, jak wykazano, było zbędne, a tym samym nieprzeprowadzenia ich przez organy nie powodowało ograniczenia możliwości czynnego udziału strony w postępowaniu. Zdaniem Sądu organy wydały w niniejszej sprawie decyzje w oparciu o wystarczający materiał dowodowy, który prawidłowo oceniły, a swoje rozstrzygnięcia należycie uzasadniły zgodnie z art. 107 § 3 kpa. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7a § 1 kpa, gdyż zgodnie z tym na co wskazało SKO – w rozpoznawanym stanie faktycznym nie zaistniały wątpliwości co do treści normy prawnej mającej zastosowanie w sprawie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak podkreślono skazujący wyrok sądu karnego - a w istocie stwierdzone w nim czyny polegające na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia i dokonaniu wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami - stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia uprawnień diagnosty. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.