II SA/Bd 786/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na orzeczenie Dyrektora [...] Służby Więziennej [...] z dnia [...] lipiec 2025 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej postanawia odrzucić skargę.

Pismem z 10 września 2025 r. (wpływ do organu 1.10.2025 r.) D. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Dyrektora [...] Służby Więziennej [...] z dnia [...] lipiec 2025 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w trybie zastępczym w dniu 18 sierpnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skargę wniesiono po upływie ustawowego terminu ustanowionego do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżacej na podstawie art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. . z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") czyli w trybie doręczenia zastępczego. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 42 k.p.a., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Na podstawie art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Natomiast art. 44 § 4 k.p.a. przewiduje fikcję prawną doręczenia – doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Fikcja prawna doręczenia przesyłki adresatowi przewidziana w art. 44 § 4 k.p.a. polega na tym, że po upływie czternastodniowego terminu od daty pierwszej próby doręczenia (pierwsze awizo), przesyłkę uznaje się za doręczoną. Skutek doręczenia następuje z mocy prawa po upływie terminu określonego w omawianych przepisach (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 562/19 i cyt. tam orzecznictwo). Głównym celem instytucji doręczenia zastępczego jest uniemożliwienie podmiotom uczestniczącym w postępowaniu tamowania postępowania poprzez intencjonalne uchylanie się od odbioru korespondencji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżoną decyzję przesłano na adres kancelarii prawnej pełnomocnika strony skarżącej. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana – 31 lipca 2025 r. i 8 sierpnia 2025 r. Wobec nieodebrania przez pełnomocnika skarżącego z placówki pocztowej awizowanej dwukrotnie korespondencji przed upływem czternastego dnia od daty pierwszej próby doręczenia tj. do dnia 15 sierpnia 2025 r. (dzień ustawowo wolny od pracy, przypadający w piątek), z dniem 18 sierpnia 2025 r. zaistniał skutek prawny doręczenia. Skoro zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 sierpnia 2025 r., to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na tę decyzję upływał z dniem 17 września 2025 r. Termin ten nie został zachowany, albowiem pełnomocnik skarżącego nadał skargę w placówce pocztowej dopiero w dniu 29 września 2025 r. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi.