II SA/Bd 782/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. i D. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały postanawia odrzucić skargę K. M..

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. rada prawny M. P. działający w imieniu T. P., spadkobiercy K. L. wniósł do Prezydenta M. [...] o uregulowanie stanu prawnego lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem [...] położonego we [...] przy ul. [...], poprzez wymeldowanie osób zameldowanych aktualnie pod adresem: ul. [...], [...] [...] i następnie zameldowanie ich po adresem lokalu mieszkalnego przy ul. [...] oraz wymeldowanie osób zameldowanych aktualnie przy ul. [...] [...] [...] i zameldowanie ich pod adresem ul. [...] [...] [...]. Pełnomocnik wyjaśnił, że T. P. jest jednym z czterech spadkobierców zmarłego w dniu [...] października 2016 r. K. L., który był właścicielem lokalu mieszkalnego położonego we [...] przy ul. [...], co wynika z treści księgi wieczystej przedmiotowego lokalu. Mimo, że z treści księgi wieczystej wynika fakt, że lokal mieszkalny położony jest przy ul. [...], to zmarły zameldowany był na następujący adres: ul. [...] , [...] [...], co stanowiło rozbieżność między stanem ujawnionym w księdze wieczystej a danymi meldunkowymi. Prezydent M. [...] decyzją z dnia [...] marca 2017r. nr [...] orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej w postaci wpisu o zameldowaniu D. M. M. na pobyt stały w lokalu oznaczonym numerem [...] położonym we [...] przy ul. [...] wyjaśniając, że doszło do błędnego zarejestrowania zamieszkania zarówno K. L. jak i rodziny Państwa [...], tzn. pod adres inny niż wskazany w treści ksiąg wieczystych. Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożył D. M. oraz K. M., wnosząc o uchylenie decyzji w całości i anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania. Odwołujący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie zasad prowadzenie postępowania dowodowego oraz oceny zgromadzonych dowodów i wniosków wynikających z tej oceny. Obowiązkiem organu I instancji było wyjaśnienie, z czego wynikają rozbieżności pomiędzy zameldowaniem a treścią ksiąg wieczystych, przy czym kluczową kwestią w sprawie powinno być ustalenie, kto dokonał zameldowania - właściciel lokalu lub deweloper oraz jaki numer lokalu, który widnieje na stosownym druku meldunkowym, został przypisany odpowiednio stronie D. M. oraz (żyjącemu wówczas) K. L.. Zdaniem odwołujących się, w swoim rozstrzygnięciu organ gminy uwzględnił tylko interes jednej strony, tj. spadkobierców zmarłego K. [...], nie zauważając, że rozstrzygnięcie to zagraża interesowi adresata decyzji, członkom jego rodziny i pozostałym właścicielom lokali, które znajdują się w dwóch sąsiadujących ze sobą budynkach: przy ul. [...] i przy ul. [...] we [...]. W szczególności wymienione osoby narażone będą na duże koszty związane m. in. z wymianą dokumentów i pieczątek. Ponadto organ I instancji nie zauważył, że w sprawie o uchylenie wpisu o zameldowaniu, najistotniejsze znaczenie ma okoliczność, czy dane osoby, które są zameldowane w określonym lokalu, w dniu zameldowania w istocie w nim zamieszkiwały. Jeśli nie, to dokonana czynność jest wadliwa i podlega uchyleniu w drodze decyzji. W ocenie zaś odwołującego, adresat decyzji i członkowie jego rodziny od 1997 roku, nieprzerwanie do dnia dzisiejszego, zajmują lokal nr [...] (składający się m. in. z trzech pokoi) pod adresem zameldowania przy ul. [...], natomiast wspomniany K. L. od 1997 roku (do śmierci) zajmował lokal nr [...] (składający się m. in. z dwóch pokoi) pod adresem zameldowania przy ul. [...]. Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2017r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że jak wynika z ustaleń tego organu – w 1997 r. doszło do błędnego zarejestrowania zamieszkania zarówno strony D. M. i członków jego rodziny, jak również K. L. pod innymi adresami, aniżeli wskazane w treści ksiąg wieczystych. W tej sytuacji, ujawnione sprzeczności pomiędzy danymi zawartymi w zgłoszeniach meldunkowych ww. osób, a stanem faktycznym i prawnym musiały zostać skorygowane w drodze decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy wskazał, że na organie właściwym w sprawach ewidencji ludności spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży ustawowy obowiązek zameldowania (wymeldowania) się. Istotę ewidencji ludności stanowi, bowiem gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Chodzi o to, by dane te odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. K. M. i D. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017r., podnosząc, że już w 1997 r. po zawarciu umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu nr [...] w nieruchomości położonej u zbiegu ul. [...] i ul. [...] we [...], sporządzonej w formie aktu notarialnego, podczas próby zameldowania członków rodziny Państwa [...] stwierdzono, że nie można być zameldowanym przy dwóch ulicach, a numery wszystkich lokali mieszkalnych w tej nieruchomości były wówczas tzw. numerami budowlanymi. Skarżący wskazali też, że z treści księgi wieczystej, prowadzonej dla lokalu nr [...], wynika, że małżonkowie D. i K. M. są właścicielami tego lokalu, położonego na I piętrze budynku przy ul. [...]. Skarżący podnieśli, że numer lokalu (tzw. numer administracyjny), pod którym rodzinę Państwa [...] zameldowano (chodzi o adres przy ul. [...]), został nadany przez Urząd M. [...], a sami zameldowani nie mieli na to wpływu. Skarżący czują się zagrożeni o swoje mieszkanie, a Urząd działa na ich niekorzyść, ponieważ dąży do anulowania dotychczasowego wpisu meldunkowego obejmującego tylko ich lokal i lokal po zmarłym K. L. (chodzi o lokal pierwotnie oznaczony pod adresem ul. [...]). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga K. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta M. [...] z dnia [...] marca 2017r., w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania D. M. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] we [...] – podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zgodnie z przepisem art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z treści przywołanych przepisów wynika, że do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego legitymowane są cztery grupy podmiotów: - Rzecznik Praw Obywatelskich lub prokurator, - organizacja społeczna, która w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób brała udział w postępowaniu administracyjnym, - każda osoba, która ma we wniesieniu skargi interes prawny, - oraz inne podmioty, jeżeli zezwala im na to przepis ustawy. K. M. nie mieści się w żadnej z tych grup. Należy tu wskazać, iż interes prawny we wniesieniu skargi jest zbliżony, choć nie tożsamy z pojęciem "strony" w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że przy ocenie legitymacji procesowej danego podmiotu należy wziąć pod uwagę aspekty obiektywne i subiektywne pojęcia strony. W przypadku aspektu obiektywnego należy wziąć pod uwagę fakt wystosowania przez dany podmiot żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem (T. Woś, H. Knyszak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 213). Natomiast w sensie subiektywnym stroną jest strona stosunku materialnoprawnego, który był przedmiotem konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, H. Knyszak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjnej, Warszawa 2004, s. 175). Dla oceny, czy dany podmiot jest stroną wedle przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. konieczne jest, aby oba aspekty były spełnione łącznie. W rozpatrywanej sprawie K. M. nie jest stroną stosunku materialnoprawnego w niniejszym postępowaniu. Stroną w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezydenta M. [...] a później Wojewodę dotyczącym anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania D. M. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] we [...], jest wyłącznie D. M., którego dotyczyło postępowanie. Należy podkreślić, iż na wezwanie sądu K. M. nie wykazała, iżby przedmiotowa sprawa administracyjna dotyczyła jej interesu prawnego, a powołuje się wyłącznie na własny interes faktyczny. W szczególności skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu potwierdzającego, że przysługuje jej tytuł prawny do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] we [...]. Z powołane przesz skarżącą umowy o ustanowienie odrębnej własności lokali w formie aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1997r. repertorium [...] nr [...] wynika, że małżonkowie D. i K. M. nabyli od W. i H. małżonków [...] odrębna własność lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem [...] , położonego na pierwszym piętrze budynku wraz z udziałami we współwłasności nieruchomości zabudowanej tym budynkiem położonej we [...] przy ul. [...] pod nr [...] i [...] pod numerem [...]. Mając nadto na uwadze zasadę rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych wskazać należy, iż zgodnie z treścią wskazanej przez skarżącą księgi wieczystej dla spornej nieruchomości nr [...] jest ona wraz z mężem współwłaścicielem mieszkania nr [...] przy ul [...] we [...]. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.