II SA/Bd 740/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o cofnięcie skargi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

II SA/Bd 740/14 UZASADNIENIE Skarżąca M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, wnosząc o pozytywne załatwienie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.). W piśmie z dnia 4 czerwca 2014 r. skarżąca cofnęła skargę. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Sąd na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. podjął zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę. Na podstawie całokształtu okoliczności sprawy Sąd nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek niedopuszczalności dokonania przez stronę powyższej czynności dyspozytywnej. Wobec czego należało uznać dokonane przez stronę cofnięcie skargi za skuteczne. To z kolei obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do umorzenia postępowania. W związku z powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.