II SA/Bd 708/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.L., A.Ł., M.P. na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie utworzenie Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] postanawia odrzucić skargę A.Ł., M.P.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Z. L., A. Ł., M. P. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Inne z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie utworzenie Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...]. W skardze zarzucono: 1. naruszenia przepisu art. 88 Konstytucji RP poprzez zastosowanie podstawy prawnej( art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo Oświatowe ), która w dacie podjęcia uchwały nie obowiązywała (nie weszła wżycie); 2. naruszenie przepisu art. 9 ust. 1 prawa oświatowego oraz art. 5 ust. 5g ustawy o systemie oświaty oraz przepisu, poprzez ich zastosowanie wbrew zakazowi ustawowemu; 3. naruszenie przepisu art. 88 ust. 1 i 2 prawa oświatowego oraz art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty poprzez brak dołączenia do uchwały Rady Miasta z dnia 27 marca 2017 r., aktu założycielskiego powołującego Zespół Szkolno-Przedszkolny nr [...] w R., a tym samym brak przedstawienia radom pedagogicznym aktu założycielskiego; 4. naruszenie przepisu art. 9 ust. 7 prawa oświatowego oraz art. 5 ust. 51 ustawy o systemie oświaty poprzez uchybienie terminowi 6 miesięcznemu na powiadomienie pracowników szkoły oraz przedszkoli o przekazaniu szkoły, jego przyczynach, prawnych, ekonomicznych i socjalnych skutkach dla pracowników, a także nowych warunkach pracy i płacy; 5. naruszenie przepisu art. 89 ust. 1 prawa oświatowego oraz art. art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty poprzez brak zawiadomienia: pracowników placówek oraz rodziców dzieci o zamiarze ich likwidacji na 6 miesięcy przed planowanym terminem; 6. naruszenia przepisu art. 89 ust. 1 -8 prawa oświatowego oraz art. 59 ust. 1-5 ustawy o systemie oświaty poprzez niepoinformowanie pracowników placówek oraz rodziców dzieci uczęszczających do łączonych jednostek o zamiarze ich połączenia w Zespół na 6 miesięcy przed terminem jego utworzenia; 7. naruszenia przepisu art. 89 prawa oświatowego oraz 59 ustawy o systemie oświaty poprzez brak uchwały intencyjnej; 8. naruszenie art. 98 prawa oświatowego oraz art. 60 ustawy o systemie oświaty, poprzez sprzeczność zapisów statutu z prawem oświatowym. W odpowiedzi na skargę B. R. wniósł o oddalenie skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do wykazania w terminie 7 dni interesu prawnego A. Ł. i M. P., pod rygorem uznania, że nie posiadają interesu prawnego w sprawie. W zakreślonym przez sąd terminie pełnomocnik nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 446 ze zm.) zwanej dalej: u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wskazane tam warunki dopuszczalności skargi, w tym skarżący wykaże, że jego interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały. Dokonując oceny naruszenia interesu prawnego skarżących w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie skarżące powinny były wykazać, że zaskarżoną uchwałą Inne został naruszony ich interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W okolicznościach niniejszej sprawy sąd uznał, że pełnomocnik skarżących nie udzielając odpowiedzi na wezwanie Sądu nie wykazał, aby zaskarżona uchwała naruszała własny, indywidualny i aktualny interes prawny skarżących A. Ł. i M. O.. Ponieważ dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, sąd zwolniony był od dokonania oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym od badania prawidłowości zasad i trybu jego podjęcia. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a., odrzucił skargę.