II SA/Bd 684/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] znak: [...] Prezydent M. [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił M. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], obręb [...], przy ul. [...] we [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. B. – właścicielka nieruchomości sąsiedniej nr [...] – wnosząc o jej unieważnienie ze względu na oddziaływanie projektowanej inwestycji na jej nieruchomość, w szczególności budynek mieszkalny. Jak wyjaśniła, okna jej budynku zostaną pozbawione dostępu do światła słonecznego w wymaganym prawem zakresie. Podkreśliła, że w projekcie architektoniczno-budowlanym nie odniesiono się w analizie do wszystkich okien, mimo, że budynek projektowany swoimi gabarytami będzie ograniczał dostęp światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt. Wskazała również, że projektowany budynek nie spełnia wymagań § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie MI") w kwestii ochrony przeciwpożarowej oraz że nie uwzględnia kwestii odprowadzania wody opadowej z dachu projektowanego budynku i sposobu zabezpieczenia przed wnikaniem wody na działkę sąsiednią. Wyraziła także zaniepokojenie kwestią pozyskania i umieszczenia rzutu parteru jej projektu w projekcie inwestora. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że przedmiot zamierzenia inwestycyjnego objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę M. [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. (dalej powoływanym jako: "mpzp"), a ustalenia projektu budowlanego są zgodne z jego ustaleniami. Analizując zaś zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi organ odwoławczy ustalił, że w przedmiotowej sprawie działka budowlana ma szerokość mniejszą niż 16 m, co umożliwiło sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, co wynika z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MI. Dalej wskazał, że określona w projekcie budowlanym odległość okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej (1m) jest zgodna z § 12 ust. 7 rozporządzenia MI. Spełniony został również § 13 rozporządzenia MI dotyczący odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, która umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, tzw. przesłanianie. Projektowany budynek ma bowiem wysokość 5,27 m, a rzędna wysokości, na której będzie posadowiony – 58,72 m n.p.m., co oznacza, że poziom najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego wynosi 63,99 m n.p.m. natomiast poziom dolnej krawędzi najniżej położonych okien (parapet okna) budynku przesłanianego wynosi 59,92 m n.p.m. wobec tego wysokość przesłaniania wynosi 4,08m. W związku z tym, że najmniejsza odległość między projektowanym budynkiem, a budynkiem zlokalizowanym na działce nr [...] wynosi 4,65 m, a do okien budynku przesłanianego jest ponad 5,5 m warunek jest spełniony, co jasno przedstawiono na rysunkach Z2 i Z3. Ponadto, jak stwierdził Wojewoda, z analizy nasłonecznienia – rys. Z4 – jednoznacznie wynika, że spełniony jest warunek określony w § 60 rozporządzenia MI, który stanowi, że w mieszkaniach wielopokojowych wymagania czasu nasłonecznienia co najmniej 3 godzin w dniach równonocy w godzinach 7-17 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Wobec tego w ocenie organu odwoławczego znajdująca się w projekcie analiza nasłonecznienia jest wystarczająca do uznania warunku nasłonecznienia za spełniony. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem autora projektu ściana zewnętrzna budynku od strony granicy z działką sąsiednią nr [...] została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. W sprawie nie mają zatem zastosowania odległości z § 271 rozporządzenia MI. Ponadto wskazał, że odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony przewidziano w projekcie zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia MI, a dopuszczalność takiego rozwiązania wynika z samego faktu, że projektowany budynek jest budynkiem niskim. Odnośnie zaś zastrzeżeń co do wykorzystania w dokumentacji projektowej rzutu parteru budynku skarżącej, należy wskazać, że ocena dopuszczalności wykorzystywania tego typu informacji nie mieści się w zakresie oceny organu architektoniczno-budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Podsumowując organ II instancji stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych i spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm., dalej jako: "p.b.") - w związku z czym organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła M. B. domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie: a) przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "k.p.a.") poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez poszanowania obowiązujących przepisów, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego wyłącznym celem było ustalenie ewentualnej kwalifikowanej wadliwości decyzji z dnia [...] listopada 2024 r.; b) art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 p.b. przez zaniechanie oceny wad decyzji przez wgląd na odpowiednie usytuowanie obiektu budowlanego na działce budowlanej oraz poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich związanych z naruszeniem norm technicznych w zakresie naświetlenia terenu działki strony skarżącej; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. przez błędne ustalenie, że nie doszło do rażącego naruszenia norm prawa materialnego, kiedy Wojewoda zaskarżoną decyzją zatwierdził projekt budowlany oraz § 13, § 57, § 60 rozporządzenia MI polegające na przyjęciu że analiza nasłoneczniania jest wystarczająca do uznania warunku nasłonecznienia za spełniony, podczas gdy przedmiotowa analiza opisowa jak i rysunkowa jest niemiarodajna, bowiem sporządzona została w sposób wadliwy i obrazuje tylko dla części obiektu, nie dla całości. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że projektowana zabudowa powinna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia MI, określone dla budynku projektowanej i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Organ powinien zbadać w szczególności czy załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich budynków, a nadto dokonywać stosownych obliczeń, które pozwalają ewentualne twierdzenia inwestora aprobować lub zakwestionować. W ocenie skarżącej organ ustalił, że warunki z § 13 rozporządzenia MI zostały spełnione, podczas gdy analiza części opisowej i rysunkowej analizy nasłonecznienia budzi wątpliwości w zakresie prawidłowości zaprezentowanych pomiarów. Zdaniem skarżącej nie dokonano wszystkich pomiarów drugiej ściany budynku mieszkalnego skarżącej i wpływu budynku sąsiedniego na budynek skarżącej. Zarzuciła również brak przeprowadzenia oględzin w sprawie w związku z czym nie sposób ocenić czy wskazywana przez projektanta odległość od wewnętrznego lica ściany na osi okna przesłanianego do ściany projektowanej nadbudowy wynosi, zgodnie z tym co wynika z dokumentacji. Podkreśliła, że § 13 rozporządzenia MI winien być stosowany szerzej niż wskazywałaby wykładnia gramatyczna, ponieważ jest to przepis wykonawczy który należy wykładać przez pryzmat przepisów ustawy, w szczególności w kontekście ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich podczas procesu inwestycyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o jej oddalenie. Przy piśmie z dnia [...] września 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej przedłożył przykładową analizę zacienienia i nasłonecznienia, podnosząc że taka analiza winna zostać przeprowadzona przez wnioskodawcę wydania decyzji o pozwolenie na budowę i dołączona do wniosku, a organ winien zobowiązać do sporządzenia i złożenia takiego dokumentu. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej sformułował wniosek o dopuszczenie dowodu z przedłożonego dokumentu na fakt prawidłowo wykonanej analizy zacienienia i nasłonecznienia. Podczas rozprawy w dniu [...] kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę wraz z argumentacją w niej zawartą. Podniósł, że nie zgadza się z lokalizacją planowanej inwestycji. Podkreślił, że zabudowa skarżącej posiada okna tylko z jednej strony i akurat od tej strony inwestor planuje realizację zabudowy nieruchomości. W ocenie skarżącej organ I instancji winien zobowiązać inwestora do szczegółowszej analizy naświetlenia tzw. linijki słońca. Uczestniczka postępowania M. C. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc, że skarżąca nie formułuje konkretnych zarzutów naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, a skarga jest ogólnikowa. Sąd postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2026 r. wydanym na rozprawie oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej zawarty w piśmie z dnia [...] września 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze. zm. - dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno–budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], obręb [...], przy ul. [...] we [...]. Istota sporu dotyczy natomiast zarzucanej przez skarżącą (właścicielkę sąsiedniej nieruchomości nr [...]) niezgodności zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi – w szczególności w zakresie naświetlenia i zacienienia (przesłaniania) – i w konsekwencji wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem jej interesów. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a); wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1 lit. b), ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (pkt 1 lit. c); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). W gestii organu leży zatem sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zostało zrealizowane. Przy czym, zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. Uznając, że powyższe rozważania wystarczająco wyjaśniają ramy prawne sprawy, odnieść należy się do poszczególnych zarzutów skargi. Głównym zarzutem skarżącej – eksponowanym na gruncie odwołania, a następnie skargi – jest naruszenie przepisów § 13, § 57, § 60 rozporządzenia MI, określających warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. kwestie związane z przesłanianiem oraz nasłonecznieniem budynku skarżącej usytuowanego na działce nr [...]. Skarga zarzuca wadliwość przeprowadzonej w sprawie analizy oraz brak odpowiedniego zweryfikowania jej przez organ – poprzez dokonanie stosownych obliczeń. Skarżąca zakwestionowała również pomiary zaprezentowane na gruncie analizy, podnosząc że w sprawie nie przeprowadzono oględzin, co może mieć wpływ na prawidłowość zaprezentowanych w analizie pomiarów. Podniosła także, że projektowana zabudowa powinna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca". Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy, w tym w szczególności projektu zagospodarowania terenu zawierającego analizę przesłaniania oraz nasłonecznienia, uznał jednak że powyższe zarzuty sformułowane przez skarżącą nie zasługują na uwzględnienie. W kwestii zachowania norm nasłonecznienia, o jakich mowa w § 13 rozporządzenia MI wyjaśnić należy, że zgodnie z ust. 1. tego przepisu odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. (ust. 2 § 13). Z kolei zgodnie z § 57 rozporządzenia MI, pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Jak stanowi § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. 2. Zgodnie z ust. 2 w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Jak przyjmuje się w doktrynie wykazanie zgodności inwestycji w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń powinno być dokonane przez przedłożenie analizy przesłaniania, zawierającej stosowne rysunki i opis (najlepiej w projekcie zagospodarowania terenu), co pozwoli na dokładne zobrazowanie, że zamierzenie spełnienia wymagania, o których mowa w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji ma zawierać dane pozwalające stwierdzić spełnienie wymogu określonego w § 13, bez konieczności sporządzania dodatkowej dokumentacji przez pracowników organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ natomiast jest obowiązany ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania pomieszczeń określonych w § 13, § 57 i § 60. Projektowana zabudowa powinna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest zbadanie czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków (por. Bursztynowicz Michał, Sługocka Martyna, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz /WKP 2022/el.). Zgodnie z § 14 pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679), część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera inne niezbędne dane wynikające ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego lub robót budowlanych, a także informację o obszarze oddziaływania obiektu. Analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych powinna być zatem sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b., należy bowiem nie tylko opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu organy prawidłowo oceniły, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zawiera kompletne opracowania dotyczące usytuowania projektowanego budynku, w tym obrazujące zachowanie wymogów nasłonecznienia pomiędzy projektowanym budynkiem a budynkiem skarżącej. Analizę nasłonecznienia (diagram) w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00 przedstawiono na rys. Z.4. projektu. Czas nasłonecznienia dla jednego z pomieszczeń w mieszkaniu skarżącej usytuowanego na elewacji południowo-zachodniej trwa od godz. 8.39 do 17.00 i wynosi 8h 21 min. W związku z powyższym należy stwierdzić, że warunki naturalnego oświetlenia przynajmniej dla jednego pomieszczenia w dniach równonocy zostały spełnione. Przy czym, co należy podkreślić, budynek mieszkalny jednorodzinny jest traktowany jako mieszkanie wielopokojowe, co oznacza, że dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia tylko w jednym pokoju (vide: wyrok WSA w Krakowie z 4.11. 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 414/15 – dostępne na stronie CBOSA). Z analizy nasłonecznienia znajdującej się w aktach sprawy wynika zatem, że warunek, o którym mowa w § 60 rozporządzenia MI został spełniony. Okoliczność, iż większa część okien budynku skarżącej, znajdująca się od strony projektowanego obiektu, pozostaje zacieniona, nie oznacza jeszcze naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, skoro wymagane parametry nasłonecznienia zostały zachowane dla co najmniej jednego pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi. Tym samym w ocenie Sądu analiza nasłonecznienia przeprowadzona została w sprawie prawidłowo i bez naruszenia § 60 rozporządzenia MI – co zasadnie stwierdziły orzekające w sprawie organy. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących § 13 i § 57 rozporządzenia MI, dotyczących przesłaniania budynku skarżącej przez budynek projektowany, wskazać należy, że w tym zakresie w projekcie wskazano, że poprzez zbliżenie do sąsiedniej granicy z działką 216/2 projektowany budynek może powodować zacienienie, dlatego kwestię tę objęto dodatkową analizą. Jak wykazała analiza geometryczna przedstawiona na rysunkach Z.2. i Z.3. projektowany budynek nie wpłynie jednak negatywnie na budynek skarżącej. Wskazano, że w projektowanym budynku okap będzie na wysokości 4,09 m nad gruntem. Uwzględniając zatem kąt 60 st. i długość ramion 4,09 m mierzoną od okien budynku istniejącego na działce sąsiedniej (co przedstawiono na rysunku) – stwierdzono, że projektowany budynek nie wpłynie na zacienienie i dostęp do światła słonecznego budynku skarżącej. Z kolei Wojewoda analizując znajdującą się w projekcie analizę przesłaniania, wskazał, że projektowany budynek ma 5,27 m, a rzędna wysokości, na której zostanie posadowiony ma 58,72 m n.p.m., co oznacza, że poziom najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego wynosi 63,99 m n.p.m. natomiast poziom dolnej krawędzi najniżej położonych okien (parapet okna) budynku przesłanianego wynosi 59,92 m n.p.m. Wobec tego wysokość przesłaniania wynosi 4,08 m. W związku z tym, że najmniejsza odległość między projektowanym budynkiem, a budynkiem zlokalizowanym na działce nr [...] wynosi 4,65 m, a do okien budynku przesłanianego jest ponad 5,5 m, w ocenie Wojewody, warunek jest spełniony, co jasno przedstawiono na rysunkach Z2 i Z3. Powyższa analiza przeprowadzona przez organ architektoniczno-budowlany – wbrew zarzutom skarżącej – dowodzi zatem, że Wojewoda przeanalizował samodzielnie na podstawie przedłożonej analizy kwestię zacienienia dochodząc w konsekwencji do prawidłowych wniosków. Na uwzględnienie nie zasługuje zatem argumentacja skarżącej o braku zweryfikowania poprawności przeprowadzonej analizy przez organ. Tym bardziej, że zarzuty te sformułowane zostały w sposób bardzo ogólny. Wbrew twierdzeniom skarżącej, analiza przesłaniania zawierała jednak wszystkie wymagane przepisami prawa dane pozwalające na ocenę wpływu projektowanego obiektu na budynek sąsiedni, w tym określenie wysokości przesłaniania oraz odległości pomiędzy projektowaną zabudową a oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organy zasadnie oparły się na dokumentacji sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, zaś sama polemika strony z przyjętymi w projekcie wartościami i wynikami pomiarów nie mogła stanowić wystarczającej podstawy do podważenia prawidłowości opracowania. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych konkretnych wyliczeń ani dowodów – odnoszących się do okoliczności przedmiotowej sprawy - wskazujących na rzeczywiste niespełnienie norm wynikających z § 13 rozporządzenia MI. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut braku przeprowadzenia oględzin. W realiach niniejszej sprawy organy dysponowały bowiem kompletną dokumentacją projektową oraz analizami sporządzonymi dla potrzeb postępowania administracyjnego, co pozwalało na dokonanie oceny zgodności inwestycji z przepisami prawa bez konieczności przeprowadzania dodatkowego dowodu z oględzin. Samo subiektywne przekonanie strony o nieprawidłowości wskazanych w projekcie odległości bez jednoczesnego skutecznego zakwestionowania ich w konkretny sposób nie obligowało organu do podejmowania dalszych czynności dowodowych. Podsumowując powyższe, stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącą twierdzenia – w zakresie naruszenia warunków techniczno-budowlanych odnośnie nasłonecznienia i przesłaniania – miały charakter wyłącznie polemiczny i zbyt ogólny, a w konsekwencji nie mogły skutecznie podważyć ustaleń organów, opartych na analizie wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Podkreślić należy w tym miejscu, że nie było również podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej sprowadzających się do kwestionowania przyjętej metodologii sporządzenia analiz i postulowania zastosowania odmiennej i bardziej szczegółowej metody, analogicznej do tej przedstawionej przez pełnomocnika skarżącej przy piśmie z dnia [...] września 2025 r. Sam fakt istnienia alternatywnego sposobu wykonania analizy nie przesądza bowiem o wadliwości analiz sporządzonych na potrzeby niniejszego postępowania. Istotne pozostaje wyłącznie to, czy wykonane opracowania odpowiadają wymogom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa, w szczególności § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych. W ocenie Sądu sporządzone w sprawie analizy wymogi te spełniały, zostały wykonane przez osoby posiadające stosowne kwalifikacje oraz w sposób umożliwiający organom dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych. W konsekwencji Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia MI. Tym samym nie doszło również do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. oraz art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 p.b. Zarzuty w tym zakresie pozostawały bowiem wtórne względem twierdzeń dotyczących rzekomego naruszenia norm techniczno-budowlanych odnoszących się do nasłonecznienia i przesłaniania. Odnośnie pozostałych zarzutów podniesionych na gruncie odwołania – których to skarżąca nie powtórzyła już na gruncie skargi – wskazać należy tylko, że organ odwoławczy prawidłowo się do nich ustosunkował, wyjaśniając skarżącej wątpliwości w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz odprowadzania wód opadowych. Prawidłowo stwierdził również, że poza jego kompetencją, na gruncie niniejszego postępowania, pozostaje kwestia oceny pozyskania przez inwestora rzutu parteru budynku skarżącej. Wskazać należy również, że Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania – w tym art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. – w stopniu mogącym skutkować koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organy administracji przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, zapewniając stronom czynny udział w sprawie oraz możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda dokonał szczegółowej analizy dokumentacji przedłożonej przez inwestora, przeprowadził własne ustalenia na jej podstawie, a następnie wydał rozstrzygnięcie zawierające należyte uzasadnienie faktyczne i prawne oraz ustosunkowanie się do poszczególnych zarzutów skarżącej. Wobec tego również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania uznać należało za niezasadne. Kończąc, Sąd wyjaśnia, iż oddalił wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z przedłożonej przykładowej analizy zacieniania i nasłoneczniania, złożonej przy piśmie z dnia [...] września 2025 r. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. "sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Wskazać również trzeba, że w orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. np. wyrok NSA z 25 lutego 2016 r" sygn. akt II OSK 1592/14; wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził – po pierwsze – że w okolicznościach sprawy nie pojawiły się istotne wątpliwości, dla których wyjaśnienia niezbędnym byłoby przeprowadzenie dowodu z dokumentów przedłożonych przez stronę. Po drugie zaś Sąd zwraca uwagę, że przedłożona przez stronę skarżącą analiza miała charakter wyłącznie przykładowy i nie odnosiła się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Została dołączona jedynie jako "wzór" obrazujący preferowaną przez stronę metodę sporządzania tego rodzaju opracowań. Taki dowód nie może zostać uznany za istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro nie dotyczy konkretnej inwestycji objętej postępowaniem, ani nie podważa merytorycznie analiz sporządzonych w toku tego postępowania administracyjnego. W konsekwencji przeprowadzenie takiego dowodu nie może bowiem przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Z powyższych powodów Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu. W tym stanie rzeczy, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.