II SA/Bd 67/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA J. B. po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. G. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2017r. w sprawie ze skargi M. G. na decyzję [...] Zarządu [...] [...] S.A. w B. [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 marca 2017 r.

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Zarządu [...] [...] S.A. w B. [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych związanych ze skargą. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 6 lutego 2017 r. wezwano skarżącego do wypełnienia załączonego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu do rąk dorosłego domownika w dniu [...] lutego 2017 r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) upłynął bezskutecznie z dniem [...] lutego 2017 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarządzeniem z dnia 17 marca 2017 r., pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W terminie prawem przewidzianym skarżący wniósł sprzeciw domagając się przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z [...] lutego 2017 r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu do rąk dorosłego domownika w dniu [...] lutego 2017 r. W zakreślonym terminie, a więc do dnia [...] lutego 2017 r., brak formalny wniosku nie został uzupełniony, ponieważ skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W sytuacji więc, gdy strona nie przekazuje sądowi prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza wniosku, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 895/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 28/15, LEX nr 1640413). W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.