II SA/Bd 663/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy oddala skargę.

Starosta T. decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], odmówił M. O. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii C, CE. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że w wyroku Sądu Rejonowego w P. z [...] września 2016 r., sygn. akt II [...], orzeczono w stosunku do strony na okres dwóch lat zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym za wyjątkiem pojazdów, do których kierowania uprawnia kategoria C+E. Organ I instancji wyjaśnił również, że na podstawie tego wyroku decyzją z [...] lutego 2017 r. cofnął stronie uprawnienia w zakresie kategorii B prawa jazdy na okres 2 lat. Mając na uwadze powyższe organ uzasadnił brak możliwości zwrotu zatrzymanego prawa jazdy oraz wyjaśnił podstawę prawną, tj. art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 2 i 3, ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm., dalej powoływana jako u.k.p.). Odwołanie od ww. decyzji złożył M. O. wyjaśniając, że zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2016 r. cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, natomiast kategorie C i CE wyłączono z zakazu ze względu na wykonywaną pracę i ciężką sytuację rodzinną. Odwołujący wyjaśnił, że jest jedynym żywicielem rodziny, spłaca kredyt hipoteczny, posiada trójkę dzieci, a jego żona choruje na nowotwór złośliwy. Zauważył również, że Sąd Apelacyjny w P. podtrzymał ww. wyrok Sądu Rejonowego i od [...] grudnia 2016 r. jest on prawomocny. W ocenie strony organy administracji są zobowiązane do wykonania orzeczenia sądu i tak jak wszyscy do respektowania wyroków, a nie do ich modyfikowania. Organ administracji nie może rozszerzyć zakazu orzeczonego przez sąd na uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie większym niż orzeczony w prawomocnym wyroku sądu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.), art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 u.k.p. oraz art. 1 pkt 4 lit. b, art. 3 i art. 15 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 970, dalej powoływana jako ustawa zmieniająca) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p., prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z kolei art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 cyt. ustawy w obecnym brzmieniu stanowi, że przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii (...) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D (art. 12 ust. 2 pkt 3 u.k.p.). Organ podkreślił, że zgodnie z art. 3 ustawy zmieniającej przepis art. 12 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ustawą zmieniającą) ma zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy (ustawy zmieniającej). Z kolei art. 15 pkt 1 ustawy zmieniającej stanowi, że wchodzi ona w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 4-6, które wchodzą wżycie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Ustawa zmieniająca została ogłoszona w dniu 24 lipca 2014 r. i zmiana art. 12 ust. 2 u.k.p. nastąpiła artykułem 1 pkt 4 lit. b ustawy zmieniającej, a w konsekwencji w tym zakresie weszła w życie w dniu 25 października 2014 r. W niniejszej sprawie wyrok Sądu Rejonowego w P. zapadł [...] października 2016 r. i stał się prawomocny od [...] grudnia 2016 r., zatem po wejściu w życie ustawy zmieniającej w zakresie dotyczącym art. 12 ust. 2 u.k.p. Wobec powyższego prawo jazdy w żądanym przez stronę zakresie nie może być zwrócone, gdyż organy administracji są zobowiązane zastosować przepisy prawa w nowym brzmieniu, co wynika wprost z treści art. 6 K.p.a. stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Organy administracji nie są także upoważnione do dokonywania oceny konstytucyjności przepisów ustawy i w konsekwencji nie mogą odmówić stosowania przepisów niezgodnych w ich ocenie z Konstytucją. Skargę na powyższą decyzję złożył M. O. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 6, 7 , 8, 77 i 80 K.p.a przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję w związku z nienależytym wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez błędne ustalenia, że strona skarżąca nie może otrzymać zwrotu dokumentu prawa jazdy kategorii C+E, które to kategorie zostały literalnie wyłączone z zakazu objętego wyrokiem karnym, a w konsekwencji podjęcie decyzji sprzecznej z treścią prawomocnego wyroku sądu powszechnego; 2) art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. oraz art. 1 pkt 4 lit. b, art. 3 i art. 15 pkt 1 ustawy zmieniającej poprzez rozszerzającą wykładnię (celowością, językową) przepisu naruszającą związanie organów orzeczeniami wyroków powszechnych co do ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd i przyjęcie, że skarżącemu nie można zwrócić blankietu prawa jazdy pomimo orzeczenia sądu o braku zakazu prowadzenia pojazdów kategorii C+E, co jednoznacznie było ustaleniem faktycznym sądu i zostało określone w sentencji wyroku. Skarżący zarzucił oparcie rozstrzygnięcia na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący w oparciu o powołane przepisy prawne. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia do organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że sam stan faktyczny sprawy określony dokumentami jest bezsporny. Bezsporne jest również to, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o kierujących pojazdami w nowym brzmieniu. Bezsporne jest również to, że zgodnie z nowym brzmieniem art. 12 ust. 2 pkt. 2 i 3 ww. ustawy przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, czyli w przypadku takim, jak przypadek skarżącego. Natomiast w przedmiotowej sprawie pomijana jest istotna kwestia, zgodnie z którą sąd powszechny wskazał, że skarżący utracił uprawnienia do prowadzenia pojazdów tylko w kategoriach, które posiadał, czyli B, z wyłączeniem kategorii C+E. U podstaw takiego rozstrzygnięcia był ustalony przez sąd karny konkretny stan faktyczny. Oskarżony jednoznacznie uzyskał takie rozstrzygnięcie, gdyż sąd badał jego sytuację rodzinną i też jednoznacznie wskazał, że pozostawienie kategorii C+E w zakresie uprawnień skarżącego jest związane z możliwością wykonywania pracy i zawodu przez skazanego. Powoływanie się przez organy na orzecznictwo WSA i NSA, czy też dokonując wykładni celowościowych przepisów ustawy o kierujących organy zapominają o tym, że rozstrzygnięcia w powoływanych sprawach zapadały na kanwie orzeczeń karnych, w których sąd orzekał o zakazie prowadzenia pojazdów konkretnej kategorii, którą wskazywał np. A czy też B, natomiast pozostawał problem, czy w takim przypadku zakaz dotyczy również kategorii np. C. Natomiast w przedmiotowym przypadku mamy sytuację odwrotną, gdyż ustalony stan faktyczny, mający wpływ na rozstrzygnięcie sądu karnego, i mający wpływ na wymiar kary, jednoznacznie spowodował taką, a nie inną ocenę sądu karnego, który orzekł o zakazie prowadzenia wszystkich innych pojazdów z wyjątkiem C+E właśnie po to, aby skarżący mógł pracować. Dokonując wykładni rozszerzającej przepisów art. 12 u.k.p. organ tak naprawdę nie wykonuje wyroku karnego, kwestionując ustalenia sądu co do celowości i zastosowania określonego środka karnego. Odmienna interpretacja tej sytuacji prowadzi do niewykonalności wyroków sądów powszechnych. Nie można twierdzić, że racjonalny ustawodawca daje sądowi powszechnemu prawo wyboru do najbardziej, w ocenie tego sądu, racjonalnego środka karnego, by następnie prawo to miało być likwidowane przez zapisy ustawy o kierujących pojazdami, błędnie interpretowane przez organy. Podobnie orzekł postanowieniem z [...] .02.2014 r. Sąd Najwyższy, sygn. akt [...] , który co prawda odmówił podjęcia uchwały w sprawie, lecz w uzasadnieniu postanowienia jednoznacznie wskazał, że to sąd powszechny orzeka o obowiązku utraty konkretnych uprawnień, a nie organ. Zgodnie z powołanym przez organ nowym brzmieniem art. 11 ust. 1 wymienione zostały okoliczności, których wystąpienie uniemożliwia wydanie prawa jazdy. Jedną z takich okoliczności jest wymieniony w pkt 2 tego przepisu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczony prawomocnym wyrokiem, w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. W ocenie skarżącego właśnie interpretacja tego przepisu jednoznacznie mówi również o zakresie obowiązywania tego zakazu, który nie obowiązuje konkretnych kategorii wymienionych przez sąd. Nie można, w ocenie skarżącego, stosować wykładni celowościowej czy też językowej, gdyż doprowadzi to do sytuacji, kiedy organ dokonując wykładni danego przepisu wyda decyzję niezgodną z treścią wyroku sądu. Natomiast odwracając sytuację w sprawie, kiedy przyjąć można, że sąd powszechny wydał wyrok określając w jego treści rozstrzygnięcie, które jest w sprzeczności z jakąś ustawą, to występuje sytuacja, kiedy w obrocie występuje prawomocny wyrok, który jest hipotetycznie niezgodny z art. 12 ust. 2 u.k.p. Prowadzi to do kwestii, czy organy, a w dalszym etapie sądy administracyjne, mają stosować się do przepisu czy wyroku, który rozstrzyga pewną kwestię. W ocenie skarżącego do czasu, kiedy nawet błędny wyrok jest w obrocie i nie został uchylony żadnymi środkami zwyczajnymi czy nadzwyczajnymi, to organy są zobowiązane do jego stosowania, a tym bardziej sądy administracyjne na mocy art. 11 P.p.s.a. W przeciwnym wypadku oznaczałoby to, że organ administracji ma prawo nie zastosować się do prawomocnego wyroku sądu . Skarżący wskazał, że ma prawo prowadzić pojazdy kat. C+E i jest to potwierdzone przez Komendę Policji, jak i kontrole na drodze. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się w niej naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej przywoływana jako P.p.s.a.). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bezspornie, że wyrokiem z dnia [...] września 2026 r., sygn. akt [...] , Sąd Rejonowy w P. orzekł wobec skarżącego na podstawie art. 67 § 3 w zw. z art. 39 pkt 3 K.k. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat za wyjątkiem pojazdów, do których kierowania uprawnia kategoria C+E, po czym w oparciu o ww. wyrok sądu powszechnego Starosta T. decyzją z [...] lutego 2017 r. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B. W dniu zaś [...] lutego 2017 r. skarżący złożył wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii C i C+E. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii C i C+E należy w pierwszej kolejności wskazać, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów stanowiły przepisy art. 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. w treści nadanej ustawą zmieniającą. Zgodnie z powołanymi przepisami, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: (...) 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D (art. 12 ust. 2 ustawy). Z dniem 25 października 2014 r. nastąpiła zatem nowelizacja art. 12 ust. 2 u.k.p. poprzez wskazanie, że przepis ten odnosi się nie tylko do osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii, lecz także do osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy danej kategorii. Wcześniej, tj. przed ww. zmianą, regulacja art. 12 ust. 2 stanowiła jedynie, że przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy, nie określając wprost, że należy go stosować także względem osoby ubiegającej się o jego zwrot. Podkreślić należy, że przepis art. 12 ust. 2 powołanej ustawy w znowelizowanym brzmieniu znajduje zastosowanie jedynie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy (vide art. 3 ustawy zmieniającej). Ustawa ta weszła w życie w dniu 24 sierpnia 2014 r., zaś ww. przepis art. 12 ust. 2 ustawy wszedł w życie w dniu 25 października 2014 r. (art. 15 pkt 1 ustawy zmieniającej). Wobec tego, że przepisy znowelizowanej ustawy mają zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy (tj. po dniu 25 października 2014 r.), nie ulega wątpliwości, że w stosunku do skarżącego znowelizowane przepisy mają zastosowania, bowiem zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych przez skarżącego został orzeczony po tej dacie, jako że wyrok w tym przedmiocie zapadł w dniu [...] września 2016 r., zaś uprawomocnił się w dniu [...] grudnia 2016 r. (data wyroku Sądu Okręgowego w P. utrzymującego w mocy ww. wyrok Sądu Rejonowego w P). W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie zastosowanie winny mieć przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.k.p. w wersji nadanej ww. ustawą zmieniającą. Na podstawie zatem stanu prawnego obowiązującego po dokonaniu zmiany treści przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.k.p. należało ocenić istotę sporu w niniejszej sprawie, tj. czy regulacje te dawały podstawę do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Ustawa o kierujących pojazdami rozróżnia osoby ubiegające się o wydanie prawa jazdy i nie posiadające uprawnień do kierowania pojazdami, od osób, które takie uprawnienia do kierowania pojazdami posiadają i które wnoszą jedynie o zwrot dokumentu prawa jazdy. Do tej ostatniej kategorii należy skarżący. W art. 12 ust. 1 u.k.p. wymienione zostały okoliczności, których wystąpienie uniemożliwia wydanie prawa jazdy. Jedną z takich okoliczności stanowi wymieniony w pkt 2 tego przepisu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu, w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z mocy regulacji art. 12 ust. 2 u.k.p. okoliczność wyłączającą możliwość wydania prawa jazdy określoną w pkt 2 art. 12 ust. 1 odnosi się także do innych kategorii uprawnień w zakresie prawa jazdy, niż objętych orzeczonym zakazem. Jak podkreślono powyżej, przed nowelizacją art. 12 ust. 2 u.k.p., przepis ten stanowił tylko o osobach ubiegających się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii. Wówczas na tle takiego brzmienia przepisu sporna w orzecznictwie sądów administracyjnych stała się kwestia, czy art. 12 ust. 1 pkt 2 ma zastosowanie wyłącznie do tych osób, które po raz pierwszy ubiegają się o wydanie prawa jazdy, czy też należy go stosować również do osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami, które nabyły jeszcze przed orzeczeniem sądu karnego, a które zostały następnie cofnięte czy zatrzymane. Dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych był w owym czasie pierwszy z wymienionych poglądów. W dniu 25 października 2014 r. nastąpiła jednak znacząca zmiana stanu prawnego w tym zakresie, gdyż ustawodawca wprost wskazał w art. 12 ust. 2 u.k.p., że przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 ust. 1 stosuje się nie tylko do osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii, lecz także do osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, jak też o przywrócenie uprawienia danej kategorii. Tym samym więc w znowelizowanym stanie prawnym, z wyraźnej woli ustawodawcy, skutki zdarzenia prawnego, jakim jest prawomocny wyrok zakazujący prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie określonej kategorii, zostały rozciągnięte na inne uprawnienia do prowadzania pojazdów, zarówno względem osób ubiegających się o prawo jazdy tej innej kategorii, jak i już dysponujących takim prawem jazdy. Do powyższego wniosku prowadzą nie tylko dyrektywy wykładni językowej, ale także i celowościowej. Zarówno bowiem literalna treść przepisu art. 12 ust. 2 u.k.p., jak i ratio legis tej regulacji oraz wyraźna wola prawodawcy nakazują rozumieć ten przepis w ten sposób, że odnosi się on także względem osób, którym zatrzymano prawo jazdy lub cofnięto uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii nie objętej orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych. Rozróżnienie w akcie prawnym instytucji wydania prawa jazdy, zwrotu prawa jazdy i przywrócenia uprawnień w zakresie prawa jazdy, fakt wyraźnego dodania do treści analizowanego przepisu tych dwóch ostatnich instytucji prawnych, nie pozwalają na wyłączenie którejś z nich z konsekwencji objętych przepisem art. 12 u.k.p. Nie ulega wątpliwości, że celem ustawodawcy w ramach przyjętych rozwiązań prawnych było niedopuszczanie do ruchu drogowego osób, które w sposób znaczący zagroziły bezpieczeństwu w komunikacji. Taką osobą jest osoba prowadząca pojazd w stanie nietrzeźwości. Nie sposób przyjąć, aby osoba ta, mając orzeczony sądownie zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B, mogła w okresie obowiązania zakazu wciąż korzystać z innych uprawnień do prowadzenia pojazdów i nadal stwarzać (niekiedy wręcz większe) zagrożenie w ruchu przez prowadzenie innych pojazdów w stanie nietrzeźwości. Dlatego też nie tylko wykładnia językowa przepisu art. 12 ust. 2 u.k.p., a więc wyraźne rozciągnięcie względem osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy skutków orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na inne kategorie niż objęte zakazem, ale także racje celowościowe omawianych rozwiązań legislacyjnych, wyrażające się w potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa w komunikacji, nakazują przyjąć, że w przepisie art. 12 ust. 2 pkt 3 u.k.p. wyrażony został jednoznaczny nakaz niewydawania przez organ administracyjny osobom ubiegającym się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii C i C+E, prawa jazdy tej kategorii, w czasie trwania orzeczonego sądownie zakazu prowadzenia pojazdów kategorii B. Wobec tego okoliczność, że przed wyrokiem sądu karnego skarżący legitymował się prawem jazdy obejmującym kategorie B, C i E, a Sąd Rejonowy prawomocnym wyrokiem odebrał mu je tylko częściowo, tzn. zakazał prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B, nie oznacza, że w trakcie obowiązywania tego zakazu skarżący może prowadzić pojazdy mechaniczne objęte pozostałymi kategoriami i że może żądać zwrotu dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie tych pozostałych kategorii. Tego bowiem wyraźnie zakazał ustawodawca przepisem art. 12 ust. 2 u.k.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, obligując organ administracyjny do niezwracania w takim wypadku zatrzymanego dokumentu. Adresatem tego przepisu jest organ administracyjny, a nie sąd karny, w związku z czym po pierwsze - sąd karny nie musiał w wyroku orzekać względem skarżącego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, bowiem i tak z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. wstrzymana została możliwość ich wykonywania w czasie trwania zakazu sądowego orzeczonego co do pojazdów objętych kategorią B, a po drugie - rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w sytuacji objętej hipotezą art. 12 ust. 2 w zw. z ust. 1 u.k.p. należy do zakresu kompetencji organu administracyjnego i to nie objętych uznaniem administracyjnym, lecz obligujących organ do określonego postępowania w sytuacji określonej w tym przepisie. W przypadku regulacji wyrażonej w art. 12 ust. 2 w zw. z ust. 1 u.k.p., istotne znacznie ma sama okoliczność zatrzymania prawa jazdy w związku z danym zdarzeniem, co oznacza, że nie istnieje wymóg orzeczenia przez sąd karny zakazu prowadzania pojazdów w zakresie wszystkich kategorii objętych zatrzymanym prawem jazdy, aby uniemożliwione zostało wykonywanie na czas trwania orzeczonego zakazu sądowego uprawnień w zakresie kategorii prawa jazdy nie objętych zakazem, a posiadanych przez kierowcę. Celem bowiem unormowań art. 12 ust. 2 u.k.p. jest wykluczenie z ruchu drogowego kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości, a cel ten realizuje przyjęte w tym przepisie rozwiązanie o rozszerzeniu skutków orzeczonego wyrokiem sądu karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na kategorie prawa jazdy nieobjęte zakazem, w okresie obowiązywania zakazu. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że funkcjonariusze Policji dopuszczają możliwość kierowania przez niego pojazdami mechanicznymi, do prowadzenia których wymagana jest kategoria prawa jazdy C lub C+E, to okoliczność ta nie żadnego znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Fakt błędnej interpretacji przepisów przez inny organ nie może w żaden sposób wpływać na rozstrzygnięcie sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi nie były zasadne, a orzekające w sprawie organy prawidłowo, bo zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 1 u.k.p., nie uwzględniły wniosku skarżącego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. W związku z tym, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku i oddalić skargę.