II SA/Bd 661/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Wójt Gminy O. decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] odmówił A. R. (Skarżącej) ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w obrębie W. gmina O.. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta. W oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy Kolegium stwierdziło, że nie jest spełniona przesłanka dobrego sąsiedztwa wynikająca z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Organ stwierdził, że planowana inwestycja jest kontynuacją funkcji istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Planowana inwestycja nie odbiega znacznie od istniejącej w obszarze analizowanym wielkości powierzchni zabudowy. W obszarze analizowanym nie występuje natomiast zabudowa pozwalająca na określenie pozostałych parametrów planowanej inwestycji. Odnośnie szerokości elewacji frontowej Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 13,11 m. W. tego wskaźnika w przypadku wnioskowanej inwestycji wynosiłaby od 25,5 m do 27,5 m, co jest wartością znacznie przekraczającą średnią w obszarze analizowanym i nie mieści się w zakresie 20 % tolerancji wynikającej z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, zwanego dalej "rozporządzeniem"). W. górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w obszarze analizowanym wynosi 6,44 m. We wnioskowanej inwestycji wskaźnik ten wynosiłby od 8,5 m do 11,9 m, a tym samym znacznie przekracza średnią w obszarze analizowanym. Odnośnie geometrii dachu Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym posadowione są budynki z dachami dwuspadowymi i jednospadowymi przy wysokości głównej kalenicy 10 m. Planowany budynek mieszkalny miałby mieć dach płaski, a wysokość tego budynku miałaby wynieść do najwyższego punktu dachu do 11,9 m. Jednak w obszarze analizowanym nie występują dachy płaskie. Skoro planowana inwestycja nie odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. to zdaniem Kolegium brak jest celu badania zgodności planowanej inwestycji z pozostałym przesłankami wynikającymi z art. 61 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Szerokość frontu działek objętych wnioskiem wynosi 41 m, a jego trzykrotność wynosi 123 m. Obszar o takim promieniu wyznaczono jako obszar analizowany. Wszystkie wartości średnie parametrów wynikają z przeprowadzonej analizy i w co najmniej trzech przypadkach znacznie odbiegają od wnioskowanych parametrów budynku. Zdaniem Kolegium podkreślanie przez stronę faktu, że organ administracji powinien uwzględnić możliwość zróżnicowania zabudowy istniejącej i projektowanej, co może dać korzystne efekty dla wartości gruntów w gminie i narzucenia nowych, nowoczesnych wymogów w zakresie ładu przestrzennego okolicy, w żaden sposób nie licuje z przepisami u.p.z.p. oraz rozporządzenia, tym bardziej że gabaryty planowanego przedsięwzięcia w żaden sposób nie współgrają ze średnimi wartościami poszczególnych parametrów wynikających z analizy – których to faktów strona nie podważyła. Kolegium podniosło także, że nie może mieć w sprawie zastosowania wskazywany w odwołaniu § 12 rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W skardze do sądu na decyzję Kolegium A. R. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.pa.") w zw. z art. 61 ust. 4 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, gdy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z błędną oceną , że istniejąca dotychczas na analizowanym obszarze zabudowa zagrodowa stanowi wytyczne do ustalenia kontynuacji funkcji zabudowy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie charakterystyki istniejącej na analizowanym obszarze zabudowy; II. nierozpoznanie istoty sprawy poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnego i analizy obszaru analizowanego zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności poprzez: a. zaniechanie zbadania charakterystyki istniejących zabudowań oraz decyzji administracyjnych (o ile istniały) stanowiących podstawę wznoszenia istniejącej zabudowy sąsiedniej, b. zaniechanie zbadania czy w ogóle dotychczasowa zabudowa była prowadzona w oparciu o istniejącą wcześniej koncepcję zabudowy, czy też w większości przypadków są to zabudowania powstałe w ramach tzw. samowoli budowlanej, a zatem nie mogą stanowić wytycznych do ustalenia linii zabudowy, c. zaniechanie zbadania funkcji pełnionych przez nieruchomości przedmiotową oraz sąsiednie, biorąc pod uwagę kategorię nieruchomości - działki orne z klasą gleby VI uniemożliwiającą prowadzenie aktywnej uprawy rolnej, zaś w przypadku działki nr [...] - wody powierzchniowe (rzeka), d. zaniechanie zbadania charakteru zabudowy nieruchomości sąsiednich znajdujących się w miejscowości W., w której posadowione są nieruchomości rekreacyjne, a co za tym idzie nieprzeprowadzenie analizy funkcji zabudowy sąsiedniej; III. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Kolegium całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności map poglądowych oraz informacji z portali internetowych wskazujących na charakter zabudowy sąsiedniej i pełnione przez nie funkcje, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia funkcji istniejącej zabudowy oraz wytycznych kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy; IV. Naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Kolegium postępowania w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej, w szczególności poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz nieprzeprowadzenie postępowania przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że Kolegium nie dostrzegło błędnego rozumowania organu I instancji, który wskazał, że planowana przez Skarżącą inwestycja musiałaby kontynuować parametry zabudowy już istniejącej na okolicznych działkach, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie tylko nie mamy do czynienia z zabudową zwartą (której występowanie mogłoby uzasadniać rozumowanie organu I instancji), ale istniejąca zabudowa jest porozrzucana w znacznej odległości pomiędzy sobą, zaś wszystkie graniczące z działką 42/10 działki pozostają niezabudowane, a co więcej jedna z nich jest wodami powierzchniowymi (rzeką Wda). Skarżąca zwróciła też uwagę, że Kolegium w żadnym miejscu Decyzji nie pochyliło się nad charakterem okolicy wsi W., gdzie Skarżąca planuje zlokalizować inwestycję. Okolica ta jest terenem typowo rekreacyjnym, gdzie zlokalizowane są gospodarstwa agroturystyczne oraz infrastruktura rekreacyjna taka jak stadnina koni czy hodowla ryb. Obszar ten nie stanowi wobec tego terenu typowo rolniczego, z gruntami przeznaczonymi pod aktywną uprawę rolną, ale obszar wykorzystywany do rekreacji - głownie z uwagi na bliskość atrakcji turystycznych, rzeki i jezior, a także niską klasę gruntów praktycznie uniemożliwiającą uprawę roli. Zdaniem Skarżącej, skoro w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z inwestycją, która byłaby sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu (co przyznały organy), to nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej. Kolegium błędnie uznało, że projektowana inwestycja powinna powielać charakterystykę zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym i bezwzględnie kontynuować parametry istniejącej zabudowy. Argumentując odnośnie potrzeby szerszej analizy i dopuszczenia zróżnicowania zabudowy istniejącej i projektowanej w niniejszej sprawie Skarżąca odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych a ponadto podniosła, że istniejące obecnie w okolicy projektowanej inwestycji zabudowania są zabudowaniami wybudowanymi przed rokiem 1970, dodatkowo w skali całej gminy wciąż 5% mieszkań nie ma dostępu bieżącej wody a 18% nie ma łazienki, 11% nie ma spłukiwanego ustępu. Są to więc budynki o bardzo niskiej jakości budowlanej, niezaspokajające często podstawowych potrzeb mieszkańców i wymagające dużych nakładów celem dostosowania do realiów życia w XXI wieku. Skarżąca podniosła, że przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.ma charakter uznaniowy. Wbrew ustaleniom wynikającym z analizy można w sposób odmienny wyznaczyć: obowiązujące linie nowej zabudowy (§ 4 ust. 1 rozporządzenia); wskaźnik powierzchni nowej zabudowy (§ 5 ust. 2 rozporządzenia); szerokość elewacji frontowej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia); wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 ust. 2 Rozporządzenia). W niniejszej sprawie organ w żadnym stopniu nie wziął pod uwagę możliwości odstępstw od ustalonych na podstawie przeprowadzonej analizy wskaźników. Odnośnie naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Skarżąca podniosła, że organ nie zbadał, czy objęta obszarem analizowanym zabudowa była wznoszona na podstawie decyzji administracyjnych. Ze względu na wiek zabudowy Skarżąca stwierdziła, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż takich decyzji nie było. Nie było zatem ani kontroli architektonicznej wznoszonej zabudowy ani badania zgodności z zagospodarowaniem przestrzennym okolicy. Ze względu na wiek zabudowy (powstała w latach 70-tych XX wieku) zdaniem Skarżącej istniała ponadto konieczność zbadania, czy została ona wzniesiona w oparciu o istniejącą wcześniej koncepcję zabudowy czy studium. Zdaniem Skarżącej brak jest jakichkolwiek przesłanek, które przemawiałyby za tym, że zabudowania powstałe bez odpowiedniej podstawy prawnej oraz poza jakąkolwiek koncepcją zabudowy danego obszaru mogłyby stanowić podstawę dla wyznaczania wzorców nowych zabudowań. Skarżąca podkreśliła także, że zaskarżona decyzja stoi także w sprzeczności z celami rozwoju gminy O. wskazanymi w Strategii Zrównoważonego Rozwoju stanowiącej załącznik do Uchwały nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] marca 2016 r., w której wyraźnie wskazano, że jednym ze środków ukierunkowanych na rozwój gminy jest rozwój budownictwa letniskowego oraz "drugich domów" w wybranych częściach gminy. Ponadto, gmina powinna dbać o imigrację, która może dotyczyć zarobków - osiedlania ludzi, którzy maja prace oraz ludzi starszych, którzy gminę postrzegają jako atrakcyjne miejsce dla zamieszkania, gdzie znajdują spokój i dobrą opiekę. W tym celu gmina powinna podejmować działania niezbędne w kierunku wspierania osadnictwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać na charakter decyzji o warunkach zabudowy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności (art. 1). Prawo własności może być ograniczone tzw. władztwem planistycznym, ale wszelkie przepisy ograniczające prawo własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Ograniczenia prawa własności (wartości chronionej Konstytucją RP) mogą wyłącznie wynikać z ustaw. Decyzja może ograniczać prawo własności, ale wyłącznie wówczas, gdy u jej podstaw leży ustawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje temu wyraz art. 6 ust. 2 stwierdzając, że w granicach określonych ustawą "każdy ma prawo (...) do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich (...)". Wyrazem takiej polityki ustawodawcy jest niewątpliwie art. 56 u.p.z.p. mówiący o tym, że "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Art. 60 i nast. u.p.z.p. określają przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jest to jednak możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest od lat jednolite stanowisko co do charakteru decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja deklaratoryjna o charakterze związanym (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 681/18, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie "CBOSA", dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Deklaratoryjny charakter decyzji o warunkach zabudowy przejawia się w tym, że stwierdza ona istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Określa podstawowe parametry, dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które poprzedzają wydanie pozwolenia na budowę. Związany charakter decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki (por. np. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 450/17, publ. CBOSA). Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. art. 61 ust. 4 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. "Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie." Cytowany przepis stanowi zatem, że nie stosuje się wymogu istnienia "dobrego sąsiedztwa" (określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) w przypadku jeżeli inwestor planuje wzniesienie budynku stanowiącego część zabudowy zagrodowej. Celem art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko, tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze gospodarstwa. Przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie niejako miejsca pracy, które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 354/18). Z treści tego przepisu nie można zatem w żaden sposób – jak czyni to Skarżąca – wywodzić zakresu analizy funkcji i charakterystyki sąsiedniej zabudowy. Cytowany przepis wyłącza bowiem w ogóle potrzebę takiego badania – ale tylko w odniesieniu do planowanej przez inwestora zabudowy zagrodowej. W przedmiotowej sprawie Skarżąca wnosiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego, przy czym ani z wniosku ani z jakiegokolwiek dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, aby dom ten miał stanowić część zabudowy zagrodowej w prowadzonym przez Skarżącą gospodarstwie rolnym. Nie jest zasadny – podnoszony w kontekście art. 61 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. – zarzut braku odstąpienia od średnich parametrów wynikających z analizy tj. obowiązującej linii nowej zabudowy (§ 4 ust. 1 rozporządzenia); wskaźnika powierzchni nowej zabudowy (§ 5 ust. 2 rozporządzenia), szerokość elewacji frontowej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia) czy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Organ może dokonać odstąpienia o średnich wskaźników, o ile wynika to z analizy (§ 4, ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie treść sporządzonej analizy nie daje podstaw do dokonania takiego odstąpienia – za wyjątkiem wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, odnośnie którego to parametru autor analizy uznał za dopuszczalne odstąpienie od ustalonej średniej dla obszaru analizowanego. Nie jest zasadny także zarzut dotyczący naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Sąd podziela stanowisko Skarżącej, że do analizy urbanistycznej należy przyjąć wyłącznie zabudowane legalnie działki (tak też WSA w Rzeszowie, wyrok z 27 lutego 2018 r. sygn. II SA/Rz 30/18). Jednakże dla przyjęcia, że mamy właśnie z taką sytuacją do czynienia nie wystarczy samo stwierdzenie, że zabudowa w obszarze analizowanym pochodzi z lat 70-tych XX wieku. Takie stwierdzenie byłoby wystraczające, gdyby uznać, że każdy budynek, który powstał w latach 70-tych XX wieku był samowolą budowlaną. Nie jest to fakt uznawany za powszechnie znany, niepotrzebujący dowodów. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że w 70-tych XX wieku powszechnie był wydawane decyzje o pozwoleniu na budowę i na tej podstawie były wznoszone budynki nawet w mniejszych miejscowościach, takich jak W.. Bez wskazania przez Skarżącą na dowody, które konkretnie budynki ujęte w analizie są samowolą budowlaną – nie jest możliwe ich pominięcie. Argumenty Skarżącej w tym względzie należy uznać za gołosłowne. Należy także stwierdzić, że ani z treść § 3 ust. 1 rozporządzenia, ani innych przepisy rozporządzenia czy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dają podstawy do tego, aby modyfikować obszar objęty analizą ewentualnie pomijać w dokonywanej analizie część zabudowy znajdującej się na tym obszarze ze względu na takie okoliczności jak wskazywane przez Skarżącą: "brak zwartej zabudowy"; wzniesienie budynków "bez żadnego określonego ładu", bez oparcia o "istniejącą wcześniej koncepcję zabudowy"; odmienność charakteru zabudowy ("zabudowa gospodarska") od zabudowy planowanej przez Skarżącą (zabudowa mieszkaniowa); "rekreacyjny charakter okolicy". Argumenty podnoszone w tym względzie przez Skarżącą nie znajdują oparcia w przepisach prawa, mają jedynie charakter postulatów co do potrzeby zmiany sposobu zagospodarowania okolicy, w której zamierza wybudować dom jednorodzinny. Taka postulowana zmiana charakteru zabudowy jest możliwa, z tym że w ramach przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest rozstrzygnięciem kształtującym jakiś nowy ład przestrzenny. Decyzja ta jedynie rozstrzyga, czy planowana inwestycja jest takiego rodzaju i o takich parametrach, że "dopasowuje się" do już istniejącego na danym terenie ładu przestrzennego. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. W tym względzie Skarżąca zarzuca Organowi brak przeprowadzenia dowodów w postaci wydruku z portalu Google Maps oraz portalu e-turysta.pl i otodom.pl na okoliczność charakteru zabudowy okolic wsi W. – jako obszaru słabo zurbanizowanego, turystycznego, na którym dominuje zabudowa zagrodowa wybudowana kilkadziesiąt lat temu o niskich walorach architektonicznych i użytkowych. Zdaniem Skarżącej pominięcie tego materiału dowodowego skutkowało błędnym wyznaczeniem linii zabudowy. Należy zauważyć, że zgodnie z § 4 rozporządzenia przebieg linii nowej zabudowy zależy od istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1, ust. 3) ewentualnie od treści przepisów odrębnych (ust. 3). Prawodawca nie uzależnił sposobu wyznaczenia linii nowej zabudowy od charakteru zabudowy sąsiednich nieruchomości. Nieprzeprowadzenie wskazanych przez Skarżąca dowodów nie mogło mieć zatem wpływu na wynik sprawy. Niezasadnie także w ramach tego zarzutu – jak też zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., Skarżąca odnosi się do obowiązków organu wydającego decyzję o charakterze uznaniowym. Jak bowiem wskazał Sąd na początku swoich rozważań – decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, a nie decyzją uznaniową. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania istnienia decyzji administracyjnych stanowiących podstawę dla budowy istniejących zabudowań, jak również istnienia planu bądź studium zagospodarowania w momencie wznoszenia istniejących zabudowań oraz poprzez nieuwzględnienie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jak już wyżej wskazano – Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności świadczących, że którykolwiek budynek w obszarze analizowanym jest samowolą budowlaną. Obowiązek prowadzenia przez organ z urzędu postępowania dowodowego nie może być zaś rozumiany jako obowiązek poszukiwania – bez żadnych ku temu przesłanek - dowodów pozwalających zakwestionować zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy. Ponadto ani z przepisów rozporządzenia, ani z przepisów u.p.z.p. nie wynika, że istnienie planu bądź studium zagospodarowania w momencie wznoszenia istniejących zabudowań jest warunkiem uwzględnienia ich w analizie urbanistycznej. Prowadzenie postępowania dowodowego w tym kierunku nie miało zatem podstawa prawnych. Biorąc powyższe pod uwagę brak było potrzeby rozważania czy interes publiczny lub słuszny interes Skarżącej przemawiał za prowadzeniem postępowania dowodowego w sposób przez nią wskazany. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), Sąd oddalił skargę.