II SA/Bd 636/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i ustanowieniu zwrotu świadczenia nienależnie pobranego wraz z odsetkami postanawia odrzucić skargę.

Skarżąca J. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i ustanowieniu zwrotu świadczenia nienależnie pobranego wraz z odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Zgodnie z omówioną wyżej zasadą dwuinstancyjności postępowania zważyć należy, iż stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej: "K.p.a.", od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i ustanowieniu zwrotu świadczenia nienależnie pobranego wraz z odsetkami. Od decyzji tej skarżąca powinna wnieść, zatem odwołanie do organu wyższego stopnia zgodnie z pouczeniem, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. Prezydent Miasta działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji i stąd też od wydanej decyzji przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania. Skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], które decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta dnia [...] lutego 2018r., jednakże w skardze określiła, że zaskarża decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i ustanowieniu zwrotu świadczenia nienależnie pobranego wraz z odsetkami, a więc w istocie decyzję organu I instancji. Zaskarżając decyzję I instancji, nie został spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi. O powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.