II SA/Bd 600/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o wykładnię wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wykładni wyroku.

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Bd 600/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, oddalił skargę K. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec braku wniosków stron Sąd nie sporządzał uzasadnienia wyroku. Wyrok stał się prawomocny 1 maja 2015 r. W dniu [...] czerwca 2018 r. wpłynął do Sądu wniosek K. R. o wykładnię wyroku poprzez wyjaśnienie (także Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, iż w chwili wydawania wyroku Sąd nie wiedział, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdzi nieważność postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w C. z dnia [...] listopada 2012 r. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący podtrzymał swój wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). Zgodnie z tym przepisem sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zakres wątpliwości, co do treści wyroku strona winna określić we wniosku o dokonanie jego wykładni. Podkreślenia jednak wymaga, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533). Sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Wykładnia wyroku nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego czy prawnego ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu, w rozważanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni wydanego wyroku. Zostało on sformułowany w sposób jasny, niebudzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z wniosku skarżącego wynika natomiast, że w istocie chce on nie tyle wyjaśnienia wątpliwości związanych z treścią wyroku, ile oceny zachowania organów administracji (Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego) i ich rozstrzygnięć, które miały miejsce po wyroku Sądu. Wykładnia wyroku nie obejmuje tego rodzaju oceny. Kwestionowanie rozstrzygnięć ww. organów może być natomiast dokonane poprzez złożenie do właściwego sądu administracyjnego skargi na konkretne rozstrzygnięcie konkretnego organu. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 158 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.